Redilioupoli's Blog

Η Κόκκινη Ηλιούπολη είναι εδώ

  • Είμαστε ME το ΚΚΕ δεν ειμαστε ομως To …ΚΚΕ

    Λόγο της ύπαρξης διαφόρων "περίεργων" blog δήθεν "κόκκινων" και "αριστερών" που έχουν σαν στόχο τους να διαστρεβλώνουν και να υπονομέυουν το ΚΚΕ, είμαστε υποχρεωμένοι να διευκρινίσουμε ότι είμαστε οπαδοί και φίλοι του ΚΚΕ, πράγμα που συμβαίνει και σε όλα τα blog που βαφτίζονται με οποιοδήποτε όνομα.
    Μοναδική πηγή είναι τα επίσημα sites του κομματος και της νεολαίας
    Βασική επιδίωξη των "φιλοΚΚΕ" blogs είναι να βάζουν την αμφιβολία.για ενέργειες που τάχα δεν είναι σωστές και να αμφισβητούν την ηγεσία του κόμματος.
    Τελευταία έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό με μοναδικό στόχο την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό από τις επίσημες θέσεις του ΚΚΕ.
    Θέλει μεγάλα προσοχή και επαλήθευση όσων κειμένων αναρτώνται στα διάφορα blogs

  • Απαράδεκτη η άρνηση να τεθεί σε ψηφοφορία η πρόταση νόμου του ΚΚΕ

    Η συζήτηση της πρότασης νόμου καθυστέρησε αδικαιολόγητα με ευθύνη της συγκυβέρνησης. Κατά την πάγια τακτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, γίνεται κατά το δοκούν ερμηνεία σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3) και έτσι η πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ δεν μπήκε σε ψηφοφορία, με το σκεπτικό ότι προκαλεί «δημοσιονομικό κόστος». Η ερμηνεία αυτή ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί πρόταση νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία πρόταση νόμου που δεν συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος...

    Επίσης, είναι προσχηματική, αφού με βάση τη διάταξη αυτή παρεμποδίζεται η συζήτηση ακόμα και προτάσεων νόμου της αντιπολίτευσης που όχι μόνο δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά αντίθετα όφελος, όπως η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, την κατάργηση των πρόσθετων αμοιβών των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και τη κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, που δεν έχει έρθει ποτέ για συζήτηση.

  • Αγωνίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ

    Η κοινή λογική λέει ότι η αγωνία ενός συνδικαλιστή για τους μισθούς είναι να μη μειωθούν. ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ όμως αγωνιούν μη τυχόν και δε μη μειωθούν..!

    Η πλειοψηφία της διοίκησης του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ν. Ηρακλείου (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) απαιτεί με... επιστολή της προς τους ξενοδόχους του νομού να εφαρμόσουν άμεσα τη νέα Τοπική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψαν μειώνοντας τους ήδη πενιχρούς μισθούς κατά 15% (κατ' αντιστοιχία της ΣΣΕ που υπέγραψε και η ηγεσία της κλαδικής Ομοσπονδίας). Είναι τέτοια η ανησυχία τους μην τυχόν και καθυστερήσει η ανακούφιση των ξενοδόχων, που φρόντισαν να αναρτήσουν τις σχετικές επιστολές και μες στους τόπους δουλειάς (βλ. ένθετο). Μάλιστα, εφιστούν την προσοχή στους ξενοδόχους γιατί «ο μήνας Ιούλιος πρέπει να πληρωθεί με τη νέα σύμβαση». Ισως, βέβαια, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ να μην έχουν κανένα λόγο να ντρέπονται για τις συμφωνίες που υπέγραψαν, αφού για την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των εργοδοτών νοιάζονται. Αλλά τέτοια πρεμούρα είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη...
    Δείτε εδώ την επιστολή προς τους ξενοδόχους: http://www1.rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&id=373809&format=.jpg

  • Χαμένοι και κερδισμένοι της κρισης

    Η «κρίση χρέους», που είναι μια πτυχή της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης, γίνεται πηγή δεινών για τους λαούς των χωρών που δανείζονται και ταυτοχρόνως πηγή πρόσθετων κερδών για τους δανειστές.
    Την περασμένη βδομάδα έπρεπε να πληρωθεί από το ελληνικό κράτος ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 3,2 δισ. ευρώ. Το ομόλογο βρισκόταν στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία το είχε αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά σε τιμή πολύ μικρότερη της ονομαστικής.
    Η κυβέρνηση αποφάσισε, αφού αυτό όριζε η συμφωνία για το «κούρεμα», να πληρώσει το ομόλογο στην ονομαστική του αξία. Ετσι, η ΕΚΤ αποκόμισε ένα σημαντικό κέρδος από τη διαφορά της αξίας.
    Και επειδή τα κέρδη της ΕΚΤ κατανέμονται στις χώρες - μέλη ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής τους σ' αυτήν, η μερίδα του λέοντος από την εξόφληση του ελληνικού ομολόγου ανήκει στη Γερμανία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το γερμανικό κράτος αποκομίζει ανάλογα κέρδη από την εξόφληση ομολόγων όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών που εποπτεύονται από την τρόικα.
    Σύμφωνα, μάλιστα, με υπολογισμούς των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της Γερμανίας, η Γερμανία θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να αποκομίζει κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα, αφού η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει, ως το 2026, το ποσό των 12,7 δισ. ευρώ για ομόλογα που λήγουν και έχει στα χέρια της η ΕΚΤ.
    Εν τω μεταξύ, με βάση υπολογισμούς του Οικονομικού Ινστιτούτου του Κιέλου, η Γερμανία έχει εξοικονομήσει στη διάρκεια των τελευταίων 3,5 χρόνων συνολικά 68 δισ. ευρώ από τη διαφορά των επιτοκίων και σε σύγκριση με το μέσο κόστος δανεισμού με αυτό της περιόδου 1999 - 2008.

  • Το «ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα»

    Ακριβώς 1,2 δισ. δολάρια θα επενδύσει, όπως ανακοινώθηκε από το ναυτιλιακό Τύπο, η εταιρία «Enesel SA» για τη ναυπήγηση 10 πλοίων μεταφοράς κοντέινερς που θα γίνει βέβαια σε ναυπηγεία εκτός Ελλάδας και συγκεκριμένα στα κορεάτικα ναυπηγεία της «Hyundai» και θα παραδοθούν το 2014. Μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη συμφωνία για το 2012. Πρόκειται για ένα ακόμα απτό δείγμα για την κερδοφορία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, ακόμα και εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Τα κέρδη των εφοπλιστών προέρχονται από την άγρια εκμετάλλευση των ναυτεργατών μέσα στα καράβια, από τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία που έχουν επιβάλει με αβάντα την ταξική φιλοεφοπλιστική πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δηλαδή οι κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, οι συγκυβερνήσεις τους και πάει λέγοντας. Και βέβαια, να μην πούμε για τις απανωτές μειώσεις των οργανικών συνθέσεων (αριθμός πληρώματος) δηλαδή το μαζικό πέταγμα στη στεριά των ναυτεργατών και το χάσιμο χιλιάδων θέσεων εργασίας, το φορολογικό παράδεισο που έχουν εξασφαλίσει διαχρονικά στους εφοπλιστές οι κυβερνήσεις τους (οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρο λιγότερο και από έναν περιπτερά, όταν ρημάζονται από τη φοροεπέλαση τα εργατικά λαϊκά νοικοκυριά) και έχουν βουλιάξει το ΝΑΤ στα ελλείμματα. Κάτι που πλήρωσαν ακριβά οι ναυτεργάτες με το δραστικό πετσόκομμα των συντάξεων και τη διάλυση της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης. Αυτό είναι «το ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα». Και βέβαια, την ώρα που οι εφοπλιστές δίνουν δισεκατομμύρια για να κατασκευάσουν πλοία σε ξένα ναυπηγεία, στην Ελλάδα δεν κατασκευάζουν ούτε βάρκα. Ομως, θα έρθει η ώρα που οι εργαζόμενοι θα σηκώσουν κεφάλι και με την οργάνωσή τους θα πετάξουν στη θάλασσα όλα αυτά τα παράσιτα που τους πίνουν το αίμα και τους πολιτικούς τους υπαλλήλους.
    7/7/2012

  • Εχουμε μαλλί να ξάνουμε

    Διάφορα τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού έχουν μια δυσκολία να τα βρουν μεταξύ τους, αλλά γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ που δεν μπαίνει στο κάδρο μαζί τους.
    Δεν συμφωνούν με τον Τσίπρα οι Βενιζέλος - Σαμαράς και γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ.
    Σκέπασαν σύννεφα τον ήλιο, πάλι φταίει το ΚΚΕ.
    Ακούγοντας τον Βούτση του ΣΥΡΙΖΑ χτες βράδυ στο «Mega» να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί δεν τα βρίσκει η παράταξή του με τους ομοϊδεάτες της - ευρωπαϊστές, δύσκολα μπορούσες να παρακολουθήσεις τι έλεγε. Το μόνο σταθερό στοιχείο στο λόγο του ήταν η επανάληψη ότι ευθύνεται το ΚΚΕ.
    Εξαρχής ήταν καθαρό ότι οι δυνάμεις που πίνουν νερό στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ παριστάνουν τους διαφωνούντες γι' αυτήν ή την άλλη διαχειριστική πρόταση, χρειάζονται το ΚΚΕ στο κλαμπ για να έχουν άλλοθι.
    Το ΚΚΕ δεν έπαιξε σ' αυτό το παιχνίδι. Αλλά αυτοί δεν μπορούν να σταθούν χωρίς να βάλουν το ΚΚΕ στο κάδρο.
    Κι έτσι προκύπτει αυτό το τηλεοπτικό τουρλουμπούκι - ένας δήθεν καυγάς, δηλαδή, που γίνεται στα κανάλια και μακριά από τα πραγματικά υποκείμενα της ταξικής πάλης, τους εργάτες και τα φτωχομεσαία λαϊκά στρώματα που δίνουν τη μάχη τους καθημερινά στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, με απόλυτη αδιαφορία για τις αγωνίες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για το ποιος θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

  • Ηλιουπολίτικο Βήμα και φαιοπράσινες «εξυπνάδες»

    Το παιχνίδι το ξέρουν πολύ καλά μπορούμε να πούμε. Το έχουν σπουδάσει το "άθλημα", δεν ξέρουμε που αλλά το έχουν σπουδάσει.
    Έχουν πολλές "αμερικανιάς" στην προπαγάνδα τους.
    πρώτα βάζουν το blog μας στα προτεινόμενα "και καλά" που τα παρακολουθούν τάχα.
    Στη συνέχεια "πνίγουν" το σχόλιο μας για τον Μωραΐτη για την ύπαρξη του αρθρογράφου της Α1 στη "Θέση" την εφημερίδα του δηλαδή και συνεχίζουν βάζοντας άρθρο τάχα για τους ..."παπούδες τους" με δηλώσεις του Στάλιν και του Χιτλερ.
    Όμορφη "μαγκιά" λεβέντες του Μωραΐτη, συνεχίστε να αποκαλύπτετε την "ιδεολογία" σας.
    Έχουμε πολλούς σαν κι εσάς στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ και έτσι γνωρίζουμε καλά την τακτική σας.

  • Ωμοί και κυνικοί

    Ωμό αντικομμουνισμό ξερνάει ο ΛΑ.Ο.Σ., δείχνοντας ότι του έχει ανατεθεί κεντρικός ρόλος στο χτύπημα του εργατικού λαϊκού κινήματος και στην καταστολή του. Σε χθεσινή της δήλωση, η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ., Σ. Αλιγιζάκη, δήλωσε με αφορμή την προχθεσινή ομιλία της της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Σπόρτιγκ, όπου μίλησε για οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική: «Οσο η αστική Δημοκρατία αποσυντίθεται, τόσο τα τελευταία υπολείμματα του σταλινικού κομμουνισμού στην Ευρώπη αποθρασύνονται (...) Λυπούμεθα που οι θεματοφύλακες της αστικής Δημοκρατίας κωφεύουν και εθελοτυφλούν». Είναι επικίνδυνοι και ταυτόχρονα κυνικοί. Ομολογούν ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει ζόρια και γι' αυτό καλούν τις αστικές δυνάμεις να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα, πριν αυτό ριζοσπαστικοποιηθεί και θέσει σε κίνδυνο την ίδια την αστική εξουσία. Φοβούνται το λαό όπως ο διάολος το λιβάνι και δεν μπορούν να το κρύψουν. Να κάνει ο λαός τους εφιάλτες τους πραγματικότητα. Να τους κατατροπώσει πολιτικά, να σαρώσει την εξουσία που υπερασπίζονται ο ΛΑ.Ο.Σ. και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου.

  • …για φαντάσου

    «Μέσα στο νου και την ψυχή πολλών ανθρώπων το τείχος υπήρχε και υπάρχει ακόμα 21 χρόνια μετά. Οι Ανατολικογερμανοί υφίστανται ακόμη μεταχείριση πολιτών Β΄ κατηγορίας, ως φτωχοσυγγενείς που προκαλούν αμηχανία στους εύπορους συγγενείς τους. Η πικρία τους εκδηλώθηκε με το σύνδρομο της "ostalgie",("νοσταλγία της Ανατολής") γιατί θυμούνται πως στη Λαοκρατική Δημοκρατία το κράτος τούς φρόντιζε με δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δωρεάν παιδεία, δωρεάν ψυχαγωγία (θέατρα συναυλίες κλπ.) και παροχή φθηνής κατοικίας. Τώρα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα χωρίς να διαθέτουν τα ανάλογα χρήματα. Η δημοκρατία του καπιταλισμού δεν κάνει πολλά για αυτούς αφού και η ίδια αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση της. Είμαστε πια στη θλιβερή εποχή τού "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και ατυχώς μόνον "οι (κατά τον Σπένσερ και όχι ακριβώς το Δαρβίνο) καταλληλότεροι θα επιβιώσουν" ("the fittest will survive")» (από άρθρο του Θ. Κακουριώτη, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου /στο ΒΗΜΑ, ηλεκτρονική έκδοση)

  • Ταύτιση των «δεξιών» και «αριστερών» αντικομουνιστών

    Όλο και περισσότερο ταυτίζονται οι θέσεις των φασιστοειδών του ΛΑ.Ο.Σ και των ‘‘επαναστατών’’ τις λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και βέβαια των οπορτουνιστών που δεν χάνουν τέτοιες ευκαιρίες, στον πόλεμο που έχουν κηρύξει στο ΚΚΕ. Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, στα blog, στα site, ακόμα και στη βουλή, μέσω των βουλευτών του φασιστικού κόμματος των νοσταλγών της δικτατορίας και του ναζισμού, χρησιμοποιούν την ίδια μεθοδολογία της λάσπης και της κατασυκοφάντησης του ΚΚΕ. Τα άξια τέκνα του Γκαίμπελς δεν έχουν σύνορα ούτε γραμμές προκειμένου να βλάψουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Πρόσφατη προσπάθεια η ‘‘ανακοίνωση’’ των απολυμένων του «902» που τάχα διώχτηκαν από την πλουτοκρατική διοίκηση του, για λόγους εκδίκησης(!!!!!). Θα δουν πολλά τα μάτια μας το αμέσως επόμενο διάστημα, όμως ούτε αυτή τη φορά θα τους ‘‘περάσει’’ όσο και αν ρίχνουν λάσπη.
    Το εργατικό κίνημα μέσα από το ΠΑΜΕ την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, και το ΜΑΣ θα πάει μπροστά.
    Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
    Για να ανατραπεί αυτό το σάπιο σύστημα των πλουτοκρατών και των υπηρετών τους.

  • Συλληψεις και στα συσσιτια

    «Ούτε το φίδι δεν δαγκώνει τον άνθρωπο που πίνει νερό», λέει μια λαϊκή ρήση.
    Κι όμως, η Ελληνική Αστυνομία ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ένστικτο. Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, αστυνομικοί έχουν εισβάλλει στη στέγη σίτισης του Δήμου Αθηναίων την ώρα που μετανάστες τρώνε ένα πιάτο φαί και πίνουν ένα ποτήρι νερό για να τους συλλάβουν επικαλούμενοι διάφορους λόγους. Μάλιστα, έγιναν και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους της στέγης και της αστυνομίας για να μη γίνουν συλλήψεις.
    Είναι και αυτό ένα απ' τα «μαστίγια» που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στους ξεριζωμένους απ' τον τόπο τους και η οποία προσπαθεί να συγκαλύψει αυτή την αποκρουστική πολιτική της με το «καρότο» των τελευταίων εξαγγελιών για τους μετανάστες.
    Ερώτημα: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα είναι αυτές οι πράξεις;

  • Ψάχνουν ποιος κυβερνάει!!!

    «Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο. Είναι κυρίαρχος ο λαός που αποφάσισε εγκρίνοντας προγράμματα πριν από δύο μήνες ή οι χρηματαγορές που θέλουν να επιβάλουν τη δική τους επιλογή με τρόπο που ξεπερνάει τη δημοκρατία;».
    Η δήλωση αυτή έγινε χτες και ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα.
    Το δικό μας ερώτημα, πάντως, είναι αν θα περάσει έστω μία μέρα δίχως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει να συνδράμει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ΠΑΣΟΚ.
    Γιατί, βεβαίως, ο τόπος έχει κυβέρνηση. Η οποία κυβερνά μαζί και για τις αγορές. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ κόντρα στις αγορές ούτε οι αγορές κόντρα στο ΠΑΣΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο το ΠΑΣΟΚ είναι άβουλο και απλός θεατής των εξελίξεων, έρμαιο των αγορών.
    Όσα το μεγάλο κεφάλαιο απαιτεί, το ΠΑΣΟΚ τα μετουσιώνει σε πολιτική πράξη. Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο, της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης σε βάρος του λαού.
    Αυτός δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει κυρίαρχος, αν δεν τσακίσει με την πάλη του την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου και όσους πολιτικά το εκπροσωπούν.
    Καθαρές κουβέντες.

  • Τη Δευτέρα η συγκέντρωση στο Σκοπευτήριο

    Σε πανστρατιά λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στον αντικομμουνισμό καλεί η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ στην κεντρική εκδήλωση που προγραμματίζεται για τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στις 7 μ.μ. στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, και στην πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ. Στην εκδήλωση θα υπάρχει καλλιτεχνικό αφιέρωμα με τη συμμετοχή του Κώστα Καζάκου.
  • ΤΑ ΚΟΛΕΓΙΑ !!

    Το «επιχείρημα» των υπερασπιστών της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας έρχεται και ξανάρχεται: «Οποιος μπορεί και θέλει γιατί να μην πληρώνει για να σπουδάζει;», υποστηρίζουν... αθώα. Ομως, πίσω από την «αθωότητα» του «πληρώνω για να σπουδάζω», εκείνο που κρύβεται είναι ένας κατηφορικός μονόδρομος που στο τέρμα του γράφει: «Σπουδάζει μόνο όποιος (έχει να) πληρώνει»... Ομοίως, πίσω από το «πληρώνω για να έχω παροχές Υγείας» εκείνο που κρύβεται είναι το «παροχές Υγείας έχει μόνο όποιος (μπορεί να) πληρώνει»... Πίσω από το «πληρώνω για να έχω Ασφάλιση» κρύβεται το «Ασφάλιση έχει μόνος αυτός που πληρώνει»... Με άλλα λόγια, η πολιτική υπέρ των ιδιωτικών «πανεπιστημίων» δε συνιστά μια «άσκηση ελευθερίας», όπως θέλουν να την πουλήσουν στην κοινωνία. Είναι μια βαθύτατα αντιδραστική τομή που εξοστρακίζει δικαιώματα όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Ασφάλιση από τον αυτονόητα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους, στη σφαίρα των «εμπορευμάτων» που απευθύνονται μόνο σε όσους έχουν για να τα «αγοράσουν».
  • Πού χρωστάει και πόσα;;;

    Θυμόσαστε τον Α. Χρυσανθακόπουλο; Εκείνον που σαν βουλευτής και μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ τον είχε πιάσει η κάμερα τηλεοπτικής εκπομπής όχι μόνο να τα χώνει στα «φρουτάκια», αλλά να συναλλάσσεται με τους παράγοντες της εκπομπής για το πώς θα θάψουν την υπόθεση και θα την μετατρέψουν στο αντίθετό της; Αυτός λοιπόν ο «έντιμος άνθρωπος» είναι τώρα στο ΛΑ.Ο.Σ. (υπάρχει κάποιος συμβολισμός εδώ;) και με το θράσος που χαρακτηρίζει αυτούς τους τύπους, βρίσκει το ανάστημα (από πού άραγε;) να βάλει στη θέση του το ΚΚΕ εφ' όλης της ύλης. Σε άρθρο του στην εφημερίδα του Γ. Καρατζαφέρη με τους βαθυστόχαστους τίτλους και υπότιτλους, «Το τελευταίο σταλινικό κόμμα της Ευρώπης», «Το ΚΚΕ συρρικνώνεται», «το εγκαταλείπουν οι έλληνες εργαζόμενοι διότι τάχθηκε υπέρ της απεριόριστης νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών μέχρι απόκτησης υπηκοότητας», επιδίδεται σε ένα υβρεολόγιο ανάλογο των χώρων και του περιβάλλοντος που έχει κοινωνικοποιηθεί ενάντια στο ΚΚΕ. Ποιος ξέρει πού χρωστάει και πόσα; Μπορεί και να πληρώνει προκαταβολικά... Είναι γεγονός πως ο αντικομμουνισμός εκτός από την εκλεπτυσμένη του μορφή έχει και την εντελώς χυδαία με λόγο σαν αυτόν που συναλλάσσονται οι θαμώνες των τόπων όπου συχνάζει ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Αρα καθόλου δε μας εκπλήσσει ούτε το ύφος, ούτε το μπουρδούκλωμα κάθε λογικής. Πάντως, όταν φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν Χρυσανθακόπουλους για να χτυπήσουν το ΚΚΕ, επιβεβαιώνεται πως τα 'χουν βρει σκούρα στην αποστολή που έχουν αναλάβει...
  • ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ! ! !

    Οι κύριοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ της αύξησης των μισθών των βουλευτών, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΛΑ.Ο.Σ. να επιλέγουν την τακτική τού «παρών». Ένα κόμμα, το ΚΚΕ, καταψήφισε. Και ένας βουλευτής………. ο κ. Πάγκαλος, πήρε το λόγο για να καταγγείλει την απόφαση ως «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική». Αλλά ποια απόφαση κατήγγειλε ο κ. Πάγκαλος;;;;;; Όχι, δεν κατήγγειλε την απόφαση του κόμματός του και της ΝΔ να υπερψηφίσουν τις αυξήσεις των μισθών των βουλευτών, σε περίοδο που όλοι μιλούν περί κρίσης και λιτότητας. Σαν «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική» κατήγγειλε τη θέση του ΚΚΕ, που την καταψήφισε!!!! Βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Όχι τόσο για τον κ. Πάγκαλο - πράγμα περιττό - όσο για το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, είπε ότι είπε αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος...
  • Ερωτήσεις χωρίς απάντηση;

    Νομίζετε ότι αυτές οι ερωτήσεις δεν έχουν απάντηση; Παράδειγμα: Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Η απόφαση για τον ξυλοδαρμό του φοιτητή στη Θεσσαλονίκη; Οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία; 65ωρο; Εβδομάδα 3 ημερών; Ατομικές συμβάσεις εργασίας; Ιδιωτικοποιήσεις πχ Ολυμπιακή; Προϋπολογισμός; Νέος τρομονόμος της ΕΕ; Κλπ κλπ κλπ. ΟΧΙ κάνετε λάθος. Τα ΜΜΕ απαντούν: Επεισόδια σε όλη την Ελλάδα!!!!!! Κουκουλοφόροι!!! Πάλι επεισόδια!!! Πάλι κουκουλοφόροι!!! ......τρόμος, .....τρόμος, .....τρόμος.......
  • Kατηγορίες

  • Σελίδες

Το ΚΚΕ για την κρίση 1929 – 1933

Posted by redilioupoli στο 24/01/2012

Το ΚΚΕ, από τα πρώτα ακόμη σημάδια της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, τόνιζε ότι φιλολαϊκή διέξοδος απ’ αυτήν στον καπιταλισμό δεν υπάρχει. Ηταν τότε που αστικά και οπορτουνιστικά επιτελεία μιλούσαν για «χρηματοπιστωτική κρίση», αναζητούσαν πολιτικές διαχείρισής της, εστίαζαν στα δημοσιονομικά ελλείμματα την αιτία της, ώσπου κατέληξαν ότι πρόκειται για «κρίση χρέους». Ετσι, με πρόσχημα τα κρατικά χρέη, εφαρμόζουν βαθιά αντεργατική αντιλαϊκή πολιτική. Που δεν έχει καμιά σχέση με τα ελλείμματα και το κρατικό χρέος. Απ’ αυτήν την πολιτική, δε γεμίζουν τα κρατικά ταμεία. Μέτρα όπως η επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και του κατώτατου μισθού για να μειωθεί ακόμη πιο δραστικά η τιμή της εργατικής δύναμης, η κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, της επικουρικής και της κύριας σύνταξης, αλλά και η δραστική μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, των εργοδοτικών εισφορών σε Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας, Εργατική Εστία, ΟΑΕΔ, αυτά περιλαμβάνονται στο λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος που θέλουν να μειώσουν, το τσεκούρωμα των βαρέων και ανθυγιεινών, άλλο στόχο έχουν. Οπως και οι περικοπές στους κρατικούς προϋπολογισμούς που θα τσακίζουν την Κοινωνική Ασφάλιση, την Υγεία, την Παιδεία, τα κοινωνικά επιδόματα για ανέργους, ΑμΕΑ, στις όποιες παροχές απέμειναν για την τρίτη ηλικία, για παιδικούς σταθμούς κ.λπ. αλλά και η αντιλαϊκή φοροληστεία, σε συνδυασμό με τη δραστική μείωση της φορολογίας κεφαλαίου. Ολ’ αυτά κάνουν πιο φτηνούς τους εργαζόμενους για το κεφάλαιο, ώστε να αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση σε όφελός του. Είναι μέτρα που αυξάνουν την εκμετάλλευση και επιδιώκουν να συμβάλουν σε αντιστάθμισμα των απωλειών κερδών από την πτώση του ποσοστού κέρδους στην κρίση, αλλά κυρίως να ετοιμάσουν συνθήκες άκρατης κερδοφορίας όταν έλθει ανάκαμψη. Το ίδιο και τα φορολογικά. Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση θα υπάρξει μόνο με την εξάλειψη της πραγματικής της αιτίας, που είναι η κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, δηλαδή το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Γι’ αυτό το ΚΚΕ προβάλλει και παλεύει για την ταξική ενότητα της εργατικής τάξης για την οργάνωση της λαϊκής κοινωνικής συμμαχίας εργατών, αυτοαπασχολουμένων, φτωχών αγροτών, για ένα πανεργατικό – παλλαϊκό μέτωπο παρεμπόδισης τώρα των αντεργατικών αντιλαϊκών μέτρων και αντεπίθεσης. Συμπόρευση με το ΚΚΕ, για εργατική λαϊκή εξουσία και οικονομία, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.

Σήμερα, στο «Ριζοσπάστη», στο ένθετο «Ιστορία» παρουσιάζουμε αποσπάσματα από δύο ντοκουμέντα του ΚΚΕ για τη δράση του στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης 1929 – 1933. Το ένα είναι άρθρο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 4 (Φλεβάρης) της ΚΟΜΕΠ του 1932 και το αναδημοσιεύουμε από την ΚΟΜΕΠ, τ. 1/2011. Το δεύτερο είναι Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ το Μάρτη του 1932 και αναδημοσιεύεται από τα «Επίσημα Κείμενα», τ. 3ος 1929 – 1933. Μπορεί οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες στην Ελλάδα να μην είναι ακριβώς οι ίδιες, αλλά από την άποψη της ταξικής ουσίας, με εξαίρεση την ύπαρξη της ΕΣΣΔ, τίποτε δεν είναι διαφορετικό. Και τότε οι αστικές αναλύσεις για την κρίση και τις αιτίες της ήταν σαν τις σημερινές. Ετσι, ο αναγνώστης μπορεί να παρακολουθήσει την ταξική ανάλυση του ΚΚΕ για την κρίση και τα καθήκοντα του εργατικού κινήματος τότε, λίγα χρόνια πριν από τον πόλεμο και με δεδομένη την άνοδο του φασισμού σε Ιταλία – Γερμανία, αλλά και την έναρξη του πολέμου από την Ιαπωνία. Και τότε, όπως και τώρα, το Κόμμα μας σωστά ταξικά προσανατολισμένο πάλευε για τη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

«Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, Η ΑΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ»

Ο σ. Στάλιν, μιλώντας στο 15ο Συνέδριο του Κομ. Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης το Δεκέμβρη του 1927, για τη μερική «σταθεροποίηση» του καπιταλισμού διεπίστωσε:

«Απ’ αυτήν την σταθεροποίηση, απ’ το ότι η παραγωγή αυξάνει, απ’ τ’ ότι …το εμπόριο αυξάνει, απ’ τ’ ότι η τεχνική πρόοδος και οι παραγωγικές δυνατότητες αναπτύσσονται, ενώ η παγκόσμια αγορά, οι διαστάσεις της αγοράς αυτής και οι σφαίρες επιρροής των ξεχωριστών ιμπεριαλιστικών ομάδων παραμένουν πολύ είτε λίγο σταθερές, ακριβώς απ’ αυτό ξεφυτρώνει η πιο βαθιά και η πιο οξεία κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού φορτωμένη με καινούργιους πολέμους και απειλούσα την ύπαρξη οποιασδήποτε σταθεροποίησης».

Υστερα από δυόμισι χρόνια τον Ιούνη του 1930 ο σ. Στάλιν πάλι, στο 16ο Συνέδριο του ΚΚ της Σοβ. Ενωσης στην έκθεσή του, έλεγε:

«Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η σημερινή οικονομική κρίση είναι η πιο σοβαρή και η πιο βαθιά κρίση απ’ όλες τις παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις που υπήρξαν ως τα σήμερα».

Ολη η πορεία των γεγονότων και η εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης αποτελούν περίλαμπρη δικαίωση των διαπιστώσεων του σ. Στάλιν. Η μαρξιστική – λενινιστική σκέψη απέδειξε περίτρανα ότι είναι η μόνη επιστημονική σκέψη που προέβλεψε και ανέλυσε την κρίση σ’ όλες τις λεπτομέρειες και σ’ όλα τα στάδια της εξέλιξής της.

Μα ταυτόχρονα αποδείχτηκε περίτρανα η χρεοκοπία και ο κομπογιαννιτισμός των διάφορων αστών και σοσιαλιστών, θεωρητικών και οικονομολόγων, που μπερδεμένοι μέσα στις αντιθέσεις της κρίσης στάθηκαν ανίκανοι να δώσουν μια σωστή διάγνωση.

Η χρεοκοπία αυτή της αστικής και σοσιαλφασιστικής1 θεωρητικής σκέψης εκδηλώθηκε ξεκάθαρα και στη χώρα μας, σ’ όλο το διάστημα απ’ την αρχή της κρίσης, απογυμνώθηκε όμως πέρα για πέρα τελευταία με την όξυνση της οικονομικής κρίσης και το πέρασμά της στην καινούργια της φάση την πιστωτική – νομισματική κρίση, καθώς και την κρίση των δημόσιων οικονομικών. Απ’ την πιο πάνω παρέα δεν ξεφεύγει και ο τρικέφαλος ελληνικός τροτσκισμός, με επικεφαλής τον χειροτονηθέντα επίσημα απ’ τον Τρότσκι αρχειοφασισμό2, που μια αρνιότανε πέρα για πέρα την κρίση και μια διεκήρυττε ότι πάει πια ο καπιταλισμός καταστράφηκε(!), υπέγραψε μόνος του την καταδίκη (!) κτλ. κτρ.

Ο τελευταίος μήνας μας έφερε ολόκληρη σειρά από καινούργια γεγονότα που δείχνουν το παραπέρα βάθεμα κι όξυνση της κρίσης. Η οικονομική κρίση στην καινούργια της φάση κλονίζει βασικά ολόκληρο το πιστωτικό, νομισματικό και δημοσιονομικό σύστημα του ελληνικού καπιταλισμού. Η όξυνση και ο αντίχτυπος της παγκόσμιας κρίσης κάνουν τον κλονισμό αυτό πιο συνταραχτικό.

Στο επίσημο ανακοινωθέν που εκδόθηκε το βράδυ της 5 Δεκεμβρίου 1931, ύστερα απ’ τη συνομιλία Βενιζέλου – Μαξίμου, ανάμεσα στ’ άλλα λεγότανε: «Ο κ. Βενιζέλος, χωρίς να παραγνωρίζει την σοβαρότητα της διεθνούς οικονομικής καταστάσεως, νομίζει ότι υπάρχουν ακόμη ελπίδες επιτυχίας συνεννοήσεως μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, η οποία θα επιτρέψει την συνέχισιν της δι’ εξωτερικών δανείων χρηματοδοτήσεως των παραγωγικών έργων τοιουτοτρόπως δε και το κάλυμμα θα διατηρηθή ακλόνητον εν συνδυασμώ μάλιστα, προς τα ληφθέντα περιοριστικά μέτρα και το εθνικόν εισόδημα, μετά την συμπλήρωσιν των παραγωγικών έργων θ’ αυξήση εις τρόπον ώστε να μη υπάρχει του λοιπού ουδείς κίνδυνος διά το ισοζύγιον των οικονομικών μετά της αλλοδαπής λογαριασμών μας».

Τι μας είπε ο ίδιος ο Βενιζέλος φεύγοντας στις 20 του Γενάρη για τη Λωζάννη;

«…Οπωσδήποτε και αν συνέλθη η εν λόγω συνδιάσκεψις δεν φαίνεται πιθανόν ότι θα δυνηθή να φθάση εις οριστικήν λύσιν είναι δε πιθανόν να ληφθούν προσωρινά μέτρα, αναβαλλόμενης επί τινας μήνας της οριστικής διευθετήσεως».

Οπως είναι γνωστό, όχι μονάχα δεν πάρθηκαν «προσωρινά μέτρα» μα η συνδιάσκεψη της Λωζάννης ούτε καν συνήλθε, ναυάγησε πέρα για πέρα. Τι είναι εκείνο που ανάγκασε τον Βενιζέλο ν’ αλλάξει τόσο μέσα σ’ ενάμιση μήνα ώστε να γίνει «αγνώριστος»; Η αιτία βρίσκεται στα καινούργια στοιχεία που μας έφερε ο τελευταίος αυτός ενάμισης μήνας που δείχνουν όλο το βάθος της καινούργιας φάσης της οικονομικής κρίσης και δικαιώνουν πέρα για πέρα την προοπτική του ΚΚΕ που απ’ τον «Ριζοσπάστη» της 3 Νοέμβρη 1931 διακήρυττε:

«Τι έχουμε σήμερα στην Ελλάδα; Εχουμε μια βαθιά οικονομική κρίση που ολοένα οξύνεται, που πέρασε πια σε καινούργια φάση της εξέλιξής της, στην πιστωτική – χρηματική κρίση και που προχωρεί γοργά και υποσκάφτει τα θεμέλια της δραχμής. Τα δημόσια οικονομικά κλονίζονται και βαδίζουν προς τη χρεοκοπία».

Ποια είναι τα τελευταία αυτά γεγονότα;

Παρ’ όλα τα περιοριστικά μέτρα η διαρροή συναλλάγματος στο εξωτερικό εξακολούθησε ακράτητη, πράγμα που επέφερε καινούργια πτώση των καλυμμάτων3 της δραχμής. Παρ’ όλη την πολιτική του περιορισμού των κυκλοφοριακών μέσων (στις 15/10/31, δηλαδή την επομένη του αγγλικού κραχ κυκλοφορούσαν 4.309,8 εκατ. δρχ. σε τραπεζογραμμάτια στις δε 23/1/32 3.780,8, έχουμε δηλ. διαφορά 529 εκατ. δρχ. είτε 13%) που απέβλεπε στην εξασφάλιση του ποσοστού του καλύμματος πάνω απ’ τα 40%, η διαρροή των καλυμμάτων εξακολούθησε, πράγμα που ανάγκασε την κυβέρνηση και την Τράπεζα της Ελλάδος να μειώσουν το ποσοστό του καλύμματος κάτω απ’ τα 40%. Ετσι ουσιαστικά η δραχμή έχασε τη χρυσή της βάση. Αυτό εκδηλώνεται και στην ελεύθερη αγορά όπου το δολάριο έφτασε τις 98 δραχμές. Το γεγονός αυτό αποδείχνει όλη τη χρεοκοπία των κυβερνητικών μέτρων για τη «σωτηρία» της δραχμής. Πάντως απ’ το γεγονός αυτό δεν θα πρέπει να βγάλουμε εσφαλμένα συμπεράσματα. Ο Βενιζέλος, μιλώντας στο γεύμα της Πλάκας στις 8 του Γενάρη, είπε: «Τα πράγματα εξηλίσσοντο ομαλώς, μέχρις ότου η κατά Ιούνιον επίτασις της κρίσεως εν Γερμανία και η κατά Σεπτέμβριον απομάκρυνσις της λίρας από της χρυσής βάσεως, επέτειναν την παγκόσμιον οικονομικήν κρίσιν. Ητο φυσικόν η επίτασις της κρίσεως ταύτης να έχη ισχυρότατον και παρ’ ημίν αντίκτυπον».

Είναι ολοφάνερη η προσπάθεια που κάνει ο Βενιζέλος να ερμηνεύσει την κρίση στην Ελλάδα αποκλειστικά και μόνο με την πτώση της στερλίνας. Ετσι την κρίση δεν την βλέπει παρά μόνο στην ελάττωση των καλυμμάτων. Αν κατορθώσουμε να σταματήσουμε την ελάττωση των καλυμμάτων πάει την φάγαμε την κρίση! Ετσι το άπαντο της κρίσης περιορίζεται μέσα στα πλαίσια της πιστωτικής – χρηματικής κρίσης που οφείλεται βασικά σε εξωτερικά αίτια!

Μια πρόχειρη ανάλυση μερικών αριθμών θα μας πείσει πόσο εσφαλμένος και κομπογιαννίτικος είναι ο ισχυρισμός αυτός. Οταν άρχισε να δουλεύει η Τράπεζα της Ελλάδος τα καλύμματα ήσαν 3.963,9 εκατ. δραχμές (κατάσταση 14/5/28). Η κατάσταση της 7/10/31 δηλ. της παραμονής του κραχ της στερλίνας παρουσιάζει καλύμματα 2.379,7 εκατ. δρχ. έχουμε δηλ. σ’ όλο αυτό το διάστημα πτώση κατά 1.584,2 εκατ. δρχ. δηλαδή 40%. Μετά την πτώση της στερλίνας η κατάσταση της 15/10/31 παρουσιάζει καλύμματα 2.381,4 εκατ. δρχ. (αυτό μετά την ταχυδακτυλουργία με τα 5 εκατ. δολάρια της Εθνικής) η δε κατάσταση της 23/1/32 1.737,3. Εχουμε έτσι διαφορά μέσα στους τρεις τελευταίους μήνες κατά 645,1 εκατ. δραχ. είτε πτώση κατά 28%. Η πτώση απ’ τις 14/5/28 ως τις 23/1/32 ανέρχεται σε 2.227,6 εκατ. δρχ. είτε 56%!

Οι αριθμοί λοιπόν αυτοί μας δείχνουν ότι η πτώση των καλυμμάτων, δηλ. των αποθεμάτων σε συνάλλαγμα της χώρας, δεν οφείλεται στο κραχ της στερλίνας, μα οφείλεται στην οξεία βιομηχανική και αγροτική κρίση που άρχισε στη χώρα μας απ’ το 1929 και κατά δεύτερο λόγο στην επίδραση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Το αγγλικό κραχ δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να επιταχύνει το ρυθμό της όξυνσης της κρίσης στη χώρα μας και του περάσματός της στην καινούργια της φάση την πιστωτική – χρηματική και νομισματική κρίση.

Η διαρροή συναλλάγματος στο εξωτερικό είναι γεγονός που συνόδευε πάντα την καπιταλιστική οικονομία της Ελλάδας στην εξέλιξή της και οφείλεται στο ότι η οικονομία αυτή ούτε ήταν πάντα ελλειμματική, το ισοζύγιον των πληρωμών της καπιταλιστικής Ελλάδος πάντα ήταν παθητικό. Τα κέρδη της ναυτιλίας, τα εμβάσματα των μεταναστών κλπ. και κυρίως ο ακράτητος δανεισμός απ’ το εξωτερικό καλύπτουν έτσι είτε αλλιώς τα ελλείμματα αυτά. Μα ο δανεισμός αυτός με τις αυξανόμενες πάντα υποχρεώσεις που δημιουργεί για την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων αυτών, στους ξένους κατόχους των τίτλων των δανείων μας, σε ξένο συνάλλαγμα εις χρυσόν, αναπαρήγαγε ολοένα και πιο βαθιά τη βασική αυτή αντίθεση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.

Η οικονομική κρίση με το χτύπημα των εξαγωγών μας που σχετικά με τις εισαγωγές πέφτουν πιο γρήγορα, αν και σε απόλυτους αριθμούς οι εισαγωγές ελαττώθηκαν περισσότερο, με την ακινητοποίηση μεγάλου μέρους του εμπορικού μας στόλου, με την τεράστια ελάττωση των εμβασμάτων μεταναστών κτρ. κτρ., όξυνε στο ακρότατο όριο την παραπάνω αντίθεση και κατάφερε έτσι αποφασιστικό χτύπημα ενάντια στη δραχμή. Σύμφωνα με την κατάσταση της 23/1/32 της Τραπέζης της Ελλάδος, η αναλογία των καλυμμάτων προς την κυκλοφορία, παρ’ όλη τη σοβαρή ελάττωση της τελευταίας, όπως δείξαμε πιο πάνω, έφτασε τα 38,42%. Αυτά λέγει η επίσημη κατάσταση. Η ανεπίσημη, δηλ. αυτή που περνά στην ελεύθερη αγορά λέγει άλλα που ‘ναι κατά πολύ χειρότερα. Η μείωση αυτή των καλυμμάτων ανάγκασαν την κυβέρνηση και την Τράπεζα της Ελλάδος να περιορίσουν ακόμα πιο πολύ την παροχή συναλλάγματος για το εμπόριο. Τα μέτρα αυτά θα συντείνουν στην ακόμα πιο μεγάλη ένταση της κρίσης.

Αυτός είναι ένας απ’ τους λόγους που έκαναν «αγνώριστο» το Βενιζέλο μέσα σε ενάμιση μήνα.

Η κατάσταση του εξωτερικού εμπορίου χειροτερεύει, η εύρυνση του ελλείμματος διαρκώς αυξάνει. Ο Αλ. Διομήδης, μιλώντας στο λόγο του στο τεχνικό επιμελητήριο για το εξωτερικό εμπόριο, είπε: «Ευτυχώς ότι η εισαγωγή δεικνύει μείζονα ακόμα ελάττωση». Στο περασμένο φύλλο της «Κομ. Επιθ.» (αρ. 3 Γενάρης 1932) αποδείχτηκε πόσο κομπογιαννίτικος είναι ο ισχυρισμός αυτός. Βέβαια μια και εξαιτίας της κρίσης πέφτει το σύνολο του εξωτερικού εμπορίου, πέφτει σε απόλυτους αριθμούς και το έλλειμμά του. Μα σε σχετικούς αριθμούς το έλλειμμα αυτό αυξάνει γιατί η πτώση των εξαγωγών είναι μεγαλύτερη απ’ την πτώση των εισαγωγών. Ετσι η εξαγωγή στους 11 πρώτους μήνες του 1931 ελαττώθη κατ’ αξίαν κατά 27%, ενώ η εισαγωγή μονάχα κατά 18%. Οι αριθμοί αυτοί είναι πολύ πιο πειστικοί απ’ τις σοφιστείες του Διομήδη.(…)

Αλλη πλευρά της νέας φάσης της κρίσης μας παρουσιάζει η συνεχιζόμενη διαρροή των καλυμμάτων που άρχισε αμέσως μετά τη σταθεροποίηση, μα που τελευταία επιταχύνθηκε πολύ. Παίρνονται απελπιστικά μέτρα και μέσα σ’ αυτά είναι και η από μέρους της Τραπέζης της Ελλάδος αύξηση του προεξοφλητικού τόκου από 11 σε 12%.

Αυτό, παράλληλα με την ένταση των απαγορευτικών για το συνάλλαγμα μέτρων, καταφέρει καίρια χτυπήματα ενάντια στη βιομηχανία και το εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο. Η βιομηχανική παραγωγή θα πέσει ακόμα πιο κάτω γιατί δε θα μπορεί να βρει φτηνές και μπόλικες πιστώσεις, το εμπόριο για τους ίδιους λόγους θα νεκρώσει περισσότερο, υπάρχει και ολόκληρη σειρά άλλων λόγων. Ολοι αυτοί αποτελούν διάφορες πλευρές ενός και του αυτού φαινομένου, που η κάθε μια επιδρά πάνω στην άλλη και υφίσταται την επίδρασή της, την οξύνει και οξύνεται απ’ αυτή.

Ο Βενιζέλος, λοιπόν, ξαναγλείφοντας αυτού που ‘φτυνε, αφού έστειλε πρώτα το τσιράκι τον Τσουδερό τσάρκα στην Ευρώπη, έφυγε κι αυτός. Πάει για δάνειο. Το παλιό μας βιολί. Η αποτυχία του όμως είναι παραπάνω από βεβαία. Η αγγλική αγορά είναι κλειστή, δεν μπορεί ούτε τον εαυτό της να σώσει. Η Γαλλία δεν θα δώσει δάνειο παρά μόνο αν ο Βενιζέλος δηλώσει πλέρια υποταγή στην πολιτική του γαλλικού ιμπεριαλισμού στη Μεσόγειο, στα Βαλκάνια, ενάντια στη Σοβ. Ενωση. Παράλληλα ο Νιμάγιερ καταπλέει στην Ελλάδα για να εξετάσει όλη την οικονομική της κατάσταση. Απ’ αυτόν θα εξαρτηθεί αν θα της παραχωρηθεί προσωρινό χρεοστάσιο, είτε ορισμένες «διευκολύνσεις» για την πληρωμή των προς το εξωτερικό χρεών της.

Το βέβαιο είναι ότι «το μαχαίρι έχει φτάσει στο κόκαλο». Ο κίνδυνος οικονομικής χρεοκοπίας της Ελλάδος είναι άμεσος και ξεπροβάλλει από κάθε γωνιά. Οποια πέτρα σηκώσεις θα τον βρεις από κάτω. Μπαίνει τότε το ερώτημα γιατί δεν κηρύττει χρεοστάσιο μόνη της η ελληνική μπουρζουαζία, όπως έκανε τελευταία η Ουγγαρία και όπως έκαναν πριν πολλές χώρες; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Το ζήτημα είναι ότι και με το χρεοστάσιο ακόμα χωρίς μια άμεση ενίσχυση απ’ το εξωτερικό πάλι δεν επέρχεται καμιά ουσιαστική μεταβολή. Γι’ αυτό η καπιταλιστική Ελλάδα δεν μπορεί να δράσει «αποφασιστικά». Μόνο να ζητιανέψει μπορεί. Και αυτό που της επιτρέπουν αυτό κάνει. Ενας άλλος λόγος που εξηγεί γιατί ένα μέρος της ελληνικής μπουρζουαζίας (γύρω απ’ τη Δημ. Ενωση κλπ.) είναι υπέρ της άμεσης κήρυξης χρεοστασίου, ενώ οι μεγάλοι καρχαρίες αντιστέκονται, είναι ότι οι τελευταίοι αυτοί κρατούν στα χέρια των τοποθετημένο στο εξωτερικό μεγάλο ποσό ελληνικών χρεογράφων. Κάθε λοιπόν κήρυξη χρεοστασίου θα τους έπληττε σοβαρά.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι τα χτυπήματα που καταφέρνει η οικονομική κρίση είναι τόσο πολυάριθμα και πολυποίκιλα που η σύγχυση μέσα στο στρατόπεδο της κεφαλαιοκρατίας ολοένα και αυξάνει. Μόλις άρχισε στο εξωτερικό να ψιθυρίζεται η μεγάλη χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδος, η Αμερική διέκοψε τις διαπραγματεύσεις για την παροχή σταριού με πίστωση. Οι καταθέσεις των τραπεζών στο 1931 ελαττώθηκαν κατά 1.700 εκατ. δρχ. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε και τις παγιωμένες πιστώσεις των που οι διάφοροι έμποροι και βιομήχανοι αδυνατούν να τις επιστρέψουν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, θα καταλάβουμε τα αίτια της πιστωτικής κρίσης και τις δυσκολίες που τραβάν οι τράπεζες. Στο 1931 τα διαθέσιμα της Τραπέζης της Ελλάδος ελαττώθηκαν κατά 5 σχεδόν φορές και έφτασαν τα 213.000.000 δρχ. Κατώτερο ποσό δεν είχε σημειωθεί ποτέ. Δεν θα ‘χουμε άδικο λοιπόν αν μιλήσουμε για σοβαρότατες δυσκολίες της Τραπέζης της Ελλάδος. Οι εισπράξεις των σιδηροδρόμων πέφτουν συνεχώς και είναι γνωστές οι προσπάθειες του κράτους για να τους σώσει. Μετά το σταμάτημα των παραγωγικών έργων και των έργων οδοποιίας, τελευταία το υπουργείο Συγκοινωνίας διέταξε τους νομομηχανικούς να σταματήσουν κάθε δημόσιο έργο που δεν έχει σχετική πίστωση. Η Αγροτική Τράπεζα περνά πολύ δύσκολες μέρες και κρατιέται μονάχα χάρις στην καταλήστευση των αγροτών απ’ τους οποίους αρπάζει και την τελευταία μπουκιά των. Η κατανάλωση καπνού σύμφωνα με ανακοινώσεις του υπουργείου των Οικονομικών πέφτει. Η κλωστοϋφαντουργία περνά σήμερα τις πιο δύσκολες μέρες… Μα δεν υπάρχει σωσμός.

Πώς αναλύουν την οικονομική κρίση, πώς την εξηγούν και τι μέτρα προτείνουν οι αστοί θεωρητικοί και οικονομολόγοι;

Πρέπει να ξανατονίσουμε εδώ ότι, κατά πρώτον, πριν το κραχ της στερλίνας δεν έβλεπαν ούτε και ανέφεραν πουθενά για κρίση και δεύτερον, όταν άρχισαν να μιλούν για κρίση την απέδιδαν ολοκληρωτικά στην επίδραση της παγκόσμιας κρίσης. Ολοι τους συμφωνούσαν σ’ αυτό έχοντας επικεφαλής τον Βενιζέλο.

Να, λόγου χάρη, τι μας λέγει ο Α. Διομήδης:

 «Η κυριωτέρα αιτία της κρίσεως πρέπει ν’ αναζητηθή εις την μεταπολεμικήν ιδίως πληθωρικήν χρήσιν και κατάχρησιν της πίστεως» (διάλεξη του Α. Διομήδη στο τεχνικό επιμελητήριο «Ελ. Βήμα» 17/1/1932).

Με το αγγλικό κραχ έκλεισε για τη χώρα μας και η τελευταία πόρτα για δάνεια και πιστώσεις, για τα παραγωγικά έργα κλπ. Κατά τον Διομήδη λοιπόν, οι βιομηχανικές, εμπορικές και τραπεζιτικές επιχειρήσεις που ιδρύθηκαν χάρη στην «κατάχρηση της πίστεως» και όχι πάνω σε «υγιείς βάσεις», μόλις ύστερα απ’ το αγγλικό κραχ άρχισαν να δυσκολεύονται στο να βρουν πιστώσεις για τη συνέχιση των εργασιών, βρέθηκαν σε κατάσταση κρίσης! Αυτό βέβαια είναι πολύ απλή και πολύ εύκολη λύση που σκεπάζει όμως πολύ άτεχνα τους βαθύτερους λόγους που έχει ο Διομήδης να διαλαλεί την πολιτική του της με κάθε θυσία διατήρησης της πίστης μας στο εξωτερικό, της αντιπληθωρικής πολιτικής, του περιορισμού των πιστώσεων κλπ. Είναι η πολιτική που ακολουθεί η Τράπεζα της Ελλάδος, η κυβέρνηση, το τραπεζικό κεφάλαιο γενικά. Η με κάθε θυσία διατήρηση της πίστης μας στο εξωτερικό, η μη δηλαδή κήρυξη χρεοστασίου οφείλεται στους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω. Οι τράπεζες κρατούν τεράστια ποσά των ομολογιών των εθνικών δανείων και πληρώνονται σε χρυσό. Λόγου χάρη η Εθνική Τράπεζα έχει ομολογίες εθνικών δανείων αξίας 1.662.596.819 δραχμ. Κάθε λοιπόν κήρυξη χρεοστασίου θα τις χτυπούσε σοβαρά. Αντιπληθωρική επίσης πολιτική ακολουθεί το τραπεζικό κεφάλαιο και η κυβέρνηση γιατί α) εφόσον το χρέος μας στο εξωτερικό είναι σε χρυσό ο πληθωρισμός απ’ την άποψη αυτή δεν θα ωφελούσε διόλου, β) οι τράπεζες είναι επίσης κατά της εγκατάλειψης της χρυσής βάσης, γιατί τότε κινδυνεύουν να χάσουν τις τεράστιες πιστώσεις που έχουν δώσει στο εμπόριο και τη βιομηχανία. Το «Ελεύθερο Βήμα», εκπροσωπούν κυρίως τους πιο πάνω κύκλους, γράφει στο άρθρο του της 7/1/32: «Εκείνοι οι οποίοι διά νέου πληθωρισμού ζητούν να θεραπεύσουν την κατάστασιν ευρίσκονται εις πλάνην. Θα θεραπεύσουν μόνον διά του μέσου τούτου ολίγους ιδιώτας και ιδρύματα». Απεναντίας η βιομηχανία και το εμπόριον κερδίζουν σοβαρά μια και ο πληθωρισμός τούς δίνει τη δυνατότητα να απαλλαγούν από ένα μέρος του χρέους τους προς τις τράπεζες. Γι’ αυτό και ο Χαρίλαος με τον Ευλαμπίου, ως πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, κάτω από διάφορα προσχήματα κηρύσσονται υπέρ του πληθωρισμού. Ετσι ο Ευλαμπίου, διαπιστώνων ότι η περιστολή παροχής πιστώσεων προς τη βιομηχανία και το εμπόριο εσταμάτησε επί εν τρίμηνον την ζωήν της χώρας, κηρύσσεται ανοιχτά υπέρ της αυξήσεως της κυκλοφορίας πράγμα που θα επιτρέψει την αύξηση των πιστώσεων και υπέρ του πληθωρισμού:

«Εκ των άνω σκέψεων ορμώμενος άγομαι εις το συμπέρασμα ότι εν Ελλάδι εις τας στιγμάς τας οποίας διερχόμεθα, η συνέχισις της σμικρύνσεως της κυκλοφορίας εσταμάτησε την κανονικήν λειτουργίαν των πιστωτικών μας ιδρυμάτων. Θα μας αντείπει τις: «Εάν προσετίθεντο 500 εκατομμύρια εις την κυκλοφορίαν, δεν θα κατήρχετο το κάλυμμα κάτω των 40%;». Εις απάντηση λέγω ότι εις τοιαύτας στιγμάς πρωτοφανούς κρίσεως… δεν προσέχει τις εις τους τύπους, αλλά αγωνίζεται διά την ουσίαν». Και παραπάνω: «Δεν ήμην ποτέ θιασώτης της πληθωρικής κυκλοφορίας… Διανύομεν τότε περίοδον, καθ’ ην αι τράπεζαι αντηγονίζοντο αλλήλας εις την χορήγησιν πιστώσεων. Αυτήν την στιγμήν εξ άλλου βαδίζομεν επί αντιθέτου πορείας». (Ε. Σ. Ευλαμπίου, «Εστία» 28/12/1931).

Τα πράγματα είναι ολοφάνερα: Οι τράπεζες που έχουν τεράστια ποσά και παγιωμένα (ακινητοποιημένα) στις πιστώσεις τους προς το εμπόριο και τη βιομηχανία διέρχονται σήμερα δύσκολες στιγμές. Η πιστωτική κρίση πλήττει κυρίως αυτές. Γι’ αυτό περιορίζουν τις πιστώσεις και αυξάνουν τον προεξοφλητικό τόκο. Ο περιορισμός των πιστώσεων ελαττώνει το ποσό του λειτουργούντος βιομηχανικού και εμπορικού κεφαλαίου, χτυπά σοβαρά την παραγωγή και το εμπόριο. Ετσι η πιστωτική κρίση οξύνει τη βιομηχανική και εμπορική κρίση. Για να μη χάσουν τα χορηγηθέντα σε πιστώσεις ποσά οι τράπεζες είναι κατά του πληθωρισμού. Παράλληλα η προσπάθεια για τη διατήρηση της χρυσής βάσης επιβάλλει, με τη συνεχή πτώση των καλυμμάτων, τον περιορισμό των κυκλοφοριακών μέσων. Απεναντίας βιομήχανοι και έμποροι στον πληθωρισμό βλέπουν πολύ όφελος: Απαλλαγή των από μέρος των χρεών των, αύξηση των κυκλοφοριακών μέσων και κατά συνέπεια των πιστώσεων, πτώση του προεξοφλητικού τόκου που έφτασε, όπως λέει ο Χαρίλαος, ο επίσημος τα 15% και ο ανεπίσημος τα 25% και έτσι διευκόλυνσή των, φτήνεμα των εργατικών χεριών και αύξηση των συναγωνιστικών ικανοτήτων κλπ.

Βέβαια αυτού θα πρέπει να αποφύγουμε κάθε μηχανικό χειρισμό και αντιπαράθεση τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου όπως κάνουν οι λικβινταριστές και αρχειοφασίστες. Πρέπει να δώσουμε μια σωστή ανάλυση των φαινομένων. Το βέβαιο είναι, όπως λέει και ο Μαρξ, ότι στην περίοδο των κρίσεων οι αλληλοσυναγωνιζόμενοι «αδελφοί» καπιταλιστές προσπαθούν να φορτώσουν ο ένας στον άλλο τις ζημιές. Αυτή η πάλη για το αλληλοφόρτωμα των ζημιών της κρίσης σήμερα στην εποχή της σημερινής οικονομικής κρίσης παίρνει εξαιρετικές μορφές. Βέβαια, είναι βασικά εσφαλμένος ο ισχυρισμός ότι απ’ την κρίση το ίδιο με το προλεταριάτο πάσχει και η μπουρζουαζία. Αυτό το πράγμα είναι εσφαλμένο γιατί κρύβει τα προτσές εκείνα που στην πραγματικότητα λαβαίνουν χώρα μέσα στην μπουρζουαζία και δεύτερο σκεπάζει το γεγονός ότι η κεφαλαιοκρατία με όλες της τις δυνάμεις προσπαθεί τα βάρη της κρίσης να τα φορτώσει στο προλεταριάτο και στις εργαζόμενες μάζες. Πάντως είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι η κρίση σημαίνει και δεν μπορεί να μη σημαίνει ελάττωση του όγκου της υπεραξίας που η κεφαλαιοκρατία βγάζει απ’ την εργατιά. Αυτό εκδηλώνεται στη μεγάλη πτώση του όγκου και της νόρμας του κέρδους.

Πάντως και η πάλη αυτή των διαφόρων καπιταλιστικών ομάδων είναι σχετική. Στην περίοδο του ιμπεριαλισμού οι τράπεζες παίζουν ολότελα καινούργιο ρόλο. Διαθέτουν αυτές όλο το κεφάλαιο της τάξης των καπιταλιστών και τα κυριότερα μέσα παραγωγής. Πολλές φορές οι καταθέσεις των τραπεζών κατά πολλές φορές ξεπερνούν το κεφάλαιό τους. Λόγου χάρη, η Εθνική Τράπεζα έχει κεφάλαιο 1.205 εκατ. δρ. και καταθέσεις 7.305 εκ. δρ. Δηλαδή, ξεπερνούν οι καταθέσεις το κεφάλαιο σχεδόν 7 φορές! Αν βάλουμε και το κεφάλαιο των βιομηχανικών και λοιπών επιχειρήσεων που ελέγχει τότε θα ξεπεράσουν τις 20 και 30 φορές. Αυτό δημιουργεί στην Εθνική Τράπεζα, όπως και στις άλλες, την υποχρέωση να «σώζουν» τις βιομηχανικές και άλλες επιχειρήσεις απ’ τις δυσκολίες και τις χρεοκοπίες σε περιόδους κρίσης σαν τη σημερινή, δίνοντας καινούργιες πιστώσεις για να «σώσουν» έτσι και τις προηγούμενες. Ετσι αυξαίνουν τα «παγιωμένα» κεφάλαιά τους και τους κινδύνους που διατρέχουν οι ίδιες. Ετσι μπορούμε να εξηγήσουμε και το γεγονός ότι ενώ όλες οι άλλες τράπεζες στο 1931 ελάττωσαν κατά πολύ την παροχή πιστώσεων, η Εθνική Τράπεζα τις αύξησε. Αυτό δείχνει όχι τη δύναμη μα την αδυναμία της Εθνικής. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ακόμα ότι πολλές τράπεζες στηρίζονται κυρίως στην κερδοσκοπία είναι κι αυτές υπέρ του πληθωρισμού που τις ευκολύνει στις δουλειές τους. Πάντως, το συμπέρασμα που θα πρέπει να βγάλουμε απ’ τα αμέσως πιο πάνω είναι ότι σειρά ολόκληρη αστών πολιτικών και οικονομολόγων βλέπουν και προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα της κρίσης απ’ την πλευρά του χρηματικού και πιστωτικού συστήματος και ξεπροβάλλουν ολόκληρη σειρά σχεδίων και κόντρα σχεδίων. Ετσι άλλοι προτείνουν τον πληθωρισμό που θάχει για συνέπεια την ελάττωση των χρεών τους, την ύψωση των ονομαστικών τιμών κ.τ.λ. Παράλληλα, είτε ξεχωριστά προτείνουν τον πιστωτικό πληθωρισμό για την παροχή μέσων στη βιομηχανία και το εμπόριο για να ξανακινηθούν. Αλλοι προτείνουν τον αντιπληθωρισμό, τον περιορισμό των πιστώσεων, γιατί όπως λέει το «Ελ. Βήμα» της 7/1/32:

«Ο υπερδανεισμός κρατών και ιδιωτών έφθασεν εις το απροχώρητον και εγέννησεν αδυναμίαν προς κανονικήν εξόφλησιν των χρεών τούτων».

Αυτό εννοείται αφορά μόνο τους ιδιώτας, γιατί το «Ελ. Βήμα» υποστηρίζει και Για το Μαρξ, η πιστωτική κρίση δεν είναι παρά μονάχα «μια στιγμή των βιομηχανικών και εμπορικών κρίσεων» («Κεφάλαιο», τόμος I).υπερθεματίζει το Βενιζέλο στις προσπάθειές του να βρει δάνειο.

Ετσι, κατά τους αστούς αυτούς οικονομολόγους και πολιτικούς, το άπαν της κρίσης είναι η χρηματική – πιστωτική κρίση.

Για το Μαρξ, η πιστωτική κρίση δεν είναι παρά μονάχα «μια στιγμή των βιομηχανικών και εμπορικών κρίσεων» («Κεφάλαιο», τόμος I).

Σε άλλο μέρος, έτσι ο Μαρξ ορίζει την πιστωτική κρίση:

 «Εφ’ όσον το προτσές της αναπαραγωγής διεξάγεται ομαλά, και έτσι η επιστροφική ροή του κεφαλαίου είναι εξησφαλισμένη, η πίστωση αυτή στέκεται στέρεα και ευρύνεται, όμως η εύρυνσή της στηρίζεται πάνω στην εύρυνση του ίδιου του προτσές της αναπαραγωγής.

Μόλις όμως πιάσει απραξία, τότε σαν συνέπεια της επιβραδυνθείσης επιστροφικής ροής του κεφαλαίου, των παραγιομάτων αγορών, των ελαττωθεισών τιμών, αποκαλύπτεται περίσσια βιομηχανικού κεφαλαίου, μα σε τέτοια μορφή στην οποία το κεφάλαιο αυτό δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει τις λειτουργίες του. Υπάρχει μάζα εμπορευματικού κεφαλαίου, μα δεν υπάρχουν αγοραστές γι’ αυτό. Μάζα βασικού κεφαλαίου, μα χάρι στην απραξία της αναπαραγωγής αυτό κατά το μεγαλύτερο μέρος βρίσκεται χωρίς δουλιά. Η πίστωσις ελαττώνεται: 1) γιατί το κεφάλαιο αυτό δεν είναι απασχολημένο, δηλαδή σταμάτησε σε μια απ’ τις φάσεις της αναπαραγωγής του γιατί δεν μπορεί να εχτελέσει τις μεταμορφώσεις του, 2) γιατί υποσκάφθηκε η εμπιστοσύνη στη διαρκή ροή του προτσές της αναπαραγωγής, 3) γιατί ελαττώνεται η ζήτηση εμπορικής πίστωσης» («Κεφάλαιο», III τόμος, 2 μέρος). Η κανονικότητα του προτσές της παραγωγής διαταράχθηκε απ’ τη βιομηχανική και αγροτική κρίση που μπήκε στον τρίτο της χρόνο. Ετσι διαταράχτηκε και η ομαλή πορεία της επιστροφικής ροής του κεφαλαίου. Οι αποθήκες και τα μαγαζιά είναι γιομάτα από εμπορεύματα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει όγκος πολύς, κεφαλαίου σε εμπορεύματα, μα αγοραστές γι’ αυτό δεν υπάρχουν. Ετσι έχουμε τη μόνη σωστή εξήγηση και ανάλυση της χρηματικής πιστωτικής κρίσης που δεν είναι παρά «μια στιγμή των βιομηχανικών και εμπορικών κρίσεων». Ετσι η πιστωτική κρίση δεν είναι κάτι το αυτοτελές μα κάτι το παράγωγο. «Η επιπολαιότητα της πολιτικής οικονομίας αποκαλύπτεται ανάμεσα στα άλλα και στο ότι την εύρυνση είτε την ελάττωση των πιστώσεων, που είναι απλά συμπτώματα των εναλλασσομένων περιόδων του βιομηχανικού κύκλου, τις παραδέχεται σαν αιτίες (των περιόδων)» («Κεφάλαιο» I τόμος).

Ετσι ξεσκεπάζεται και όλη η ανικανότητα των μέτρων που προτείνουν οι αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί της χώρας μας για τη λύση των προβλημάτων της οικονομικής κρίσης.

Υπάρχουν όμως και άλλες συνταγές για την «αντιμετώπιση» της κρίσης. Λόγου χάρη ο Λ. Μακκάς και ο Δημ. Φουντούλης («Εστία» 24 και 16/1/1932) προτείνουν τον καταρτισμό μακρόχρονων οικονομικών σχεδίων, την πραγματοποίηση, αν και δεν το λεν ανοιχτά, του κρατικού καπιταλισμού. Το Σοσιαλιστικό «πεντάχρονο» της Σοβ. Ενωσης δεν τους αφήνει σε ησυχία. Η ιδέα άλλως τε δεν είναι δική τους. Στην Ευρώπη, την Αμερική και την Ιαπωνία και άλλοι έκαναν παρόμοιες προτάσεις.

Η ουτοπία των προτάσεων αυτών είναι ολοφάνερη. Στη Σοβιετική Ενωση η πραγματοποίηση μιας οικονομίας που βασίζεται πάνω σε σχέδια είναι δυνατή γιατί το προλεταριάτο ανέτρεψε την κεφαλαιοκρατία, εγκαθίδρυσε τη διχτατορία του, συγκέντρωσε στα χέρια του κράτους όλα τα διευθυντικά οικονομικά πόστα της χώρας (βιομηχανία, τράπεζες, μεταφορές, γη κ.τ.λ.) και παράλληλα κατάργησε κάθε είδος εκμετάλλευσης.

Είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν αυτά στην καπιταλιστική Ελλάδα της ατομικής ιδιοκτησίας, της παραγωγής για το κέρδος κ.τ.λ.;

Στη Σοβ. Ενωση, η επιτυχία της σχεδιοποίησης και η διαρκής, τεράστια, άγνωστη για τον καπιταλισμό, αύξηση της παραγωγής στηρίζεται πάνω στην διαρκή καλυτέρευση των υλικών και πνευματικών συνθηκών ζωής των εργαζομένων κατοίκων.

Η πραγματοποίηση μιας οικονομίας σχεδίου στην Ελλάδα προϋποθέτει κατάργηση των θεμελίων του καπιταλισμού, κατάργηση του ίδιου. Μια τέτοια οικονομία μονάχα το προλεταριάτο μπορεί να την πραγματοποιήσει, ανατρέποντας με την επανάσταση τους εκμεταλλευτές του.

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι το κράτος στην καπιταλιστική Ελλάδα συγκεντρώνει στα χέρια του σύμφωνα με την πρόταση του Λ. Μακκά όλη την παραγωγή, κίνηση κ.τ.λ. αυτό θα σήμαινε στην ουσία ακόμα μεγαλύτερη κυριαρχία των μονοπωλίων, των τραπεζών, και του χρηματιστικού κεφαλαίου, τελειωτική υποδούλωση και υπερεκμετάλλευση του εργαζόμενου λαού. Η «πραγματοποίηση» του σχεδίου αυτού μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής Ελλάδος όχι μονάχα δεν θα οδηγούσε στην υπερνίκηση της κρίσης, μα απεναντίας θα την όξυνε ακόμα περισσότερο, γιατί η υπερεκμετάλλευση του λαού θα στένευε περισσότερο ακόμα την αγοραστική του δύναμη, θα βάθαινε τη βιομηχανική και αγροτική κρίση, θα αύξαινε πιο πολύ την ανεργία κ.τ.λ.

Μα και η πιο πάνω πρόταση μας δείχνει το αδιέξοδο, τη στειρότητα και τη χρεοκοπία της αστικής θεωρητικής σκέψης που θέλει να δανειστεί απ’ τη Σοβιετική Ενωση τα μέσα της «σωτηρίας» του καπιταλισμού.

Εκεί όμως που φανερώνεται η χρεοκοπία αυτή σ’ όλη της τη λαμπρότητα είναι στην πρόταση που κάνει η αρτηριοσκληρωτική «Εστία» της 26/1/1932: «Και έχουν απολύτως δίκαιο οι Αγγλοι εκείνοι, οι οποίοι εξανίστανται κατά της ιδέας της ιδρύσεως νέων ρασιοναλιστικών εργοστασίων και οι οποίοι ήγειραν το μέγα ζήτημα της αμύνης του ανθρώπου κατά της μηχανής. Είναι καιρός, επί τέλους, να επαναστατήσει ο άνθρωπος κατά του τυράννου αυτού, όπως εξελίχθη επ’ εσχάτων η μηχανή!!».

Ποτέ ακόμα πιο ολοφάνερα δεν αποκαλύφθηκε η αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και τον ιδιωτικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης. Ποτέ στην ιστορία της ανάπτυξης του καπιταλισμού οι παραγωγικές δυνάμεις και η ανάπτυξή τους δεν ήρθαν σε τόσο οξεία σύγκρουση με την καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία. Στη Σοβιετική Ενωση όπου η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου έθεσε τέρμα στην αντίθεση αυτή και άνοιξε απεριόριστο πεδίο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, δεν υπάρχει κρίση και ανεργία, η παραγωγή έφτασε το τριπλάσιο της παραγωγής του 1913, ενώ στις καπιταλιστικές χώρες κυλά πίσω και έφτασε είτε φτάνει το επίπεδο του 1890. Οι μηχανές στη Σοβιετική Ενωση δεν είναι τύραννοι των εργατών, μα τους επιτρέπουν να δουλεύουν 7ωρο και 6ωρο και να καλυτερεύουν διαρκώς την υλική και πνευματική τους ζωή. Δεν φταιν οι μηχανές μα το καπιταλιστικό σύστημα που τις μετατρέπει σε τυράννους της εργατιάς.

Αναφέραμε πιο πάνω μερικά παραδείγματα της χρεοκοπίας της αστικής σκέψης στο ζήτημα της διάγνωσης και της θεραπείας της κρίσης.

Μα θάταν λάθος μεγάλο αν πιστεύαμε ότι τα μέτρα των αρχουσών τάξεων περιορίζονται στα πιο πάνω. Δεν θα αναπτύξουμε εδώ τα μέτρα που παίρνει η κεφαλαιοκρατία και το κράτος της με τη βοήθεια των οργάνων τους σοσιαλφασιστών, αντεπαναστατών τροτσκιστών και αγροτοφασιστών για το φόρτωμα των βαρών της κρίσης στις πλάτες των εργαζόμενων μαζών. Η ένταση της επίθεσης κεφαλαίου και κράτους και το δυνάμωμα των φασιστικών μεθόδων καταπίεσης και κατάπνιξης του κινήματος των μαζών πήραν τελευταία αφάνταστες διαστάσεις.

Θα αναλύσουμε εδώ κάτι άλλο, επίσης καινούργιο, για την ανάπτυξη της κρίσης.

Ο Α. Διομήδης στο λόγο του στο τεχνικό επιμελητήριο τελειώνοντας έτσι χαράσσει τη γραμμή που θα πρέπει ν’ ακολουθήσει η ελληνική κεφαλαιοκρατία για να ξεπεράσει την κρίση.

 «Προσπάθεια ανοίγματος και νέων αγορών… περιορισμός της εισαγωγής…».

Ο Χαρίλαος στο λόγο του στο εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο στις 20/1/1932 προτείνει:

 «Μείωσις της εισαγωγής εις τα τρόφιμα κατά 30% και εις τα λοιπά 50-70%…» «αύξησις της εξαγωγής».

Ο Μ. Ευλάμπιος («Εργασία» 23/1/1931):

 «… η εισαγωγή πρέπει να κατέλθη εις επίπεδον περί τα 10 εκ. λιρών χρυσών. Που θα επιτευχθή εάν εις μεν τα τρόφιμα φθάσωμεν εις τα 70%, εις δε τα λοιπά είδη εις τα 30%… διά τα είδη διατροφής θα έφθανα μέχρι δελτίου».

Ο Βουρλούμης (δηλώσεις του 24/1/1932):

«Η πολιτική μας είναι σαφής. Επιδιώκομεν την αύξησιν των εξαγωγών μας…».

Οπως μπορεί να δει ο καθένας, όλοι τους είναι σύμφωνοι. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι πιο ειλικρινής απ’ όλους τους είναι ο Α. Διομήδης. Το λέει καθαρά: «Προσπάθεια ανοίγματος και νέων αγορών». Αυτό είναι το καινούργιο. Αυτό γίνεται σήμερα η βασική, η αποκλειστική κατεύθυνση της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Δηλαδή, η ελληνική μπουρζουαζία ετοιμάζεται στο επίπεδο αυτό να περάσει στην άμεση δράση.

Είναι γνωστό ότι κατά τα τελευταία χρόνια, ο στρατηγικός σκοπός της ελληνικής μπουρζουαζίας ήταν το ζήτημα της εξασφάλισης της αυταρκείας της χώρας. Το σύνθημα της αυταρκείας αποτελούσε όμως μονάχα τη μια πλευρά, την εσωτερική, του σκοπού αυτού, που έκρυβε πίσω της, κάλυπτε την άλλη πλευρά την εξωτερική, την επιθετική, της εδαφικής επέκτασης για την οποία η ελληνική κεφαλαιοκρατία ετοιμαζότανε και ετοιμάζεται πυρετώδικα. Αλλως τε το ζήτημα της αυταρκείας έχει και αυτό για τον ελληνικό καπιταλισμό τεράστια στρατηγική σημασία μια και η Ελλάδα ένα πολύ μεγάλο μέρος των ειδών διατροφής τα εισάγει απ’ το εξωτερικό. Αυτό σε περίπτωση πολέμου τη βάζει σε πολύ μειονεχτική και δύσκολη θέση.

Η τεράστια όμως οικονομική κρίση έθεσε τέρμα στην ουτοπία της αυτάρκειας, σταμάτησε την εκτέλεση των παραγωγικών έργων που θα εξασφάλιζαν την αυτάρκεια και ξεσκεπάζει, προβάλλει στην πρώτη γραμμή, στο εξωτερικό μέτωπο, την επιθετική πλευρά.

Η οξυνόμενη οικονομική κρίση που υποσκάφτει και γκρεμίζει σήμερα αυτά τα θεμέλια του ελληνικού καπιταλισμού, το πιστωτικό, νομισματικό και δημοσιονομικό του σύστημα, βάζει μπροστά με οξύτητα και επιταχτικότητα την ανάγκη της εύρυνσης στο έπακρο της εξαγωγής και του περιορισμού της εισαγωγής. Η πάλη για την κατάχτηση των αγορών κατανάλωσης παίρνει κολοσσιαίες διαστάσεις σ’ όλον τον κόσμο. Αυτό επιβάλλεται όχι μονάχα απ’ την ανάγκη της διάθεσης των εμπορευμάτων μα και απ’ το γεγονός της μη εξεύρεσης δανείων στο εξωτερικό και της τεράστιας πτώσης των αδήλων πόρων που καθιστά ακόμα πιο επιταχτική την εύρυνση της εξαγωγής και την ελάττωση των εισαγωγών για την εξασφάλιση του ισοζυγίου των πληρωμών. Αυτή η πολιτική των υψηλών δασμών και της ενίσχυσης των εξαγωγών που εφαρμόζεται σήμερα απ’ όλα τα καπιταλιστικά κράτη οξύνει τους ανταγωνισμούς τους και την κρίση. Οι πόλεμοι και ειδικότερα η επέμβαση ενάντια στην ΕΣΣΔ για τη λύση της κρίσης καταχτά ολοένα έδαφος. Ηδη στη Μαντζουρία και στη Σαγκάη ο γιαπωνέζικος ιμπεριαλισμός, με την ενίσχυση της ΚΤΕ4 εφαρμόζει αυτόν τον τρόπο της λύσης της κρίσης. Ο διεθνής ιμπεριαλισμός, μαζί με τον γιαπωνέζικο, προσπαθεί, με το διαμελισμό της Κίνας, το τσάκισμα του επαναστατικού κινήματος των Κινέζων εργατοαγροτών και με τη στρατιωτική επέμβαση ενάντια στην ΕΣΣΔ, να πετύχει δύο σκοπούς: να ρίξει πίσω για πολλά χρόνια το επαναστατικό κίνημα συντρίβοντας την ΕΣΣΔ και να βγει απ’ την κρίση με την κατάχτηση των απέραντων αγορών της Κίνας και της Σοβ. Ενωσης.

Την ίδια κατεύθυνση ακολουθούν και οι προσπάθειες του ελληνικού ιμπεριαλισμού, στη συμμετοχή, κυρίως και πρώτιστα, στην επέμβαση ενάντια στη Σοβ. Ενωση.

Ο αστικός Τύπος της χώρας μας συνεχίζει και δυναμώνει καθημερινά τη συκοφαντική του εκστρατεία ενάντια στη Σοβ. Ενωση, το «Ελ. Βήμα» παρουσιάζει τη Σοβ. Ενωση και τον Κόκκινο Στρατό σαν το κυριότερο και μοναδικό εμπόδιο στην πραγματοποίηση του αφοπλισμού, ο Βενιζέλος πρόσφερε επίσημα απ’ τη Βουλή τις στρατιωτικές υπηρεσίες της Ελλάδος στην Αγγλία, προτείνοντας για αντάλλαγμα το μοίρασμα της Κύπρου. Τις ίδιες μηχανορραφίες εξακολουθεί και τώρα στο Λονδίνο και στην Ευρώπη. Στη Βαρσοβία, το εχθρικότερα διακείμενο κατά της ΕΣΣΔ καπιταλιστικό κέντρο, στάλθηκαν οι αξιωματικοί του επιτελείου συνταγματάρχης Χ. Σαμαράς και οι λοχαγοί Α. Δασκαρόλης και Ε. Καρλύρας «επί ειδική αποστολή», ο Βουρλούμης απ’ την «Εργασία» της 16/1/32, απειλεί έμμεσα την καταγγελία της εμπορικής σύμβασης με την ΕΣΣΔ κτλ. κτρ.

Τα γεγονότα αυτά μιλούν καθαρά. Στις εσωτερικές μεθόδους ξεπεράσματος της κρίσης σε βάρος των εργαζόμενων μαζών με την αγρία επίθεση του κεφαλαίου κατά των μαζών αυτών και την ένταση της φασιστικοποίησης (χαρακτηριστική, απ’ την άποψη αυτή, είναι και η πρόταση που κάνει το Γενικό Επιτελείο Στρατού για την οργάνωση της φυσικής εξόντωσης με δολοφονίες κλπ. των κομμουνιστών ηγετών) ανταποκρίνεται η αύξουσα επιθετικότητα του ελληνικού ιμπεριαλισμού στο εξωτερικό μέτωπο και κυρίως ενάντια στη Σοβ. Ενωση.

Ενα μονάχα πρέπει να προστεθεί: Φτάνουν πια οι «υψηλές διατυπώσεις» και «ακαδημαϊκές συζητήσεις» για το ότι έχουμε άνοδο του επαναστατικού κινήματος και οξεία κρίση του καπιταλισμού. Τις διαπιστώσεις αυτές πρέπει να τις συνοδεύει η πιο έντονη, ακούραστη, καθημερινή, συστηματική δουλειά για την οργάνωση και καθοδήγηση των μαζών, για την οργάνωση της ανατροπής του καπιταλισμού, της επαναστατικής εξόδου απ’ την κρίση.

 «Διαρκείς κρίσεις δεν υπάρχουν», λέει ο Μαρξ στο βιβλίο του η «Θεωρία της υπεραξίας». «Απόλυτα αδιέξοδοι καταστάσεις για την μπουρζουαζία δεν υπάρχουν», έλεγε ο Λένιν στο II Συνέδριο της Κομμ. Διεθνούς.

Το δε IV Συνέδριό της στην απόφασή του λέει:

 «Οι κυκλικές κρίσεις συνοδεύουν τον καπιταλισμό απ’ τη μέρα της γέννησής του ως το τέλος του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Μεταπολεμικά, οι κυκλικές αυτές κρίσεις λαβαίνουν χώρα πάνω στη βάση της γενικής κρίσης του καπιταλισμού».

Ετσι δεν υπάρχει ούτε είναι δυνατή η αυτόματη πτώση του καπιταλισμού. Μονάχα η ταξική πάλη του προλεταριάτου, που συγκεντρώνει γύρω του και κάτω απ’ την καθοδήγησή του όλες τις εκμεταλλευόμενες μάζες της πόλης, του κάμπου και των εθνικών μειονοτήτων, μπορεί ν’ ανατρέψει τον καπιταλισμό. Οι τύχες του καπιταλισμού αποφασίζονται όχι μονάχα απ’ τους αριθμούς που δείχνουν την πτώση της παραγωγής και του εμπορίου, την αύξηση της ανεργίας, τις χρεοκοπίες, την πτώση της δραχμής, των αξιών κ.τ.λ., μολονότι όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία.

Οι τύχες του καπιταλισμού κρίνονται απ’ την ταξική πάλη. Για την πάλη αυτή το ΚΚΕ διαπαιδαγωγεί, οργανώνει και καθοδηγεί το προλεταριάτο, και κάτω απ’ την ηγεμονία του προλεταριάτου όλους τους εργαζόμενους.

1. Σημ. Σύνταξης: Εννοεί τη σοσιαλδημοκρατία. Η έννοια σοσιαλφασισμός χρησιμοποιόταν από τα ΚΚ για να δείξει το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας στην ενίσχυση των φασιστικών κινημάτων στις δεκαετίες 1920 και 1930.

2. Σημ. Σύνταξης: Εννοεί τον αρχειομαρξισμό.

3. Σημ. Σύνταξης: Εννοεί αποθέματα σε συνάλλαγμα.

4. Σημ. Σύνταξης: Εννοεί «Κοινωνία των Εθνών».

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: