Redilioupoli's Blog

Η Κόκκινη Ηλιούπολη είναι εδώ

  • Είμαστε ME το ΚΚΕ δεν ειμαστε ομως To …ΚΚΕ

    Λόγο της ύπαρξης διαφόρων "περίεργων" blog δήθεν "κόκκινων" και "αριστερών" που έχουν σαν στόχο τους να διαστρεβλώνουν και να υπονομέυουν το ΚΚΕ, είμαστε υποχρεωμένοι να διευκρινίσουμε ότι είμαστε οπαδοί και φίλοι του ΚΚΕ, πράγμα που συμβαίνει και σε όλα τα blog που βαφτίζονται με οποιοδήποτε όνομα.
    Μοναδική πηγή είναι τα επίσημα sites του κομματος και της νεολαίας
    Βασική επιδίωξη των "φιλοΚΚΕ" blogs είναι να βάζουν την αμφιβολία.για ενέργειες που τάχα δεν είναι σωστές και να αμφισβητούν την ηγεσία του κόμματος.
    Τελευταία έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό με μοναδικό στόχο την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό από τις επίσημες θέσεις του ΚΚΕ.
    Θέλει μεγάλα προσοχή και επαλήθευση όσων κειμένων αναρτώνται στα διάφορα blogs

  • Απαράδεκτη η άρνηση να τεθεί σε ψηφοφορία η πρόταση νόμου του ΚΚΕ

    Η συζήτηση της πρότασης νόμου καθυστέρησε αδικαιολόγητα με ευθύνη της συγκυβέρνησης. Κατά την πάγια τακτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, γίνεται κατά το δοκούν ερμηνεία σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3) και έτσι η πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ δεν μπήκε σε ψηφοφορία, με το σκεπτικό ότι προκαλεί «δημοσιονομικό κόστος». Η ερμηνεία αυτή ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί πρόταση νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία πρόταση νόμου που δεν συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος...

    Επίσης, είναι προσχηματική, αφού με βάση τη διάταξη αυτή παρεμποδίζεται η συζήτηση ακόμα και προτάσεων νόμου της αντιπολίτευσης που όχι μόνο δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά αντίθετα όφελος, όπως η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, την κατάργηση των πρόσθετων αμοιβών των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και τη κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, που δεν έχει έρθει ποτέ για συζήτηση.

  • Αγωνίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ

    Η κοινή λογική λέει ότι η αγωνία ενός συνδικαλιστή για τους μισθούς είναι να μη μειωθούν. ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ όμως αγωνιούν μη τυχόν και δε μη μειωθούν..!

    Η πλειοψηφία της διοίκησης του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ν. Ηρακλείου (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) απαιτεί με... επιστολή της προς τους ξενοδόχους του νομού να εφαρμόσουν άμεσα τη νέα Τοπική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψαν μειώνοντας τους ήδη πενιχρούς μισθούς κατά 15% (κατ' αντιστοιχία της ΣΣΕ που υπέγραψε και η ηγεσία της κλαδικής Ομοσπονδίας). Είναι τέτοια η ανησυχία τους μην τυχόν και καθυστερήσει η ανακούφιση των ξενοδόχων, που φρόντισαν να αναρτήσουν τις σχετικές επιστολές και μες στους τόπους δουλειάς (βλ. ένθετο). Μάλιστα, εφιστούν την προσοχή στους ξενοδόχους γιατί «ο μήνας Ιούλιος πρέπει να πληρωθεί με τη νέα σύμβαση». Ισως, βέβαια, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ να μην έχουν κανένα λόγο να ντρέπονται για τις συμφωνίες που υπέγραψαν, αφού για την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των εργοδοτών νοιάζονται. Αλλά τέτοια πρεμούρα είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη...
    Δείτε εδώ την επιστολή προς τους ξενοδόχους: http://www1.rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&id=373809&format=.jpg

  • Χαμένοι και κερδισμένοι της κρισης

    Η «κρίση χρέους», που είναι μια πτυχή της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης, γίνεται πηγή δεινών για τους λαούς των χωρών που δανείζονται και ταυτοχρόνως πηγή πρόσθετων κερδών για τους δανειστές.
    Την περασμένη βδομάδα έπρεπε να πληρωθεί από το ελληνικό κράτος ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 3,2 δισ. ευρώ. Το ομόλογο βρισκόταν στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία το είχε αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά σε τιμή πολύ μικρότερη της ονομαστικής.
    Η κυβέρνηση αποφάσισε, αφού αυτό όριζε η συμφωνία για το «κούρεμα», να πληρώσει το ομόλογο στην ονομαστική του αξία. Ετσι, η ΕΚΤ αποκόμισε ένα σημαντικό κέρδος από τη διαφορά της αξίας.
    Και επειδή τα κέρδη της ΕΚΤ κατανέμονται στις χώρες - μέλη ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής τους σ' αυτήν, η μερίδα του λέοντος από την εξόφληση του ελληνικού ομολόγου ανήκει στη Γερμανία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το γερμανικό κράτος αποκομίζει ανάλογα κέρδη από την εξόφληση ομολόγων όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών που εποπτεύονται από την τρόικα.
    Σύμφωνα, μάλιστα, με υπολογισμούς των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της Γερμανίας, η Γερμανία θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να αποκομίζει κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα, αφού η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει, ως το 2026, το ποσό των 12,7 δισ. ευρώ για ομόλογα που λήγουν και έχει στα χέρια της η ΕΚΤ.
    Εν τω μεταξύ, με βάση υπολογισμούς του Οικονομικού Ινστιτούτου του Κιέλου, η Γερμανία έχει εξοικονομήσει στη διάρκεια των τελευταίων 3,5 χρόνων συνολικά 68 δισ. ευρώ από τη διαφορά των επιτοκίων και σε σύγκριση με το μέσο κόστος δανεισμού με αυτό της περιόδου 1999 - 2008.

  • Το «ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα»

    Ακριβώς 1,2 δισ. δολάρια θα επενδύσει, όπως ανακοινώθηκε από το ναυτιλιακό Τύπο, η εταιρία «Enesel SA» για τη ναυπήγηση 10 πλοίων μεταφοράς κοντέινερς που θα γίνει βέβαια σε ναυπηγεία εκτός Ελλάδας και συγκεκριμένα στα κορεάτικα ναυπηγεία της «Hyundai» και θα παραδοθούν το 2014. Μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη συμφωνία για το 2012. Πρόκειται για ένα ακόμα απτό δείγμα για την κερδοφορία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, ακόμα και εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Τα κέρδη των εφοπλιστών προέρχονται από την άγρια εκμετάλλευση των ναυτεργατών μέσα στα καράβια, από τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία που έχουν επιβάλει με αβάντα την ταξική φιλοεφοπλιστική πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δηλαδή οι κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, οι συγκυβερνήσεις τους και πάει λέγοντας. Και βέβαια, να μην πούμε για τις απανωτές μειώσεις των οργανικών συνθέσεων (αριθμός πληρώματος) δηλαδή το μαζικό πέταγμα στη στεριά των ναυτεργατών και το χάσιμο χιλιάδων θέσεων εργασίας, το φορολογικό παράδεισο που έχουν εξασφαλίσει διαχρονικά στους εφοπλιστές οι κυβερνήσεις τους (οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρο λιγότερο και από έναν περιπτερά, όταν ρημάζονται από τη φοροεπέλαση τα εργατικά λαϊκά νοικοκυριά) και έχουν βουλιάξει το ΝΑΤ στα ελλείμματα. Κάτι που πλήρωσαν ακριβά οι ναυτεργάτες με το δραστικό πετσόκομμα των συντάξεων και τη διάλυση της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης. Αυτό είναι «το ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα». Και βέβαια, την ώρα που οι εφοπλιστές δίνουν δισεκατομμύρια για να κατασκευάσουν πλοία σε ξένα ναυπηγεία, στην Ελλάδα δεν κατασκευάζουν ούτε βάρκα. Ομως, θα έρθει η ώρα που οι εργαζόμενοι θα σηκώσουν κεφάλι και με την οργάνωσή τους θα πετάξουν στη θάλασσα όλα αυτά τα παράσιτα που τους πίνουν το αίμα και τους πολιτικούς τους υπαλλήλους.
    7/7/2012

  • Εχουμε μαλλί να ξάνουμε

    Διάφορα τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού έχουν μια δυσκολία να τα βρουν μεταξύ τους, αλλά γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ που δεν μπαίνει στο κάδρο μαζί τους.
    Δεν συμφωνούν με τον Τσίπρα οι Βενιζέλος - Σαμαράς και γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ.
    Σκέπασαν σύννεφα τον ήλιο, πάλι φταίει το ΚΚΕ.
    Ακούγοντας τον Βούτση του ΣΥΡΙΖΑ χτες βράδυ στο «Mega» να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί δεν τα βρίσκει η παράταξή του με τους ομοϊδεάτες της - ευρωπαϊστές, δύσκολα μπορούσες να παρακολουθήσεις τι έλεγε. Το μόνο σταθερό στοιχείο στο λόγο του ήταν η επανάληψη ότι ευθύνεται το ΚΚΕ.
    Εξαρχής ήταν καθαρό ότι οι δυνάμεις που πίνουν νερό στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ παριστάνουν τους διαφωνούντες γι' αυτήν ή την άλλη διαχειριστική πρόταση, χρειάζονται το ΚΚΕ στο κλαμπ για να έχουν άλλοθι.
    Το ΚΚΕ δεν έπαιξε σ' αυτό το παιχνίδι. Αλλά αυτοί δεν μπορούν να σταθούν χωρίς να βάλουν το ΚΚΕ στο κάδρο.
    Κι έτσι προκύπτει αυτό το τηλεοπτικό τουρλουμπούκι - ένας δήθεν καυγάς, δηλαδή, που γίνεται στα κανάλια και μακριά από τα πραγματικά υποκείμενα της ταξικής πάλης, τους εργάτες και τα φτωχομεσαία λαϊκά στρώματα που δίνουν τη μάχη τους καθημερινά στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, με απόλυτη αδιαφορία για τις αγωνίες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για το ποιος θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

  • Ηλιουπολίτικο Βήμα και φαιοπράσινες «εξυπνάδες»

    Το παιχνίδι το ξέρουν πολύ καλά μπορούμε να πούμε. Το έχουν σπουδάσει το "άθλημα", δεν ξέρουμε που αλλά το έχουν σπουδάσει.
    Έχουν πολλές "αμερικανιάς" στην προπαγάνδα τους.
    πρώτα βάζουν το blog μας στα προτεινόμενα "και καλά" που τα παρακολουθούν τάχα.
    Στη συνέχεια "πνίγουν" το σχόλιο μας για τον Μωραΐτη για την ύπαρξη του αρθρογράφου της Α1 στη "Θέση" την εφημερίδα του δηλαδή και συνεχίζουν βάζοντας άρθρο τάχα για τους ..."παπούδες τους" με δηλώσεις του Στάλιν και του Χιτλερ.
    Όμορφη "μαγκιά" λεβέντες του Μωραΐτη, συνεχίστε να αποκαλύπτετε την "ιδεολογία" σας.
    Έχουμε πολλούς σαν κι εσάς στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ και έτσι γνωρίζουμε καλά την τακτική σας.

  • Ωμοί και κυνικοί

    Ωμό αντικομμουνισμό ξερνάει ο ΛΑ.Ο.Σ., δείχνοντας ότι του έχει ανατεθεί κεντρικός ρόλος στο χτύπημα του εργατικού λαϊκού κινήματος και στην καταστολή του. Σε χθεσινή της δήλωση, η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ., Σ. Αλιγιζάκη, δήλωσε με αφορμή την προχθεσινή ομιλία της της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Σπόρτιγκ, όπου μίλησε για οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική: «Οσο η αστική Δημοκρατία αποσυντίθεται, τόσο τα τελευταία υπολείμματα του σταλινικού κομμουνισμού στην Ευρώπη αποθρασύνονται (...) Λυπούμεθα που οι θεματοφύλακες της αστικής Δημοκρατίας κωφεύουν και εθελοτυφλούν». Είναι επικίνδυνοι και ταυτόχρονα κυνικοί. Ομολογούν ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει ζόρια και γι' αυτό καλούν τις αστικές δυνάμεις να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα, πριν αυτό ριζοσπαστικοποιηθεί και θέσει σε κίνδυνο την ίδια την αστική εξουσία. Φοβούνται το λαό όπως ο διάολος το λιβάνι και δεν μπορούν να το κρύψουν. Να κάνει ο λαός τους εφιάλτες τους πραγματικότητα. Να τους κατατροπώσει πολιτικά, να σαρώσει την εξουσία που υπερασπίζονται ο ΛΑ.Ο.Σ. και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου.

  • …για φαντάσου

    «Μέσα στο νου και την ψυχή πολλών ανθρώπων το τείχος υπήρχε και υπάρχει ακόμα 21 χρόνια μετά. Οι Ανατολικογερμανοί υφίστανται ακόμη μεταχείριση πολιτών Β΄ κατηγορίας, ως φτωχοσυγγενείς που προκαλούν αμηχανία στους εύπορους συγγενείς τους. Η πικρία τους εκδηλώθηκε με το σύνδρομο της "ostalgie",("νοσταλγία της Ανατολής") γιατί θυμούνται πως στη Λαοκρατική Δημοκρατία το κράτος τούς φρόντιζε με δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δωρεάν παιδεία, δωρεάν ψυχαγωγία (θέατρα συναυλίες κλπ.) και παροχή φθηνής κατοικίας. Τώρα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα χωρίς να διαθέτουν τα ανάλογα χρήματα. Η δημοκρατία του καπιταλισμού δεν κάνει πολλά για αυτούς αφού και η ίδια αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση της. Είμαστε πια στη θλιβερή εποχή τού "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και ατυχώς μόνον "οι (κατά τον Σπένσερ και όχι ακριβώς το Δαρβίνο) καταλληλότεροι θα επιβιώσουν" ("the fittest will survive")» (από άρθρο του Θ. Κακουριώτη, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου /στο ΒΗΜΑ, ηλεκτρονική έκδοση)

  • Ταύτιση των «δεξιών» και «αριστερών» αντικομουνιστών

    Όλο και περισσότερο ταυτίζονται οι θέσεις των φασιστοειδών του ΛΑ.Ο.Σ και των ‘‘επαναστατών’’ τις λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και βέβαια των οπορτουνιστών που δεν χάνουν τέτοιες ευκαιρίες, στον πόλεμο που έχουν κηρύξει στο ΚΚΕ. Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, στα blog, στα site, ακόμα και στη βουλή, μέσω των βουλευτών του φασιστικού κόμματος των νοσταλγών της δικτατορίας και του ναζισμού, χρησιμοποιούν την ίδια μεθοδολογία της λάσπης και της κατασυκοφάντησης του ΚΚΕ. Τα άξια τέκνα του Γκαίμπελς δεν έχουν σύνορα ούτε γραμμές προκειμένου να βλάψουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Πρόσφατη προσπάθεια η ‘‘ανακοίνωση’’ των απολυμένων του «902» που τάχα διώχτηκαν από την πλουτοκρατική διοίκηση του, για λόγους εκδίκησης(!!!!!). Θα δουν πολλά τα μάτια μας το αμέσως επόμενο διάστημα, όμως ούτε αυτή τη φορά θα τους ‘‘περάσει’’ όσο και αν ρίχνουν λάσπη.
    Το εργατικό κίνημα μέσα από το ΠΑΜΕ την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, και το ΜΑΣ θα πάει μπροστά.
    Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
    Για να ανατραπεί αυτό το σάπιο σύστημα των πλουτοκρατών και των υπηρετών τους.

  • Συλληψεις και στα συσσιτια

    «Ούτε το φίδι δεν δαγκώνει τον άνθρωπο που πίνει νερό», λέει μια λαϊκή ρήση.
    Κι όμως, η Ελληνική Αστυνομία ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ένστικτο. Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, αστυνομικοί έχουν εισβάλλει στη στέγη σίτισης του Δήμου Αθηναίων την ώρα που μετανάστες τρώνε ένα πιάτο φαί και πίνουν ένα ποτήρι νερό για να τους συλλάβουν επικαλούμενοι διάφορους λόγους. Μάλιστα, έγιναν και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους της στέγης και της αστυνομίας για να μη γίνουν συλλήψεις.
    Είναι και αυτό ένα απ' τα «μαστίγια» που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στους ξεριζωμένους απ' τον τόπο τους και η οποία προσπαθεί να συγκαλύψει αυτή την αποκρουστική πολιτική της με το «καρότο» των τελευταίων εξαγγελιών για τους μετανάστες.
    Ερώτημα: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα είναι αυτές οι πράξεις;

  • Ψάχνουν ποιος κυβερνάει!!!

    «Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο. Είναι κυρίαρχος ο λαός που αποφάσισε εγκρίνοντας προγράμματα πριν από δύο μήνες ή οι χρηματαγορές που θέλουν να επιβάλουν τη δική τους επιλογή με τρόπο που ξεπερνάει τη δημοκρατία;».
    Η δήλωση αυτή έγινε χτες και ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα.
    Το δικό μας ερώτημα, πάντως, είναι αν θα περάσει έστω μία μέρα δίχως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει να συνδράμει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ΠΑΣΟΚ.
    Γιατί, βεβαίως, ο τόπος έχει κυβέρνηση. Η οποία κυβερνά μαζί και για τις αγορές. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ κόντρα στις αγορές ούτε οι αγορές κόντρα στο ΠΑΣΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο το ΠΑΣΟΚ είναι άβουλο και απλός θεατής των εξελίξεων, έρμαιο των αγορών.
    Όσα το μεγάλο κεφάλαιο απαιτεί, το ΠΑΣΟΚ τα μετουσιώνει σε πολιτική πράξη. Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο, της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης σε βάρος του λαού.
    Αυτός δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει κυρίαρχος, αν δεν τσακίσει με την πάλη του την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου και όσους πολιτικά το εκπροσωπούν.
    Καθαρές κουβέντες.

  • Τη Δευτέρα η συγκέντρωση στο Σκοπευτήριο

    Σε πανστρατιά λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στον αντικομμουνισμό καλεί η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ στην κεντρική εκδήλωση που προγραμματίζεται για τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στις 7 μ.μ. στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, και στην πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ. Στην εκδήλωση θα υπάρχει καλλιτεχνικό αφιέρωμα με τη συμμετοχή του Κώστα Καζάκου.
  • ΤΑ ΚΟΛΕΓΙΑ !!

    Το «επιχείρημα» των υπερασπιστών της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας έρχεται και ξανάρχεται: «Οποιος μπορεί και θέλει γιατί να μην πληρώνει για να σπουδάζει;», υποστηρίζουν... αθώα. Ομως, πίσω από την «αθωότητα» του «πληρώνω για να σπουδάζω», εκείνο που κρύβεται είναι ένας κατηφορικός μονόδρομος που στο τέρμα του γράφει: «Σπουδάζει μόνο όποιος (έχει να) πληρώνει»... Ομοίως, πίσω από το «πληρώνω για να έχω παροχές Υγείας» εκείνο που κρύβεται είναι το «παροχές Υγείας έχει μόνο όποιος (μπορεί να) πληρώνει»... Πίσω από το «πληρώνω για να έχω Ασφάλιση» κρύβεται το «Ασφάλιση έχει μόνος αυτός που πληρώνει»... Με άλλα λόγια, η πολιτική υπέρ των ιδιωτικών «πανεπιστημίων» δε συνιστά μια «άσκηση ελευθερίας», όπως θέλουν να την πουλήσουν στην κοινωνία. Είναι μια βαθύτατα αντιδραστική τομή που εξοστρακίζει δικαιώματα όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Ασφάλιση από τον αυτονόητα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους, στη σφαίρα των «εμπορευμάτων» που απευθύνονται μόνο σε όσους έχουν για να τα «αγοράσουν».
  • Πού χρωστάει και πόσα;;;

    Θυμόσαστε τον Α. Χρυσανθακόπουλο; Εκείνον που σαν βουλευτής και μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ τον είχε πιάσει η κάμερα τηλεοπτικής εκπομπής όχι μόνο να τα χώνει στα «φρουτάκια», αλλά να συναλλάσσεται με τους παράγοντες της εκπομπής για το πώς θα θάψουν την υπόθεση και θα την μετατρέψουν στο αντίθετό της; Αυτός λοιπόν ο «έντιμος άνθρωπος» είναι τώρα στο ΛΑ.Ο.Σ. (υπάρχει κάποιος συμβολισμός εδώ;) και με το θράσος που χαρακτηρίζει αυτούς τους τύπους, βρίσκει το ανάστημα (από πού άραγε;) να βάλει στη θέση του το ΚΚΕ εφ' όλης της ύλης. Σε άρθρο του στην εφημερίδα του Γ. Καρατζαφέρη με τους βαθυστόχαστους τίτλους και υπότιτλους, «Το τελευταίο σταλινικό κόμμα της Ευρώπης», «Το ΚΚΕ συρρικνώνεται», «το εγκαταλείπουν οι έλληνες εργαζόμενοι διότι τάχθηκε υπέρ της απεριόριστης νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών μέχρι απόκτησης υπηκοότητας», επιδίδεται σε ένα υβρεολόγιο ανάλογο των χώρων και του περιβάλλοντος που έχει κοινωνικοποιηθεί ενάντια στο ΚΚΕ. Ποιος ξέρει πού χρωστάει και πόσα; Μπορεί και να πληρώνει προκαταβολικά... Είναι γεγονός πως ο αντικομμουνισμός εκτός από την εκλεπτυσμένη του μορφή έχει και την εντελώς χυδαία με λόγο σαν αυτόν που συναλλάσσονται οι θαμώνες των τόπων όπου συχνάζει ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Αρα καθόλου δε μας εκπλήσσει ούτε το ύφος, ούτε το μπουρδούκλωμα κάθε λογικής. Πάντως, όταν φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν Χρυσανθακόπουλους για να χτυπήσουν το ΚΚΕ, επιβεβαιώνεται πως τα 'χουν βρει σκούρα στην αποστολή που έχουν αναλάβει...
  • ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ! ! !

    Οι κύριοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ της αύξησης των μισθών των βουλευτών, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΛΑ.Ο.Σ. να επιλέγουν την τακτική τού «παρών». Ένα κόμμα, το ΚΚΕ, καταψήφισε. Και ένας βουλευτής………. ο κ. Πάγκαλος, πήρε το λόγο για να καταγγείλει την απόφαση ως «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική». Αλλά ποια απόφαση κατήγγειλε ο κ. Πάγκαλος;;;;;; Όχι, δεν κατήγγειλε την απόφαση του κόμματός του και της ΝΔ να υπερψηφίσουν τις αυξήσεις των μισθών των βουλευτών, σε περίοδο που όλοι μιλούν περί κρίσης και λιτότητας. Σαν «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική» κατήγγειλε τη θέση του ΚΚΕ, που την καταψήφισε!!!! Βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Όχι τόσο για τον κ. Πάγκαλο - πράγμα περιττό - όσο για το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, είπε ότι είπε αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος...
  • Ερωτήσεις χωρίς απάντηση;

    Νομίζετε ότι αυτές οι ερωτήσεις δεν έχουν απάντηση; Παράδειγμα: Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Η απόφαση για τον ξυλοδαρμό του φοιτητή στη Θεσσαλονίκη; Οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία; 65ωρο; Εβδομάδα 3 ημερών; Ατομικές συμβάσεις εργασίας; Ιδιωτικοποιήσεις πχ Ολυμπιακή; Προϋπολογισμός; Νέος τρομονόμος της ΕΕ; Κλπ κλπ κλπ. ΟΧΙ κάνετε λάθος. Τα ΜΜΕ απαντούν: Επεισόδια σε όλη την Ελλάδα!!!!!! Κουκουλοφόροι!!! Πάλι επεισόδια!!! Πάλι κουκουλοφόροι!!! ......τρόμος, .....τρόμος, .....τρόμος.......
  • Kατηγορίες

  • Σελίδες

  • Advertisements

Εισηγητική ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα στην ευρωπαϊκή κομμουνιστική συνάντηση

Posted by redilioupoli στο 01/10/2012

ΘΕΜΑ: Η στάση των κομμουνιστικών κομμάτων απέναντι στην καπιταλιστική κρίση: Ενσωμάτωση ή Ρήξη.

Ποιες είναι οι τραγικές συνέπειες στη ζωή της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού είναι πια πολύ γνωστές, αφού η οικονομική κρίση κρατάει πάνω από 5 χρόνια, και σε όλες τις χώρες που ξέσπασε τα βάρβαρα μέτρα είχαν την ίδια κατεύθυνση και τον ίδιο στόχο: Να κάνουν πάμφθηνη την εργατική δύναμη, να ανοίξουν νέους δρόμους κερδοφορίας και κατά την περίοδο της κρίσης και κυρίως μετά την αναμενόμενη αναιμική και λίγο πολύ βραχύχρονη ανάκαμψη.

Σήμερα είμαστε πολύ πιο πλούσιοι, όχι μόνο από την εμπειρία που προσφέρεται στην Ελλάδα, αλλά και από την εμπειρία στα κράτη μέλη της ΕΕ, ιδιαίτερα της ευρωζώνης, από την πείρα της κρίσης του 2008 στις ΗΠΑ και όχι μόνον. Είναι επίσης πολύ νωπή η πείρα από την κρίση στη Ρωσία, την Αργεντινή, όπως και στις λεγόμενες τίγρεις της Ασίας.

Θεωρούμε ότι το εργατικό κίνημα, το κομμουνιστικό κόμμα παντού πρέπει να δώσει ταυτόχρονα την μάχη για να ξεκαθαρίζεται στους λαούς ο χαρακτήρας της κρίσης, μαζί με τον αγώνα για να συγκρατηθεί ο κατήφορος, για την φιλολαϊκή διέξοδο.

Το ότι η κρίση το 2008-2009 εκδηλώθηκε στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στη σφαίρα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου, ή στο ότι η κρίση στην Ελλάδα συνδέθηκε με το χρέος και τα ελλείμματα, καθόλου δεν σημαίνει ότι έχουμε μια νέου τύπου κρίση. Από την πρώτη στιγμή ξεκαθαρίσαμε ότι πρόκειται για κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, που η ρίζα της βρίσκεται στη σχέση εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης από το κεφάλαιο, στη σφαίρα δηλαδή της καπιταλιστικής παραγωγής. Αδιάψευστος μάρτυρας είναι η συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην ΕΕ, η πτωτική της πορεία και σε χώρες που δεν έχουν ακόμα βρεθεί στον κύκλο της κρίσης. Όλα τα χαρακτηριστικά που είναι στη φύση του καπιταλισμού είναι φανερά, η αναρχία, η ανισομετρία στην ανάπτυξη των κλάδων και των τομέων, ο οξύτατος ανταγωνισμός που δεν προωθείται με οικονομικά και πολιτικά μέσα, αλλά και με τα όπλα.

Παντού, σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνονται τα ίδια μέτρα, με την ίδια επιχειρηματολογία, ανεξάρτητα αν το χρέος είναι μεγάλο ή μικρότερο, ανεξάρτητα αν τα ελλείμματα είναι διογκωμένα λιγότερο η περισσότερο, ανεξάρτητα αν υπάρχει ένταξη στο μηχανισμό στήριξης με συμφωνία της ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι ζώνες εξαθλίωσης δεν εμφανίζονται μόνο στις λιγότερο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, στις χώρες που βρίσκονται σε ενδιάμεση θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αλλά και στις πιο ισχυρές και αναπτυγμένες.

Εκτιμάμε ότι η κρίση θα ξεσπάσει με τη σειρά της λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης και σε άλλες χώρες στην ευρωζώνη, καθώς εμφανίζει σημάδια κόπωσης και στη Γερμανία, ενώ σημάδια αρχίζουν να διαφαίνονται και στην Κίνα.

Το ζήτημα του χαρακτήρα της κρίσης δεν είναι ένα θεωρητικό ζήτημα μόνο, είναι καθαρά πρακτικό, γιατί αυτό καθορίζει την εξειδίκευση της πολιτικής του ΚΚ σε συνθήκες κρίσης.

Επομένως οι όποιες ιδιομορφίες στην εκδήλωση της κρίσης ή στην ένταση και διάρκεια, από χώρα σε χώρα, δεν καθορίζουν ούτε τον χαρακτήρα της κρίσης, ούτε πολύ περισσότερο μπορούν να επηρεάσουν τη στρατηγική και τακτική του ΚΚ.

Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν τα καπιταλιστικά κράτη δεν μπορούν να διαχειριστούν την κρίση και κυρίως τις συνέπειές της καταφεύγουν και στα όπλα, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όχι βεβαίως για να πουληθούν όπλα όπως λέγεται από ορισμένους ειρηνιστές-πασιφιστές, αλλά γιατί τα όπλα είναι πιο αποτελεσματικά στην δοσμένη στιγμή για το ξαναμοίρασμα των αγορών.

Κρίση και ιμπεριαλιστικός πόλεμος-ιμπεριαλιστική ειρήνη είναι αλληλένδετα και έτσι πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε, ιδιαίτερα εμείς στην Ελλάδα που είμαστε σε μια φλεγόμενη περιοχή τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στη βόρεια Αφρική.

Η παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση δείχνει φανερά και κάτι επίσης πολύ σημαντικό για την στρατηγική και την τακτική των ΚΚ.

Ότι η αστική πολιτική διαχείρισης έχει νέες δυσκολίες, που δεν τις είχε σε προηγούμενες περιόδους, να χειριστεί την έξοδο, να περάσει σε νέο κύκλο διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής, να βάλει έστω ένα φρένο στη μαζική απόλυτη και σχετική εξαθλίωση, να κάνει έστω κάποιους ελιγμούς. Εμφανίζονται δύο συνταγές διαχείρισης με αρκετές παραλλαγές η κάθε μια, επί της ουσίας όμως προβάλλεται η επεκτατική αστική διαχείριση και η περιοριστική αστική διαχείρισημε στόχο να ελεγχθεί η έκταση της υποτίμησης του κεφαλαίου και να γίνει η κατάλληλη για το κεφάλαιο κατανομή της ζημιάς αλλά και του συσσωρευμένου κεφαλαίου. Και η μια και η άλλη διαχείριση οδηγούν στο ίδιο βάρβαρο αποτέλεσμα για τους λαούς και τα δικαιώματά τους. Η διαμάχη για το ένα ή το άλλο μίγμα διαχείρισης που εμφανίζεται ιδιαίτερα οξυμμένη στην Ευρώπη, δεν έχει καμία σχέση με τη διαμάχη υπέρ ή κατά των λαών, δεν συνιστά διαμάχη ανάμεσα σε μια συντηρητική και προοδευτική-αριστερή πολιτική, όπως προβάλλεται σήμερα από το ΚΕΑ.

Η υπεράσπιση της μιας ή της άλλης διαχείρισης γίνεται με κριτήριο τα συμφέροντα της αστικής τάξης του κάθε κράτους μέλους, τι συμμαχίες θέλει να κάνει στα πλαίσια του ανταγωνισμού. Το εργατικό λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να πάρει το μέρος του ενός ανταγωνιστή εναντίον του άλλου, θα χάσει τα πάντα.

Εκτιμάμε ότι προς το παρόν στην ΕΕ, παρά τις διαφορές και ανταγωνισμούς, υπερισχύει η αντίληψη να παραμείνει ακέραια η ενωμένη Ευρώπη και η ευρωζώνη, ενώ βεβαίως στο βάθος δεν αποκλείουν και την περίπτωση της διάσπασης. Γι’ αυτό και κάθε κυβέρνηση, κυρίως τμήματα του κεφαλαίου, προετοιμάζονται και για την περίπτωση που περάσει μια χώρα στο εθνικό της νόμισμα, ανάλογα με ποιο μπλοκ ιμπεριαλιστικής συμμαχίας επιθυμούν να συστρατευθούν.

Πολύ περισσότερο από πριν βλέπει κανείς και στην Ελλάδα τα αστικά κόμματα, παλιά και νέα, τα ρεφορμιστικά – οπορτουνιστικά όπως σήμερα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, να διατυπώνουν περίεργες θέσεις, να ρίχνουν βάρος σε συμμαχία ακόμα και υπερατλαντική, ή να προσβλέπουν προς συμμαχίες με Ρωσία, Κίνα. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στη διαμάχη ΕΕ και ΗΠΑ που εκδηλώθηκε και στις εθνικές εκλογές με την στήριξη του ενός ή του άλλου μπλοκ, του «δεξιού» ή του «αριστερού». Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις διατρέχουν σήμερα το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος, φθάνουν μάλιστα να απειλούν και την ενότητα ενός κόμματος σε μια τέτοια βάση.

Συνοπτικά μιλώντας καταλήγουμε ότι η κρίση παρατείνεται, βαθαίνει, θα χτυπήσει και άλλες χώρες. Ακόμα και αν μια χώρα, όπως λόγου χάρη η Ελλάδα, περάσει σε φάση ανάκαμψης, αυτή θα είναι προσωρινή, αναιμική με μεγάλη, αφόρητη ανεργία, με μισθούς και μεροκάματα πείνας, με βάρβαρες εργασιακές σχέσεις που μας πάνε πολύ πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα. Και πριν η ανάκαμψη σταθεροποιηθεί νέος κύκλος κρίσης θα ξεσπάσει. Δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα αλλά και σ’ άλλες χώρες. Θα έχουμε αναδιατάξεις στις συμμαχίες, ενώ πρέπει να πάρουμε υπόψη το νέο γύρο τοπικών πολέμων και να μην αποκλείσουμε στην πορεία και ένα πιο γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Η πείρα επίσης επιβεβαιώνει την θέση που διατυπώσαμε ως κόμμα, με τα πρώτα σύννεφα της κρίσης, ότι η εξαθλίωση, η οικονομική κρίση δεν οδηγεί αυτόματα στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, της οργάνωσης, στην ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης. Και οι δύο εξελίξεις είναι πιθανές, το κίνημα να υποχωρήσει και να ηττηθεί για ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα, αλλά και να περάσει σε επίθεση, να ωριμάσει η αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος. Τίποτε δεν έχει ακόμα κριθεί.

Αυτό που σήμερα βλέπουμε στην Ελλάδα είναι ότι παρά το γεγονός ότι έγιναν μεγάλοι και παρατεταμένοι αγώνες, αναδείχθηκε το ελληνικό κίνημα σε ένα από το πιο ισχυρά στον κόσμο και όχι μόνο στην Ευρώπη, παρ΄όλα αυτά τα μέτρα δεν αναχαιτίσθηκαν. Ναι μεν το κίνημα επέβαλε την καθυστέρησή τους, τελικά όμως αν κάτι δεν αλλάξει άμεσα, θα περάσουν όλα μαζί και σε μικρό διάστημα. Και ξέρετε πολύ καλά ότι οι αγώνες που δεν φέρνουν αποτελέσματα, και κουράζουν και απογοητεύουν.

Το Κόμμα μας χωρίς να κρύβει ελλείψεις και αδυναμίες εκτιμά ότι αυτές επέδρασαν αλλά δεν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην καθυστέρηση της εργατικής λαϊκής αντεπίθεσης. Όπως δεν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην μείωση της εκλογικής του δύναμης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στην ανάπτυξη της ικανότητας και αντοχής του κόμματος.

Αντιμετωπίσαμε ένα ενιαίο μέτωπο στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο όπου, παρά τις διαφορές στους κόλπους του, είχε κοινή στάση όσον αφορά τον χαρακτήρα διεξόδου από την κρίση, δηλαδή αλλαγή μίγματος διαχείρισης. Η πολιτική της ενσωμάτωσης ήταν κυρίαρχη και φυσικά επέδρασε αρνητικά στους προσανατολισμούς της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ωστόσο το ταξικό ριζοσπαστικό ρεύμα υπάρχει στο κίνημα, και σ’ αυτή τη φάση πρέπει να ξεπεράσει τις συνέπειες των εκλογών, να μπει μπροστά, να κινητοποιήσει ευρύτερες εργατικές λαϊκές μάζες.

Οι αγώνες προκάλεσαν τριγμούς στο αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, και ακύρωσαν την δυνατότητα να υπηρετείται το σύστημα αυτό με την εναλλαγή μονοκομματικών κυβερνήσεων, ανάμεσα στο φιλελεύθερο κόμμα και την σοσιαλδημοκρατία.

Όμως οι τριγμοί αυτοί δεν μετατράπηκαν σε βαθιές ρωγμές. Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες υπερίσχυσαν ότι μπορεί να υπάρξει αριστερή δηλαδή ρεφορμιστική-οπορτουνιστική εναλλακτική κυβερνητική λύση. Έτσι έγινε καθαρό ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει και άλλα χαρτιά στα χέρια του ώστε να αντιμετωπίζει τους τριγμούς. Σήμερα στην Ελλάδα το δίπολο φιλελεύθερη ΝΔ-σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ αντικαθίσταται από ένα νέο δίπολο: Από την μια μεριά κεντροδεξιά-δεξιά και από την άλλη αριστερός πόλος που σχηματίσθηκε με πυρήνα τον οπορτουνιστικό Συνασπισμό και με μαζική μετακόμιση ηγετικών στελεχών και μηχανισμών του ΠΑΣΟΚ, οργανώσεων της σοσιαλδημοκρατίας που κυρίως προέρχονται από μεσοστρώματα, από τους εργαζόμενους στον στενότερο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους κλπ.

Βεβαίως οι διεργασίες δεν έχουν τελειώσει, ετοιμάζεται ένα νέο πολιτικό σκηνικό μεταβατικό ή και περισσότερο μόνιμο, προκειμένου να αναχαιτισθεί η ριζοσπαστικοποίηση, να τσακιστεί το κίνημα πριν ανακάμψει μαζικά, να χτυπηθεί με κάθε τρόπο το ΚΚΕ.

Για τη «Χρυσή Αυγή»

Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις ανέδειξαν ως κοινοβουλευτική δύναμη με 19 βουλευτές την «Χρυσή Αυγή», που είναι ένα ναζιστικό, ρατσιστικό, εγκληματικό μόρφωμα, το οποίο συγκεντρώνει την κύρια αιχμή της δράσης του στο κυνήγι των μεταναστών, ιδιαίτερα ασιατών, με ξυλοδαρμούς, δολοφονικές επιθέσεις, βιαιοπραγίες, εκβιασμούς και απειλές. Το εκλογικό του ποσοστό, ιδιαίτερα σε νεότερες ηλικίες διαμορφώθηκε και από τα ψευδεπίγραφα συνθήματά του, καθώς εμφανίζεται ως αντισυστημικό κόμμα.

Η εκτίμησή μας είναι ότι το μόρφωμα αυτό εξελίσσεται κατά το πρότυπο των ταγμάτων εφόδου της χιτλερικής περιόδου και ο βασικός στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί στο τσάκισμα του εργατικού, του λαϊκού κινήματος, στο χτύπημα του ΚΚΕ. Πίσω από τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ υπάρχουν μυστικές υπηρεσίες και τμήματα του κρατικού μηχανισμού, ενδεχομένως έχει και διεθνείς διασυνδέσεις. Στηρίζεται από θύλακες του συστήματος στα σώματα ασφαλείας και στο στρατό, ενώ πολιτικά αποτελεί γερό βοηθό του συστήματος, καθώς τα περισσότερα κόμματα επικαλούνται τον κίνδυνο από τα λεγόμενα δύο άκρα, εξισώνοντας τον φασισμό με τον κομμουνισμό. Η αντιμετώπισή του δεν μπορεί να γίνει στη βάση του αντιφασιστικού μετώπου ή του μετώπου γενικά κατά της βίας από όπου και αν προέρχεται, γιατί τελικά πίσω από αυτήν την έκφραση θα χτυπηθεί το κίνημα. Η αντιμετώπιση της ΧΡΥΣΉΣ ΑΥΓΗΣ πρέπει να γίνει μέσα από το ίδιο το οργανωμένο κίνημα, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις λαϊκές οργανώσεις, με ξεσκέπασμα του συστημικού του ρόλου, και με αντιμετώπιση των ποινικών αδικημάτων που διαπράττουν με δολοφονικές επιθέσεις που τις βαφτίζουν αυτοδικία. Τα άλλα κόμματα αντιμετωπίζουν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ από την σκοπιά της αστικής νομιμότητας και της καταδίκης της βίας, στην οποία συμπεριλαμβάνουν και τις αγωνιστικές μαχητικές απεργίες και διαδηλώσεις.

Το ΚΚΕ έχει προσαρμόσει τις θέσεις και τα αιτήματα, την στρατηγική και τακτική του σε συνθήκες κρίσης

Στις σημερινές συνθήκες όχι μόνο γιατί εμείς επιλέγουμε αλλά γιατί αντικειμενικά έχει ωριμάσει το ζήτημα, θέτουμε μπροστά στο λαό την γραμμή αντεπίθεσης που έχει αφετηρία την πάλη για την αναχαίτιση των μέτρων, την διεκδίκηση μέτρων ανακούφισης, αλλά και την διέξοδο με πάλη για την εργατική λαϊκή εξουσία.

Η πολιτική συμμαχιών που εμείς προτείνουμε στο λαό αφορά στη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας που έχει σαφή αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό (που βεβαίως από την φύση του ο προσανατολισμός είναι αντικαπιταλιστικός αφού ο καπιταλισμός έχει εξελιχθεί σε μονοπωλιακό). Στις δοσμένες συνθήκες η Λαϊκή Συμμαχία οργανώνει και συντονίζει την αντίσταση, την πάλη για την επιβίωση, κατευθύνεται στην ρήξη με τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην εργατική λαϊκή εξουσία.

Ανοικτά θέτουμε στο λαό την ανάγκη να διεκδικήσει την μονομερή διαγραφή του χρέους, να μην το αναγνωρίσει δηλαδή, γιατί η αναγνώριση οδηγεί στην διαπραγμάτευση που ισοδυναμεί με νέα μνημόνια και νέα μέτρα. Ταυτόχρονα προβάλλουμε την ανάγκη ο λαός να διεκδικήσει την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εξηγούμε γιατί η αποδέσμευση και διαγραφή του χρέους συνεπάγεται και την διεκδίκηση της λαϊκής εξουσίας, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, σχεδιασμένη ανάπτυξη που αξιοποιεί όλες τις υπαρκτές αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, την έξοδο από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις συμφωνίες ιμπεριαλιστικής ειρήνης, την έξοδο από το ΝΑΤΟ, την διεκδίκηση διεθνών οικονομικών σχέσεων αμοιβαία επωφελών.

Αντιπαραθέτουμε δηλαδή το δρόμο της φιλολαϊκής ανάπτυξης απέναντι στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Αποκαλύπτουμε το περιεχόμενο της παραγωγικής ανασυγκρότησης που προωθούν όλα τα αστικά κόμματα, και ο ΣΥΡΙΖΑ που κινείται μέσα στις προδιαγραφές της ΕΕ. Ανάπτυξη που επιχειρεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε κόμβο μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, που οδηγεί στην συνεκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο, το Ιόνιο, τη Νότια Κρήτη με συμφωνίες μονοπωλίων.

Από αυτή τη θέση εκτιμάμε και αντιμετωπίζουμε τη στάση των άλλων πολιτικών δυνάμεων και συνεργασιών στο εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν πατάει στην αντικειμενική πραγματικότητα, από την σκοπιά της σχέσης οικονομίας και πολιτικής η διαμόρφωση ενός προγράμματος μίνιμουμ καθώς η διέξοδος από την κρίση υπέρ του λαού είναι ζήτημα στρατηγικής.

Ο ρόλος του ΚΕΑ γίνεται όλο και περισσότερο αρνητικός και διαβρωτικός για ένα πανευρωπαϊκό κίνημα, καθώς καθαρά και απερίφραστα επιλέγει την μια ή την άλλη μορφή διαχείρισης, ακολουθώντας ανάλογες συνταγές που στηρίζουν οι κυβερνητικές και γενικότερα δυνάμεις του συστήματος, της ΕΕ σε εθνικό και ηπειρωτικό επίπεδο. Είναι μέσα στο παιχνίδι των ενδοαστικών και ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Σήμερα μπαίνει στην πρώτη γραμμή πώς ο λαός θα καταφέρει να ανακόψει την ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή, πώς θα δει αύριο άσπρη μέρα. Ως προϋποθέσεις θέτουμε:

ΠΡΩΤΟ

Η συνειδητοποίηση τι είδους κρίση ζούμε, δηλαδή του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ενσωμάτωσης στην ΕΕ δηλαδή της σημασίας που έχει η πάλη κατά των μονοπωλίων και της εξουσίας τους.

ΔΕΥΤΕΡΟ

Η οργάνωση των εργαζομένων στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο, στο χώρο κατοικίας.

ΤΡΙΤΟ

Η ενίσχυση, θωράκιση της λαϊκής συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη και τις κοινωνικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον να αντιπαλέψουν τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, ανεξάρτητα των μεταξύ τους διαφορών, με ανεβασμένη συμμετοχή γυναικών και νεολαίας που ανήκουν στην παραπάνω ταξική διαστρωμάτωση. Το κίνημα πρέπει να κατευθύνεται στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

Το ΚΚΕ με σαφήνεια αλλά και με συγκεκριμένα επιχειρήματα αρνήθηκε τη συμμετοχή σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που προτάθηκε από το νέο πόλο του οπορτουνισμού που συνεργάζεται με μεγάλο τμήμα του ΠΑΣΟΚ. Η πρόταση καταρχήν απέβλεπε στην πολιτική πίεση προς το ΚΚΕ, και κυρίως στην κλοπή ψήφων από το χώρο επιρροής του ΚΚΕ. Δεν πατούσε ούτε σε αριθμητικά δεδομένα γιατί δεν συγκεντρώνονταν ο αριθμός των βουλευτών για να σχηματισθεί η κυβέρνηση. Βεβαίως όπως ήδη τονίσαμε δεν είπαμε το ΟΧΙ γιατί δεν έφθαναν οι βουλευτικές έδρες, όμως η πρόταση αυτή που δεν έχει ούτε τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών, αποτελεί απόδειξη ότι ήταν δημαγωγική και είχε στόχο τη στρατηγική του ΚΚΕ.

Είχαμε εκλογικές απώλειες, όμως εκτιμάμε ότι οι απώλειες για το λαό θα ήταν πολύ περισσότερες και μάλιστα μη αντιστρέψιμες για μεγάλο διάστημα αν το ΚΚΕ αποφάσιζε να στηρίξει κυβέρνηση διαχείρισης, αποδεχόμενο την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ και την εξουσία των μονοπωλίων στο πεδίο της οικονομίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις εγκατέλειψε ορισμένα ριζοσπαστικά συνθήματα που είχε, και έτσι πήρε μεγάλο αριθμό ψήφων που τον έφεραν στη δεύτερη θέση κυρίως από λαϊκές μάζες που φοβήθηκαν την έξωση από την ευρωζώνη, πίστεψαν ότι χωρίς να σπάσεις αυγά, μπορεί με μια καλύτερη διαπραγμάτευση να αναχαιτιστούν τα μέτρα. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλεται ως ο καλύτερος διαπραγματευτής σε σύγκριση με την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, κινείται προς την κατεύθυνση ενός σύγχρονου κεντρώου κόμματος.

Η κυβερνώσα αριστερά δεν πρόκειται να αλλάξει την γενική γραμμή πλεύσης, ούτε να πλήξει το σάπιο πολιτικό σύστημα. Καμία κυβέρνηση όπως και αν λέγεται, αριστερή, κομμουνιστική, ακόμα και επαναστατική να αυτοαποκληθεί, δεν θα σεβαστεί τις διακηρύξεις της αν τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος είναι στα χέρια των μονοπωλίων, αν δηλαδή ο λαός είναι μακριά από την ιδιοκτησία και την εξουσία.

Η μάχη στην Ελλάδα δεν είναι γενικά δύσκολη λόγω αρνητικού συσχετισμού. Το σωστότερο είναι ότι γίνεται πιο σύνθετη βεβαίως στο έδαφος του αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων. Απαιτεί μεγάλη ικανότητα και σταθερότητα του Κόμματος ώστε να είναι σε θέση να διεισδύσει σε ευρύτερες εργατικές λαϊκές μάζες, να κάνει κατάλληλους χειρισμούς χωρίς να αλλοιώνεται η γενική του πολιτική γραμμή αλλά και χωρίς να αποξενώνεται από εκείνους τους εργατοϋπαλλήλους που έχουν αυταπάτες, δεν έχουν ακόμα αποκτήσει πολιτική πείρα.

Κλείνοντας το θέμα αυτό θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι όχι μόνο η θεωρία μας αλλά και η ιστορική πείρα δείχνει ότι όσο ισχυρό να είναι ένα ΚΚ εκλογικά, πολιτικά από κυβερνητικές θέσεις στα πλαίσια του αστικού συστήματος οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην ενσωμάτωση. Το ζήτημα αυτό πρέπει να αποτελέσει, έγκαιρα, ζήτημα συζήτησης και διαλόγου με το λαό, ώστε να καταλάβει ότι τα περιθώρια, όχι μόνο σε συνθήκες κρίσης αλλά και ανάκαμψης, να ζήσει καλύτερα, έχουν απελπιστικά ελαχιστοποιηθεί σε σχέση με το παρελθόν. Αντικειμενικά οι συνθήκες για την ριζική ανατροπή έχουν ωριμάσει ακόμα περισσότερο καθώς τα μονοπώλια έχουν διεισδύσει πολύ βαθειά παντού, όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής.

Βεβαίως ο υποκειμενικός παράγοντας, δηλαδή το εργατικό κίνημα, η δύναμη του ΚΚ, είναι πολύ πίσω, και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε.

Στο όνομα της οικονομικής κρίσης δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε την πάλη κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της ιμπεριαλιστικής ειρήνης.

Επομένως πρέπει να αναδείξουμε γιατί και με ποιους νέους τρόπους γίνεται η ιμπεριαλιστική επέμβαση με βάση τα παραδείγματα και τα στοιχεία από την λεγόμενη αραβική άνοιξη, την Λιβύη, την Συρία. Πώς από τα έξω διαμορφώνεται η εσωτερική αντιπολίτευση, πώς εξοπλίζεται, πως μεθοδεύεται η ανατροπή και αστικών κυβερνήσεων λόγω την ενδοιμπεριαλιστικών και ενδοαστικών αντιθέσεων. Χρειάζεται να προβάλλουμε συστηματικά και με επιχειρήματα γιατί παραμένει κρίσιμο και αποφασιστικό το εθνικό πεδίο πάλης, και ταυτόχρονα η σημασία που έχει η διεθνιστική συνεργασία και αλληλεγγύη. Είναι επίσης δυνατό ένα κίνημα να αξιοποιεί τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις με δυο τρόπους: αποκαλύπτει το βασικό στοιχείο της καπιταλιστικής διεθνοποίησης και από την άλλη προετοιμάζει τον λαό να μη στηρίζει την αστική τάξη της χώρας του στους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στον πόλεμο για το ξαναμοίρασμα των αγορών.

Το ΚΚΕ ταυτόχρονα προσπαθεί να μελετά και επιστημονικά και μέσα από την πείρα του κινήματος τις συνολικές εξελίξεις ώστε να επιτυγχάνονται ρωγμές στο αστικό πολιτικό σύστημα που συμβάλλουν στην μεγαλύτερη χειραφέτηση του κινήματος.

Ακόμα περισσότερο σήμερα η πορεία των εξελίξεων σε εθνικό επίπεδο καθορίζεται και από το διεθνή και περιφερειακό συσχετισμό δυνάμεων αλλά και από την δυναμική και την επαναστατική γραμμή του εργατικού, του κομμουνιστικού κινήματος. Κάθε επιτυχία σε μια χώρα σηματοδοτεί επίδραση και εξελίξεις και στις άλλες ευρωπαϊκές, κάθε γλίστρημα προς τον συμβιβασμό και την υποχώρηση φέρνει σε δύσκολη θέση τα κινήματα ενός μεγαλύτερου κύκλου χωρών. Οι εξελίξεις κρίνονται βεβαίως στο πεδίο των αγώνων και της κοινωνικής συμμαχίας, σήμερα όμως απαιτούν ένταση της ιδεολογικής πάλης με τις κυρίαρχες αστικές, ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές αντιλήψεις. Δίχως μια τέτοια διαπάλη στο ιδεολογικό πεδίο δύσκολα οι λαϊκές μάζες θα προσανατολίζονται τόσο στη διεκδίκηση μέτρων ανακούφισης όσο και στην ματαίωση χειρότερων μέτρων, στην ανατροπή τους. Δίχως τον ιδεολογικό αγώνα μέσα στο κίνημα, οι αγώνες ακόμα και αν αποκτούν μαζικότητα, δεν θα αποκτούν οργάνωση και εύστοχο πολιτικό προσανατολισμό.

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: