Redilioupoli's Blog

Η Κόκκινη Ηλιούπολη είναι εδώ

  • Είμαστε ME το ΚΚΕ δεν ειμαστε ομως To …ΚΚΕ

    Λόγο της ύπαρξης διαφόρων "περίεργων" blog δήθεν "κόκκινων" και "αριστερών" που έχουν σαν στόχο τους να διαστρεβλώνουν και να υπονομέυουν το ΚΚΕ, είμαστε υποχρεωμένοι να διευκρινίσουμε ότι είμαστε οπαδοί και φίλοι του ΚΚΕ, πράγμα που συμβαίνει και σε όλα τα blog που βαφτίζονται με οποιοδήποτε όνομα.
    Μοναδική πηγή είναι τα επίσημα sites του κομματος και της νεολαίας
    Βασική επιδίωξη των "φιλοΚΚΕ" blogs είναι να βάζουν την αμφιβολία.για ενέργειες που τάχα δεν είναι σωστές και να αμφισβητούν την ηγεσία του κόμματος.
    Τελευταία έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό με μοναδικό στόχο την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό από τις επίσημες θέσεις του ΚΚΕ.
    Θέλει μεγάλα προσοχή και επαλήθευση όσων κειμένων αναρτώνται στα διάφορα blogs

  • Απαράδεκτη η άρνηση να τεθεί σε ψηφοφορία η πρόταση νόμου του ΚΚΕ

    Η συζήτηση της πρότασης νόμου καθυστέρησε αδικαιολόγητα με ευθύνη της συγκυβέρνησης. Κατά την πάγια τακτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, γίνεται κατά το δοκούν ερμηνεία σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3) και έτσι η πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ δεν μπήκε σε ψηφοφορία, με το σκεπτικό ότι προκαλεί «δημοσιονομικό κόστος». Η ερμηνεία αυτή ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί πρόταση νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία πρόταση νόμου που δεν συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος...

    Επίσης, είναι προσχηματική, αφού με βάση τη διάταξη αυτή παρεμποδίζεται η συζήτηση ακόμα και προτάσεων νόμου της αντιπολίτευσης που όχι μόνο δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά αντίθετα όφελος, όπως η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, την κατάργηση των πρόσθετων αμοιβών των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και τη κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, που δεν έχει έρθει ποτέ για συζήτηση.

  • Αγωνίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ

    Η κοινή λογική λέει ότι η αγωνία ενός συνδικαλιστή για τους μισθούς είναι να μη μειωθούν. ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ όμως αγωνιούν μη τυχόν και δε μη μειωθούν..!

    Η πλειοψηφία της διοίκησης του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ν. Ηρακλείου (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) απαιτεί με... επιστολή της προς τους ξενοδόχους του νομού να εφαρμόσουν άμεσα τη νέα Τοπική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψαν μειώνοντας τους ήδη πενιχρούς μισθούς κατά 15% (κατ' αντιστοιχία της ΣΣΕ που υπέγραψε και η ηγεσία της κλαδικής Ομοσπονδίας). Είναι τέτοια η ανησυχία τους μην τυχόν και καθυστερήσει η ανακούφιση των ξενοδόχων, που φρόντισαν να αναρτήσουν τις σχετικές επιστολές και μες στους τόπους δουλειάς (βλ. ένθετο). Μάλιστα, εφιστούν την προσοχή στους ξενοδόχους γιατί «ο μήνας Ιούλιος πρέπει να πληρωθεί με τη νέα σύμβαση». Ισως, βέβαια, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ να μην έχουν κανένα λόγο να ντρέπονται για τις συμφωνίες που υπέγραψαν, αφού για την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των εργοδοτών νοιάζονται. Αλλά τέτοια πρεμούρα είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη...
    Δείτε εδώ την επιστολή προς τους ξενοδόχους: http://www1.rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&id=373809&format=.jpg

  • Χαμένοι και κερδισμένοι της κρισης

    Η «κρίση χρέους», που είναι μια πτυχή της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης, γίνεται πηγή δεινών για τους λαούς των χωρών που δανείζονται και ταυτοχρόνως πηγή πρόσθετων κερδών για τους δανειστές.
    Την περασμένη βδομάδα έπρεπε να πληρωθεί από το ελληνικό κράτος ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 3,2 δισ. ευρώ. Το ομόλογο βρισκόταν στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία το είχε αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά σε τιμή πολύ μικρότερη της ονομαστικής.
    Η κυβέρνηση αποφάσισε, αφού αυτό όριζε η συμφωνία για το «κούρεμα», να πληρώσει το ομόλογο στην ονομαστική του αξία. Ετσι, η ΕΚΤ αποκόμισε ένα σημαντικό κέρδος από τη διαφορά της αξίας.
    Και επειδή τα κέρδη της ΕΚΤ κατανέμονται στις χώρες - μέλη ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής τους σ' αυτήν, η μερίδα του λέοντος από την εξόφληση του ελληνικού ομολόγου ανήκει στη Γερμανία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το γερμανικό κράτος αποκομίζει ανάλογα κέρδη από την εξόφληση ομολόγων όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών που εποπτεύονται από την τρόικα.
    Σύμφωνα, μάλιστα, με υπολογισμούς των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της Γερμανίας, η Γερμανία θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να αποκομίζει κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα, αφού η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει, ως το 2026, το ποσό των 12,7 δισ. ευρώ για ομόλογα που λήγουν και έχει στα χέρια της η ΕΚΤ.
    Εν τω μεταξύ, με βάση υπολογισμούς του Οικονομικού Ινστιτούτου του Κιέλου, η Γερμανία έχει εξοικονομήσει στη διάρκεια των τελευταίων 3,5 χρόνων συνολικά 68 δισ. ευρώ από τη διαφορά των επιτοκίων και σε σύγκριση με το μέσο κόστος δανεισμού με αυτό της περιόδου 1999 - 2008.

  • Το «ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα»

    Ακριβώς 1,2 δισ. δολάρια θα επενδύσει, όπως ανακοινώθηκε από το ναυτιλιακό Τύπο, η εταιρία «Enesel SA» για τη ναυπήγηση 10 πλοίων μεταφοράς κοντέινερς που θα γίνει βέβαια σε ναυπηγεία εκτός Ελλάδας και συγκεκριμένα στα κορεάτικα ναυπηγεία της «Hyundai» και θα παραδοθούν το 2014. Μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη συμφωνία για το 2012. Πρόκειται για ένα ακόμα απτό δείγμα για την κερδοφορία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, ακόμα και εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Τα κέρδη των εφοπλιστών προέρχονται από την άγρια εκμετάλλευση των ναυτεργατών μέσα στα καράβια, από τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία που έχουν επιβάλει με αβάντα την ταξική φιλοεφοπλιστική πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δηλαδή οι κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, οι συγκυβερνήσεις τους και πάει λέγοντας. Και βέβαια, να μην πούμε για τις απανωτές μειώσεις των οργανικών συνθέσεων (αριθμός πληρώματος) δηλαδή το μαζικό πέταγμα στη στεριά των ναυτεργατών και το χάσιμο χιλιάδων θέσεων εργασίας, το φορολογικό παράδεισο που έχουν εξασφαλίσει διαχρονικά στους εφοπλιστές οι κυβερνήσεις τους (οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρο λιγότερο και από έναν περιπτερά, όταν ρημάζονται από τη φοροεπέλαση τα εργατικά λαϊκά νοικοκυριά) και έχουν βουλιάξει το ΝΑΤ στα ελλείμματα. Κάτι που πλήρωσαν ακριβά οι ναυτεργάτες με το δραστικό πετσόκομμα των συντάξεων και τη διάλυση της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης. Αυτό είναι «το ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα». Και βέβαια, την ώρα που οι εφοπλιστές δίνουν δισεκατομμύρια για να κατασκευάσουν πλοία σε ξένα ναυπηγεία, στην Ελλάδα δεν κατασκευάζουν ούτε βάρκα. Ομως, θα έρθει η ώρα που οι εργαζόμενοι θα σηκώσουν κεφάλι και με την οργάνωσή τους θα πετάξουν στη θάλασσα όλα αυτά τα παράσιτα που τους πίνουν το αίμα και τους πολιτικούς τους υπαλλήλους.
    7/7/2012

  • Εχουμε μαλλί να ξάνουμε

    Διάφορα τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού έχουν μια δυσκολία να τα βρουν μεταξύ τους, αλλά γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ που δεν μπαίνει στο κάδρο μαζί τους.
    Δεν συμφωνούν με τον Τσίπρα οι Βενιζέλος - Σαμαράς και γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ.
    Σκέπασαν σύννεφα τον ήλιο, πάλι φταίει το ΚΚΕ.
    Ακούγοντας τον Βούτση του ΣΥΡΙΖΑ χτες βράδυ στο «Mega» να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί δεν τα βρίσκει η παράταξή του με τους ομοϊδεάτες της - ευρωπαϊστές, δύσκολα μπορούσες να παρακολουθήσεις τι έλεγε. Το μόνο σταθερό στοιχείο στο λόγο του ήταν η επανάληψη ότι ευθύνεται το ΚΚΕ.
    Εξαρχής ήταν καθαρό ότι οι δυνάμεις που πίνουν νερό στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ παριστάνουν τους διαφωνούντες γι' αυτήν ή την άλλη διαχειριστική πρόταση, χρειάζονται το ΚΚΕ στο κλαμπ για να έχουν άλλοθι.
    Το ΚΚΕ δεν έπαιξε σ' αυτό το παιχνίδι. Αλλά αυτοί δεν μπορούν να σταθούν χωρίς να βάλουν το ΚΚΕ στο κάδρο.
    Κι έτσι προκύπτει αυτό το τηλεοπτικό τουρλουμπούκι - ένας δήθεν καυγάς, δηλαδή, που γίνεται στα κανάλια και μακριά από τα πραγματικά υποκείμενα της ταξικής πάλης, τους εργάτες και τα φτωχομεσαία λαϊκά στρώματα που δίνουν τη μάχη τους καθημερινά στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, με απόλυτη αδιαφορία για τις αγωνίες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για το ποιος θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

  • Ηλιουπολίτικο Βήμα και φαιοπράσινες «εξυπνάδες»

    Το παιχνίδι το ξέρουν πολύ καλά μπορούμε να πούμε. Το έχουν σπουδάσει το "άθλημα", δεν ξέρουμε που αλλά το έχουν σπουδάσει.
    Έχουν πολλές "αμερικανιάς" στην προπαγάνδα τους.
    πρώτα βάζουν το blog μας στα προτεινόμενα "και καλά" που τα παρακολουθούν τάχα.
    Στη συνέχεια "πνίγουν" το σχόλιο μας για τον Μωραΐτη για την ύπαρξη του αρθρογράφου της Α1 στη "Θέση" την εφημερίδα του δηλαδή και συνεχίζουν βάζοντας άρθρο τάχα για τους ..."παπούδες τους" με δηλώσεις του Στάλιν και του Χιτλερ.
    Όμορφη "μαγκιά" λεβέντες του Μωραΐτη, συνεχίστε να αποκαλύπτετε την "ιδεολογία" σας.
    Έχουμε πολλούς σαν κι εσάς στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ και έτσι γνωρίζουμε καλά την τακτική σας.

  • Ωμοί και κυνικοί

    Ωμό αντικομμουνισμό ξερνάει ο ΛΑ.Ο.Σ., δείχνοντας ότι του έχει ανατεθεί κεντρικός ρόλος στο χτύπημα του εργατικού λαϊκού κινήματος και στην καταστολή του. Σε χθεσινή της δήλωση, η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ., Σ. Αλιγιζάκη, δήλωσε με αφορμή την προχθεσινή ομιλία της της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Σπόρτιγκ, όπου μίλησε για οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική: «Οσο η αστική Δημοκρατία αποσυντίθεται, τόσο τα τελευταία υπολείμματα του σταλινικού κομμουνισμού στην Ευρώπη αποθρασύνονται (...) Λυπούμεθα που οι θεματοφύλακες της αστικής Δημοκρατίας κωφεύουν και εθελοτυφλούν». Είναι επικίνδυνοι και ταυτόχρονα κυνικοί. Ομολογούν ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει ζόρια και γι' αυτό καλούν τις αστικές δυνάμεις να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα, πριν αυτό ριζοσπαστικοποιηθεί και θέσει σε κίνδυνο την ίδια την αστική εξουσία. Φοβούνται το λαό όπως ο διάολος το λιβάνι και δεν μπορούν να το κρύψουν. Να κάνει ο λαός τους εφιάλτες τους πραγματικότητα. Να τους κατατροπώσει πολιτικά, να σαρώσει την εξουσία που υπερασπίζονται ο ΛΑ.Ο.Σ. και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου.

  • …για φαντάσου

    «Μέσα στο νου και την ψυχή πολλών ανθρώπων το τείχος υπήρχε και υπάρχει ακόμα 21 χρόνια μετά. Οι Ανατολικογερμανοί υφίστανται ακόμη μεταχείριση πολιτών Β΄ κατηγορίας, ως φτωχοσυγγενείς που προκαλούν αμηχανία στους εύπορους συγγενείς τους. Η πικρία τους εκδηλώθηκε με το σύνδρομο της "ostalgie",("νοσταλγία της Ανατολής") γιατί θυμούνται πως στη Λαοκρατική Δημοκρατία το κράτος τούς φρόντιζε με δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δωρεάν παιδεία, δωρεάν ψυχαγωγία (θέατρα συναυλίες κλπ.) και παροχή φθηνής κατοικίας. Τώρα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα χωρίς να διαθέτουν τα ανάλογα χρήματα. Η δημοκρατία του καπιταλισμού δεν κάνει πολλά για αυτούς αφού και η ίδια αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση της. Είμαστε πια στη θλιβερή εποχή τού "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και ατυχώς μόνον "οι (κατά τον Σπένσερ και όχι ακριβώς το Δαρβίνο) καταλληλότεροι θα επιβιώσουν" ("the fittest will survive")» (από άρθρο του Θ. Κακουριώτη, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου /στο ΒΗΜΑ, ηλεκτρονική έκδοση)

  • Ταύτιση των «δεξιών» και «αριστερών» αντικομουνιστών

    Όλο και περισσότερο ταυτίζονται οι θέσεις των φασιστοειδών του ΛΑ.Ο.Σ και των ‘‘επαναστατών’’ τις λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και βέβαια των οπορτουνιστών που δεν χάνουν τέτοιες ευκαιρίες, στον πόλεμο που έχουν κηρύξει στο ΚΚΕ. Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, στα blog, στα site, ακόμα και στη βουλή, μέσω των βουλευτών του φασιστικού κόμματος των νοσταλγών της δικτατορίας και του ναζισμού, χρησιμοποιούν την ίδια μεθοδολογία της λάσπης και της κατασυκοφάντησης του ΚΚΕ. Τα άξια τέκνα του Γκαίμπελς δεν έχουν σύνορα ούτε γραμμές προκειμένου να βλάψουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Πρόσφατη προσπάθεια η ‘‘ανακοίνωση’’ των απολυμένων του «902» που τάχα διώχτηκαν από την πλουτοκρατική διοίκηση του, για λόγους εκδίκησης(!!!!!). Θα δουν πολλά τα μάτια μας το αμέσως επόμενο διάστημα, όμως ούτε αυτή τη φορά θα τους ‘‘περάσει’’ όσο και αν ρίχνουν λάσπη.
    Το εργατικό κίνημα μέσα από το ΠΑΜΕ την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, και το ΜΑΣ θα πάει μπροστά.
    Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
    Για να ανατραπεί αυτό το σάπιο σύστημα των πλουτοκρατών και των υπηρετών τους.

  • Συλληψεις και στα συσσιτια

    «Ούτε το φίδι δεν δαγκώνει τον άνθρωπο που πίνει νερό», λέει μια λαϊκή ρήση.
    Κι όμως, η Ελληνική Αστυνομία ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ένστικτο. Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, αστυνομικοί έχουν εισβάλλει στη στέγη σίτισης του Δήμου Αθηναίων την ώρα που μετανάστες τρώνε ένα πιάτο φαί και πίνουν ένα ποτήρι νερό για να τους συλλάβουν επικαλούμενοι διάφορους λόγους. Μάλιστα, έγιναν και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους της στέγης και της αστυνομίας για να μη γίνουν συλλήψεις.
    Είναι και αυτό ένα απ' τα «μαστίγια» που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στους ξεριζωμένους απ' τον τόπο τους και η οποία προσπαθεί να συγκαλύψει αυτή την αποκρουστική πολιτική της με το «καρότο» των τελευταίων εξαγγελιών για τους μετανάστες.
    Ερώτημα: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα είναι αυτές οι πράξεις;

  • Ψάχνουν ποιος κυβερνάει!!!

    «Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο. Είναι κυρίαρχος ο λαός που αποφάσισε εγκρίνοντας προγράμματα πριν από δύο μήνες ή οι χρηματαγορές που θέλουν να επιβάλουν τη δική τους επιλογή με τρόπο που ξεπερνάει τη δημοκρατία;».
    Η δήλωση αυτή έγινε χτες και ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα.
    Το δικό μας ερώτημα, πάντως, είναι αν θα περάσει έστω μία μέρα δίχως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει να συνδράμει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ΠΑΣΟΚ.
    Γιατί, βεβαίως, ο τόπος έχει κυβέρνηση. Η οποία κυβερνά μαζί και για τις αγορές. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ κόντρα στις αγορές ούτε οι αγορές κόντρα στο ΠΑΣΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο το ΠΑΣΟΚ είναι άβουλο και απλός θεατής των εξελίξεων, έρμαιο των αγορών.
    Όσα το μεγάλο κεφάλαιο απαιτεί, το ΠΑΣΟΚ τα μετουσιώνει σε πολιτική πράξη. Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο, της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης σε βάρος του λαού.
    Αυτός δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει κυρίαρχος, αν δεν τσακίσει με την πάλη του την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου και όσους πολιτικά το εκπροσωπούν.
    Καθαρές κουβέντες.

  • Τη Δευτέρα η συγκέντρωση στο Σκοπευτήριο

    Σε πανστρατιά λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στον αντικομμουνισμό καλεί η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ στην κεντρική εκδήλωση που προγραμματίζεται για τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στις 7 μ.μ. στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, και στην πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ. Στην εκδήλωση θα υπάρχει καλλιτεχνικό αφιέρωμα με τη συμμετοχή του Κώστα Καζάκου.
  • ΤΑ ΚΟΛΕΓΙΑ !!

    Το «επιχείρημα» των υπερασπιστών της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας έρχεται και ξανάρχεται: «Οποιος μπορεί και θέλει γιατί να μην πληρώνει για να σπουδάζει;», υποστηρίζουν... αθώα. Ομως, πίσω από την «αθωότητα» του «πληρώνω για να σπουδάζω», εκείνο που κρύβεται είναι ένας κατηφορικός μονόδρομος που στο τέρμα του γράφει: «Σπουδάζει μόνο όποιος (έχει να) πληρώνει»... Ομοίως, πίσω από το «πληρώνω για να έχω παροχές Υγείας» εκείνο που κρύβεται είναι το «παροχές Υγείας έχει μόνο όποιος (μπορεί να) πληρώνει»... Πίσω από το «πληρώνω για να έχω Ασφάλιση» κρύβεται το «Ασφάλιση έχει μόνος αυτός που πληρώνει»... Με άλλα λόγια, η πολιτική υπέρ των ιδιωτικών «πανεπιστημίων» δε συνιστά μια «άσκηση ελευθερίας», όπως θέλουν να την πουλήσουν στην κοινωνία. Είναι μια βαθύτατα αντιδραστική τομή που εξοστρακίζει δικαιώματα όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Ασφάλιση από τον αυτονόητα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους, στη σφαίρα των «εμπορευμάτων» που απευθύνονται μόνο σε όσους έχουν για να τα «αγοράσουν».
  • Πού χρωστάει και πόσα;;;

    Θυμόσαστε τον Α. Χρυσανθακόπουλο; Εκείνον που σαν βουλευτής και μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ τον είχε πιάσει η κάμερα τηλεοπτικής εκπομπής όχι μόνο να τα χώνει στα «φρουτάκια», αλλά να συναλλάσσεται με τους παράγοντες της εκπομπής για το πώς θα θάψουν την υπόθεση και θα την μετατρέψουν στο αντίθετό της; Αυτός λοιπόν ο «έντιμος άνθρωπος» είναι τώρα στο ΛΑ.Ο.Σ. (υπάρχει κάποιος συμβολισμός εδώ;) και με το θράσος που χαρακτηρίζει αυτούς τους τύπους, βρίσκει το ανάστημα (από πού άραγε;) να βάλει στη θέση του το ΚΚΕ εφ' όλης της ύλης. Σε άρθρο του στην εφημερίδα του Γ. Καρατζαφέρη με τους βαθυστόχαστους τίτλους και υπότιτλους, «Το τελευταίο σταλινικό κόμμα της Ευρώπης», «Το ΚΚΕ συρρικνώνεται», «το εγκαταλείπουν οι έλληνες εργαζόμενοι διότι τάχθηκε υπέρ της απεριόριστης νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών μέχρι απόκτησης υπηκοότητας», επιδίδεται σε ένα υβρεολόγιο ανάλογο των χώρων και του περιβάλλοντος που έχει κοινωνικοποιηθεί ενάντια στο ΚΚΕ. Ποιος ξέρει πού χρωστάει και πόσα; Μπορεί και να πληρώνει προκαταβολικά... Είναι γεγονός πως ο αντικομμουνισμός εκτός από την εκλεπτυσμένη του μορφή έχει και την εντελώς χυδαία με λόγο σαν αυτόν που συναλλάσσονται οι θαμώνες των τόπων όπου συχνάζει ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Αρα καθόλου δε μας εκπλήσσει ούτε το ύφος, ούτε το μπουρδούκλωμα κάθε λογικής. Πάντως, όταν φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν Χρυσανθακόπουλους για να χτυπήσουν το ΚΚΕ, επιβεβαιώνεται πως τα 'χουν βρει σκούρα στην αποστολή που έχουν αναλάβει...
  • ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ! ! !

    Οι κύριοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ της αύξησης των μισθών των βουλευτών, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΛΑ.Ο.Σ. να επιλέγουν την τακτική τού «παρών». Ένα κόμμα, το ΚΚΕ, καταψήφισε. Και ένας βουλευτής………. ο κ. Πάγκαλος, πήρε το λόγο για να καταγγείλει την απόφαση ως «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική». Αλλά ποια απόφαση κατήγγειλε ο κ. Πάγκαλος;;;;;; Όχι, δεν κατήγγειλε την απόφαση του κόμματός του και της ΝΔ να υπερψηφίσουν τις αυξήσεις των μισθών των βουλευτών, σε περίοδο που όλοι μιλούν περί κρίσης και λιτότητας. Σαν «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική» κατήγγειλε τη θέση του ΚΚΕ, που την καταψήφισε!!!! Βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Όχι τόσο για τον κ. Πάγκαλο - πράγμα περιττό - όσο για το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, είπε ότι είπε αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος...
  • Ερωτήσεις χωρίς απάντηση;

    Νομίζετε ότι αυτές οι ερωτήσεις δεν έχουν απάντηση; Παράδειγμα: Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Η απόφαση για τον ξυλοδαρμό του φοιτητή στη Θεσσαλονίκη; Οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία; 65ωρο; Εβδομάδα 3 ημερών; Ατομικές συμβάσεις εργασίας; Ιδιωτικοποιήσεις πχ Ολυμπιακή; Προϋπολογισμός; Νέος τρομονόμος της ΕΕ; Κλπ κλπ κλπ. ΟΧΙ κάνετε λάθος. Τα ΜΜΕ απαντούν: Επεισόδια σε όλη την Ελλάδα!!!!!! Κουκουλοφόροι!!! Πάλι επεισόδια!!! Πάλι κουκουλοφόροι!!! ......τρόμος, .....τρόμος, .....τρόμος.......
  • Kατηγορίες

  • Σελίδες

  • Advertisements

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Posted by redilioupoli στο 31/08/2011

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις και εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την καπιταλιστική κρίση, την όξυνση των αντιθέσε­ων στους κόλπους της ΕΕ, καθώς και την επιδείνωση των όρων της ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Το Κόμμα επισημαίνει και σήμερα ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στις διάφορες εκδοχές διαχείρισης της αστικής εξουσίας, αλλά να οργανωθεί και να αντεπιτεθεί σε γραμμή ρήξης και ανατροπής της αστικής εξουσίας.

Τα διάφορα σενάρια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος επιδιώκουν την ανώδυνη απορρόφηση της αυξανόμενης δυσαρέσκειας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, τη διαμόρφωση αναχωμάτων στην ευρύτερη εργατική και λαϊκή συσπείρωση με το ΚΚΕ, την αναζήτηση αποτελεσματικότερης πολιτικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης. Οι διεργασίες στους κόλπους των αστικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., καθώς και τα διάφορα πολιτικά σχήματα που πρόσφατα εμφανίστηκαν [Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών – Δημαράς, Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ) με επικεφαλής τον Κουβέλη, Δημοκρατική Συνεργασία (ΔΗΣΥ) της Ντόρας Μπακογιάννη, αντικειμενικά εξυπηρετούν την εναλλακτική αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Επίσης η κρίση ανατροφοδοτεί την αντιπαράθεση ανάμεσα στις εθνιστικές και κοσμοπολίτικες απόψεις στους κόλπους της αστικής τάξης. Κρίσιμο ζητούμενο είναι να μην εγκλωβιστούν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα στις αστικές αντιπαραθέσεις.

Η νεοσύστατη Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών – «Σπίθα» διαδραματί­ζει ξεχωριστό ρόλο στη διαμόρφωση ενός αστικού ρεύματος ενσωμά­τωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας σε σχεδιασμούς τμημάτων της αστικής τάξης, που μπορεί να εγκλωβίσει τα λαϊκά στρώματα στη μέγγενη των ενδοαστικών ανταγωνισμών.

Παράλληλα διεργασίες συντελούνται στο χώρο που περιλαμβάνει δυ­νάμεις του οπορτουνισμού όπως ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τμήματα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που πολιτικά συναντιούνται με μια τάση μέσα στο ΠΑ-ΣΟΚ, με άλλους σοσιαλδημοκράτες σε γραμμή «εθνικοπατριωτική» για την έξοδο από την κρίση. Πολλά από τα στελέχη του οπορτουνιστικού χώρου συμμετείχαν στη συγκρότηση του «Αριστερού Βήματος Δια­λόγου και Κοινής Δράσης» ή προηγούμενα στην «πρωτοβουλία οικονο­μολόγων και πανεπιστημιακών».

Η ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ – «ΣΠΙΘΑ»

Είναι αντικειμενικό σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης όχι μόνο η εργατική τάξη και τα φτωχά μεσαία στρώματα αλλά και ανώ­τερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων να πλήττονται, να θίγονται, να έχουν απώλειες στο εισόδημα τους. Ορισμένα τμήματα αυτών των δυ­νάμεων σε προηγούμενη φάση είχαν ωφεληθεί από την πορεία καπιτα­λιστικής ανάπτυξης. Τα στρώματα αυτά αντιδρούν σε αυτές τις εξελί­ξεις, διεκδικώντας όμως άμεσες λύσεις στα πλαίσια του συστήματος, υι­οθετώντας μια σειρά αστικά ιδεολογήματα που εστιάζουν στους «διε­φθαρμένους πολιτικούς», την «κομματοκρατία» κλπ. Με αυτές τις θέ­σεις παρασύρονται και πολιτικά ανώριμες λαϊκές και εργατικές μάζες στη βάση της όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων. Οι εκδηλώσεις δια­μαρτυρίας μικροαστικού χαρακτήρα αξιοποιούνται από την αστική τά­ξη για την ενσωμάτωση τους στις δικές της επιδιώξεις για ανασύνθεση του αστικού πολιτικού συστήματος και χτύπημα του εργατικού κινή­ματος. Πολύ περισσότερο που σε συνθήκες κρίσης καταστρέφεται ένα τμήμα της αστικής τάξης (κλείνουν επιχειρήσεις) γενικότερα πέφτει το γενικό ποσοστό κέρδους, εντείνονται οι προβληματισμοί σχετικά με την πολιτική παρέμβαση για ταχύτερη έξοδο από την κρίση.

Σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζονται νέες πολιτικές δυνάμεις όπως η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών – «Σπίθα» με επικεφαλής το Μίκη Θεοδω­ράκη, που συγκροτήθηκε και λειτουργεί από την 1η Δεκέμβρη 2010. Αν και αυτοχαρακτηρίζεται ως «αντισυστημική», στην πραγματικότητα πρόκειται για αστική πολιτική δύναμη. Αυτό φαίνεται και από το γεγο­νός ότι μια από τις πρώτες εκδηλώσεις της «Σπίθας» έγινε από τους γνωστούς ως «επιστημονικούς φορείς» των δικηγόρων, γιατρών και μη­χανικών, στους οποίους ηγούνται αστικές δυνάμεις και ανώτερα τμή­ματα αυτοαπασχολουμένων. Κυρίως τα δεύτερα γίνονται φορείς της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής όχι μόνο στους αντίστοιχους μισθωτούς επιστήμονες αλλά και σε άλλα λαϊκά στρώματα και στην εργατική τάξη. Μεταφέρουν την αστική ιδεολογία και πολιτική σε διάφορες πα­ραλλαγές της, συχνά με «αριστερό», «σοσιαλδημοκρατικό» περίβλη­μα, αλλά και αντικομμουνισμό.

Την ίδρυση ακολούθησε η συγκρότηση επιτροπών σε διάφορες περιοχές. Στις 5 Φλεβάρη 2011 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην Αργυρούπολη, όπου παρουσιάστηκε η «Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή» (ΠΣΕ). Επόμενη κεντρική εκδήλωση πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 27 Φλεβάρη στο Βελλίδειο.

Τη συμπάθεια τους προς τη «Σπίθα» έχουν δείξει φανερά και με την παρουσία τους στο Βελλίδειο στελέχη του αστικού πολιτικού κόσμου (Ψωμιάδης, Κούβελας, Παπαθεμελής κ.ά.) και μια σειρά διανοούμενων του συστήματος. Στην ίδια εκδήλωση παρευρέθη και ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, γνωστός καπιταλιστής, πρόεδρος της κατασκευαστικής εταιρείας «Μηχανική», ο οποίος παλιότερα είχε στηρίξει ανοιχτά το ΛΑ.Ο.Σ. Η επίσημη ιστοσελίδα της «Σπίθας» δεν παραλείπει να τον χα­ρακτηρίσει ως «ευπατρίδη Έλληνα».

Κατά την ιδρυτική συνάντηση της «Σπίθας» Κεφαλονιάς έστειλαν χαιρετιστήριο οι Πάνος Καμένος, βουλευτής της ΝΔ, καθώς και η Σοφία Σακοράφα, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Θετική τοποθέτηση απέναντι στη «Σπίθα» έχουν πάρει διάφοροι πο­λιτικοί χώροι, ενώ αρκετοί την προσδιορίζουν ως ένα «ευρύτερο πα­τριωτικό φάσμα» από τη «ριζοσπαστική δεξιά έως την πατριωτική αριστερά».

Στην «Ελεύθερη Ώρα» του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, στις 19 Γενάρη 2011, παρουσιάζεται η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στο «RΕΧ», κά­τω από τον τίτλο: «Μίκης Θεοδωράκης: Ν’ απαλειφθούν απ’ το μνημό­νιο και τη δανειακή σύμβαση οι όροι που θίγουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Όλη η ομιλία που άναψε πατριωτική… Σπίθα σε χιλιάδες Έλληνες».

Επίσης, η εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς», στις 6 Δεκέμβρη 2010, δημοσιεύοντας εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του Μίκη Θεοδω­ράκη, παρουσιάζει με θετικό τρόπο την ίδρυση της «Σπίθας» κάτω από ιόν τίτλο: «Παράγγελμα ανυπακοής από τον Μίκη Θεοδωράκη. Ανακοίνωσε το «άναμμα» της Σπίθας». Η ίδια εφημερίδα, στις 12 Φλεβάρη 2011 φιλοξένησε συνέντευξη του Νίκου Κούνδουρου, μέλους της Προσωρινής Συμβουλευτικής Επιτροπής της «Σπίθας».

Τη δράση της «Σπίθας» προβάλλει το περιοδικό «Επίκαιρα», των εκδόσεων Α. Λιβάνη, όπου σε μόνιμη βάση περιέχεται αρθρογραφία των μελών της Προσωρινής Συμβουλευτικής Επιτροπής της.

ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ «ΣΠΙΘΑΣ»

Η «Σπίθα» απευθύνει «πατριωτικό» κάλεσμα για την υπεράσπιση του έθνους από την ξένη κατοχή της Τρόικα. Δηλαδή, αν και παρουσιάζεται ως «αντισυστημική» δύναμη, υποστηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα στο όνομα της εθνικότητας. Προσπερνά δηλαδή την αντίθεση μεταξύ της αστικής και της εργατικής τάξης μέσα στην ελληνική κοινωνία, στην οποία εξουσιάζει η πρώτη. Έτσι στο όνομα της «πατριωτικής» ενότητας υποτάσσει την εργατική τάξη αλλά και τα λαϊκά στρώματα στην εκμετάλλευση και καταπίεση του κεφαλαίου, των μονοπωλίων.

Αναλυτικότερα, η «Σπίθα» μέσα από τις διάφορες διακηρύξεις της προβάλλει τις εξής θέσεις:

• Η Ελλάδα είναι υπό κατοχή και υπάρχει ανάγκη ανεξαρτησιακού -απελευθερωτικού αγώνα.

• Το μνημόνιο καταπατεί το σύνταγμα – είναι αντισυνταγματικό και παράνομο.

• Η κρίση στην Ελλάδα ήρθε ως αποτέλεσμα σχεδίου των ΗΠΑ για να προκαλέσει σοκ και κατάρρευση στην ελληνική οικονομία – «το δόγμα του σοκ».

• Το πολιτικό προσωπικό και το πολιτικό σύστημα είναι εξαρτημένο από ξένη δύναμη (ΗΠΑ). Άρα υπάρχει ανάγκη ανασύνταξης του πολι­τικού σκηνικού και στελέχωσης του από ανεξάρτητους (δηλαδή μη εξαρτημένους από τις ΗΠΑ) πολιτικούς.

• Στοιχείο της ανασύνταξης του πολιτικού συστήματος θα είναι η ανά­ληψη πολιτικού ρόλου από τους «αρίστους» της κοινωνικής και οικο­νομικής ζωής (π.χ. διπλωμάτες όπως ο Βασίλειος Μαρκεζίνης κ.ά.).

• Για την ανασύνταξη του πολιτικού συστήματος είναι απαραίτητη μια συνταγματική αλλαγή μέσω συντακτικής εθνοσυνέλευσης.

• Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και των εξωτερικών σχέσεων να υπάρξει δυνάμωμα των σχέσεων με Κίνα και Ρωσία και διαφορετική προσέγγιση στις σχέσεις με την Τουρκία μέσω άμεσων συνεννοήσεων Ελλάδας – Τουρκίας, χωρίς τη μεσολάβηση τρίτων (ΗΠΑ).

• Η «Σπίθα» να παίζει το ρόλο συνένωσης «μετώπων» που θα δημι­ουργηθούν κατά της «εξάρτησης», όπως των εργατών, των αγροτών, των ανέργων, των φοιτητών, των επιστημόνων.

• Υπεράσπιση του «εθνικού πολιτισμού» από τις σχεδιασμένες επιθέσεις των ΗΠΑ και άλλων δυνάμεων που επιβουλεύονται το ελληνικό έθνος.

Η «Σπίθα» κατηγορεί το ΚΚΕ ως άτολμο και μέρος του «συστήματος», επειδή από θέση στρατηγικής αντίληψης δεν ξεχωρίζει τους καπιταλιστές σε τραπεζίτες ή βιομηχάνους, τίμιους ή διεφθαρμένους, πατριώτες ή προδότες, αλλά στρέφεται ενάντια στους καπιταλιστές ως τάξη.

Ο αντικομμουνισμός δεν εκφράζεται μόνο ως ευθεία πολεμική από την αστική ιδεολογία αλλά και ως ιδιαίτερη, συχνά εξ «αριστερών», πολεμική στη στρατηγική του ΚΚΕ. Αξιοποιούνται και μια σειρά δυνάμεις που ακόμα και στο όνομα της «ανυπακοής» και της «κινηματικής δράσης» λασπολογούν και συκοφαντούν το ΚΚΕ, ακριβώς γιατί έχει κρυ­στάλλινη ταξική επαναστατική αντίληψη και δε γίνεται ουρά αστικών επιδιώξεων, δεν υποχωρεί στην οπορτουνιστική πίεση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΕΘΝΟΥΣ – «ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ»

Μέσα από τις ομιλίες του Μ. Θεοδωράκη, αλλά και όλη τη δραστη­ριοποίηση της «Σπίθας», αναδεικνύεται το εξαιρετικά επικίνδυνο και δηλητηριώδες για τις εργατικές λαϊκές συνειδήσεις ιδεολόγημα ότι -τά­χα- η βασική αντίθεση της εποχής μας είναι η αντίθεση μεταξύ των ΗΠΑ και των εθνών-κρατών που βρίσκονται σε αντίθεση μαζί τους, ότι η επί­λυση αυτής της αντίθεσης θα οδηγήσει σε εξελίξεις υπέρ των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων.

Η διεθνοποίηση του κεφαλαίου, ο μονοπωλιακός ανταγωνισμός πα­ρουσιάζεται ως «παγκοσμιοποίηση», κατασκευασμένη από τις ΗΠΑ, που στρέφεται ενάντια στα «ελεύθερα έθνη».

Χαρακτηριστικά είναι και τα παρακάτω αποσπάσματα, επίσης από την παρουσίαση του ιδεολογικού στίγματος της «Σπίθας», στις 6 Φλε­βάρη 2011: «Η σύγχρονη διεθνής κατάσταση χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια δημιουργίας συνθηκών που θα οδηγήσουν μέσω της παγκοσμιοποίησης της Αγοράς σε μια παγκοσμιοποιημένη Κοινωνία Υπερεθνι­κού χαρακτήρα υπό την αιγίδα της Υπερδύναμης.

Στο δρόμο για την ολοκλήρωση αυτού του στόχου τα ισχυρότερα εμπό­δια είναι έως σήμερα τα Έθνη-Κράτη, των οποίων οι ιστορικές και πολι­τισμικές ιδιαιτερότητες αμύνονται στην προσπάθεια της Υπερδύναμης να θρυμματίσει τον κοινωνικό τους ιστό, που εκτός από την ιστορία και τον πολιτισμό του κάθε λαού, τον αποτελούν και οι κάθε είδους κατακτήσεις ειδικά στον κοινωνικό, εργασιακό και μορφωτικό τους τομέα. Επομένως το Έθνος-Κράτος αποτελεί σήμερα το τελευταίο ανάχωμα της άμυνας των ελεύθερων λαών.

[…] η βασική διεθνής αντίθεση ανάμεσα στις δυνάμεις του Κακού και του Καλού περνά κάθετα μέσα σε κάθε Έθνος-κράτος και γίνεται η κυ­ρίαρχη αντίθεση που χωρίζει τους «Κακούς» της κάθε χώρας, δηλαδή το σύνολο των δυνάμεων της εξάρτησης από την Υπερδύναμη και τις δυνά­μεις της παγκοσμιοποίησης, από τούς «Καλούς», δηλαδή τους ανεξάρτη­τους πολίτες της κάθε χώρας που δεν δέχονται και αντιστέκονται στον νέο ολοκληρωτισμό που απειλεί το σύνολο της ανθρωπότητας. Κάθε άλλου είδους αντίθεση που χώριζε έως τώρα τις κοινωνίες των Εθνών-Κρατών που βρίσκονται στο στόχαστρο, εξακολουθεί μεν να υπάρχει, αποκτά όμως δευτερεύουσα σημασία μπροστά σ’ αυτή τη βασική αντίθεση που η έκβαση της θα σημάνει είτε την πλήρη εξουθένωση είτε ένα νέο ξεκίνημα του κάθε λαού.

[…] Εμείς πρώτοι στην Ελλάδα τοποθετήσαμε την βασική αντίθεση της ελληνικής κοινωνίας ανάμεσα σε όλους τους ανεξάρτητους πολίτες και στο μπλοκ των εξαρτημένων δυνάμεων από την Υπερδύναμη (εξάρτηση που τη θεωρούμε ως ξένη κατοχή, δεδομένου ότι στηρίζεται στη δύναμη των ξένων) και χαρακτηρίσαμε τη μορφή του αγώνα μας ως αγώνα απε­λευθερωτικού. Οι κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις δεν έχουν φυσικά εξα­φανιστεί. Ομως όλες οι δυνάμεις της οικονομικής ολιγαρχίας μαζί με τα παρασιτικά επαγγέλματα ανήκουν στο στρατόπεδο της ξένης εξάρτησης. Αντίθετα το στρατόπεδο των ανεξάρτητων πολιτών το αποτελούν όλες οι υγιείς κοινωνικές δυνάμεις – θύματα εκμετάλλευσης και εξαπάτησης οι­κονομικής και πολιτικής, του μπλοκ της ξένης εξάρτησης».

Η «Σπίθα» υποστηρίζει ότι η χώρα τελεί «υπό κατοχή», ιδιαίτερα μετά τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο. Σύμφωνα με τη «Σπίθα», η κατοχή είναι αποτέλεσμα της βαθιάς «εξάρτησης» της κυρίαρχης μερί­δας του πολιτικού κόσμου που έχει αποκλειστικό προσανατολισμό προς τις ΗΠΑ και είναι «εξαρτημένο» από αυτές. Σε αντιπαράθεση με αυτό το «εξαρτημένο πολιτικό προσωπικό», οι εκπρόσωποι της «Σπίθας» εμ­φανίζονται ως «ανεξάρτητοι», συγκαλύπτοντας έτσι τον καπιταλιστικό αντιλαϊκό προσανατολισμό τους.

Η «Σπίθα» επιδιώκει να παρουσιαστεί ως ένα «νέο ΕΑΜ» που θα συ­σπειρώσει σε εθνική βάση ενάντια στην «κατοχή» και την «εξάρτηση». Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικές οι αναφορές ότι η «Ελλάδα ανήκει στην Ελλάδα». Κατά παραπλανητικό τρόπο αναγνωρίζεται στα λόγια η ύπαρξη κοινωνικών – ταξικών αντιθέσεων, αλλά κατά τη «Σπίθα» έρ­χονται σε δεύτερη μοίρα, αφού πρώτα πρέπει να λυθεί το «εθνικό» – «να απελευθερωθεί η χώρα», ενώ οι κατακτήσεις των εργαζομένων παρου­σιάζονται ως απόρροια ορισμένης διαφορετικής εθνικής κουλτούρας ορισμένων εθνών πού τώρα υποχώρησε.

Με αυτό το μεγάλο ψέμα αποκρύπτονται οι ιστορικές συνθήκες, μέ­σα στις οποίες κατακτήθηκαν εργατικά δικαιώματα με σκληρή ανειρή­νευτη ταξική πάλη της εργατικής τάξης σε κάθε χώρα, με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές, ενάντια στην αστική τάξη και στις κυβερνήσεις της. Ταυτόχρονα ο συσχετισμός σε διεθνές επίπεδο, λόγω της νίκης της σο­σιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία το 1917, της εργατικής εξουσίας με την επαναστατική καθοδήγηση των μπολσεβίκων και την κατάργη­ση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, ευνόησε μια σειρά βασικές κατακτήσεις (οκτάωρο, κοινωνικές ασφαλίσεις) στον κα­πιταλιστικό κόσμο.

Η εργατική τάξη πρέπει να συνειδητοποιήσει πως δεν υπάρχει ούτε ελάχιστο κοινό συμφέρον ανάμεσα σε αυτή και το κεφάλαιο. Στην πε­ρίοδο της κρίσης, η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας οξύνεται ιδιαίτερα. Αυτή η αλήθεια δε μειώνεται από το γεγονός ότι και τμήματα του κε­φαλαίου καταστρέφονται λόγω της νομοτελειακής κίνησης του καπι­ταλισμού με ανταγωνισμό, ανισομετρία, συγκεντροποίηση.

Πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό σημαίνει πάλη ενάντια στο κεφά­λαιο. Σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται διαχωρισμός της αστικής τάξης σε «εθνική» και «ξενόδουλη». Η τάξη των καπιταλιστών έχει ενι­αίο γενικό συμφέρον απέναντι στην εργατική τάξη, την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Βέβαια υπάρχουν αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων της κάθε εθνικά συγκροτημένης αστικής τάξης, ακόμα υπάρχουν και διαφοροποιήσεις σε σχέση με την επιλογή ξένων συμμάχων. Πολύ πε­ρισσότερο υπάρχουν ανταγωνισμοί μεταξύ των αστικών τάξεων δια­φορετικών κρατών, ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις απέναντι στις οποίες συ­χνά η αστική τάξη μιας χώρας δε στέκεται ενιαία. Έτσι εμφανίζονται και διαφορετικές τάσεις μεταξύ των τμημάτων της αστικής τάξης που επιδιώκουν διαφορετικές διεθνείς συμμαχίες ή διαφορετική διαπραγμά­τευση στα πλαίσια των υπαρχουσών συμμαχιών. Αυτά όμως πρέπει να κατανοούνται ως ενδοοικογενειακά ζητήματα του κεφαλαίου.

Το να αναζητεί η εργατική τάξη κοινά συμφέροντα με τους εκμεταλλευτές της, έχει ως αποτέλεσμα να ευνουχίζει την πάλη της, να γίνεται ανίκανη να αντισταθεί, πολύ περισσότερο να αντεπιτεθεί για την επα­ναστατική εργατική εξουσία, για την κατάργηση της καπιταλιστικής Ιδιοκτησίας και την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων πα­ραγωγής.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ως αιτία της κρίσης η «Σπίθα» προβάλλει το λεγόμενο «δόγμα του σοκ». Σύμφωνα με αυτό, η οικονομική κρίση κατασκευάστηκε από τις ΗΠΑ με σκοπό να προκαλέσει σοκ στις οικονομίες των εθνών-κρατών, για να τις καθυποτάξει. Το επιχείρημα αυτό είναι σαφώς σαθρό και θέτει αντεστραμμένα τη σχέση οικονομίας-πολιτικής. Άλλωστε η καπιταλιστική κρίση αγκαλιάζει και τις ΗΠΑ. Η «Σπίθα» επιδιώκει να παίξει ρόλο αποπροσανατολισμού και χειραγώγησης με διεθνή δραστηριότητα. Έχει ήδη προαναγγείλει, δια στόματος Θεοδωράκη, τη διοργάνωση «διεθνούς συσκέψεως από εκπροσώπους Εθνών-Κρατών, που έχουν περάσει από την διαδικασία του οικονομικού «ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ», που τη βιώνουν σήμερα όπως εμείς, και που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή υπο­ψήφιες να την υποστούν», αναφερόμενος στην Ισλανδία, τον Ισημερινό, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Προτείνουν τη συμμετοχή στη σύ­σκεψη της Ναόμι Κλαιν, συγγραφέα του βιβλίου «Το Δόγμα του Σοκ» που εκδόθηκε στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Λιβάνη.

Με διακηρύξεις της η «Σπίθα» αναδεικνύει το ζήτημα της διερεύνη­σης του μέρους του χρέους που είναι «απεχθές», ενώ υποστηρίζει ότι χρειάζεται «να δημιουργηθεί δημόσιος εθνικός τραπεζικός πυλώνας, που θα σπάσει το τραπεζικό καρτέλ […] να διεκδικήσουμε διαγραφή μέρους του χρέους σε συνεργασία με ελλειμματικές χώρες του ευρωπαϊκού νότου».

Στην ομιλία του Μ. Θεοδωράκη στο Βελλίδειο επισημαίνεται: «Με ατράνταχτα στοιχεία να αποδείξουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του δημό­σιου χρέους είναι απεχθές και να αρνηθούμε να το πληρώσουμε, όπως έκανε ο Ισημερινός».

Αντικειμενικά η «Σπίθα» σε αυτό το ζήτημα συναντιέται με ανάλογες πρωτοβουλίες από το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ). Δεν εί­ναι λοιπόν τυχαίο ότι στην εκδήλωση σύστασης-πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου παρευρέθηκε εκπρόσωπος της «Σπίθας», ενώ οι Δη­μήτρης Κωνσταντακόπουλος και Γεώργιος Κασιμάτης, μέλη της Προ­σωρινής Συμβουλευτικής Επιτροπής, υπογράφουν για τη συγκρότηση επιτροπής για το Λογιστικό Έλεγχο του χρέους της Ελλάδας.

ΠΑ ΤΟΝ ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Όσον αφορά τις οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις, ως βασικό ζήτημα προβάλλεται ο αναπροσανατολισμός των συμμαχιών της χώρας προς την κατεύθυνση της Κίνας και της Ρωσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Βελλίδειο ο Μ. Θεοδωράκης υποστήριξε ότι αν η Κίνηση βρι­σκόταν στην κυβέρνηση θα αρνιόταν την πληρωμή του «επαχθούς χρέ­ους» και θα επιδίωκε να συνάψει «συμφέρουσες οικονομικές συμφωνίες δανείου με την Κίνα τη Ρωσία, που να μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε εντελώς από το υπέρογκο χρέος, όπως και οικονομικές συμφωνίες καθα­ρά αναπτυξιακού χαρακτήρα με την δημιουργία δεκάδων κοινοπραξιών με σκοπό την εκμετάλλευση του πλούτου της χώρας».

Κάτι ανάλογο υποστηρίζει και ο Βασίλειος Μαρκεζίνης, ο οποίος αναπτύσσει πολύπλευρη δραστηριότητα προβάλλοντας παρόμοιες θέσεις με τη «Σπίθα». Υποστηρίζοντας την ανάγκη του επαναπροσδιορι­σμού της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας αναφέρει ότι: «εξέχουσα θέση έχει για τη χώρα μας η αναγκαιότητα να αναπτύξει μια εξωτερική πολιτική ίσων αποστάσεων από τα κυριότερα κέντρα ισχύος: την Αμερι­κή, τη Ρωσία, αλλά και την Κίνα (την οποία σύντομα, αν όχι ήδη, πρέπει να την παίρνουμε εξίσου στα σοβαρά), θεωρώ μάλιστα ότι αυτό δεν ισχύ­ει μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη στο σύνολο της».

Όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, προσεγγίζονται από τη «Σπίθα» από τη σκοπιά της αναβαθμισμένης διαπραγμάτευσης χωρίς την ανάμειξη των ΗΠΑ. Επίσης, σε τοποθετήσεις μελών της Προσωρινής Συμβουλευτικής Επιτροπής της «Σπίθας» καθώς και σε αρθρογραφία τους, ανοίγεται αντιπαράθεση στη συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το Ισραήλ. Για παράδειγμα στο άρθρο του Δ. Κωνσταντακόπουλου στα «Επίκαιρα», στο οποίο δεν απορρίπτεται συνολικά η ελληνο-ισραηλινή συνεργασία, ασκείται κρι­τική για τον τρόπο και τους όρους της συνεργασίας: «υπάρχουν όμως μεγάλες προσδοκίες για το κυπριακό «οικόπεδο 12 » που θα ψάξει η ελ-ληνοεβραϊκή Νομπλ. Δεν θάταν όμως καλύτερα να ενεργοποιηθούν και ρώσικες, γαλλικές κινέζικες εταιρίες στην Κυπριακή ΑΟΖ, να ανοίξει το παιχνίδι; Γιατί μόνο μια εταιρεία αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων;».

ΠΑ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Η «Σπίθα» υποστηρίζει ότι είναι αναγκαία η συγκρότηση νέων πολι­τικών κομμάτων, «άφθαρτων». Σε αυτή την κατεύθυνση διοργάνωσε εκδηλώσεις (στην Ηλιούπολη και τη Χαλκίδα) με θέμα: «Το τέλος των μεταπολιτευτικών κομμάτων» και ομιλητή το Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Στην κατεύθυνση ανασύνταξης του πολιτικού σκηνικού δραστηριοποιείται με αρθρογραφία και ο Χρήστος Γιανναράς, που ανήκει στους «φίλους της «Σπίθας»».

Ο Χρ. Γιανναράς, ως σταθερός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Κα­θημερινή», τάσσεται υπέρ της συνταγματικής αναθεώρησης, της ανα­μόρφωσης του πολιτικού συστήματος, ακόμα και των συνδικαλιστικών δομών. Υποστηρίζει τη συνολική ανανέωση του αστικού πολιτικού προσωπικού, ασκεί κριτική στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ενώ κάλεσε σε αποχή στις πρόσφατες εκλογές και τάσσεται υπέρ της συγκρότησης κυβέρνησης προσωπικοτήτων.

Ο Χρ. Γιανναράς σε μόνιμη βάση απαιτεί την καταστολή του ταξικά προσανατολισμένου εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος, την «εφαρ­μογή του νόμου» απέναντι σε απεργίες και σε κινητοποιήσεις. Την ίδια στιγμή κάνει επίκληση στη «λαϊκή» κινητοποίηση, προκειμένου να αναμορφωθεί το πολιτικό σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό ό,τι έγραφε στην «Καθημερινή» στις 8 Μάρτη 2011: «Οι υγιείς δυνάμεις της ελλη­νικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μό­νο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Όλα».

Το «όλα», με το οποίο κλείνει το κείμενο του Γιανναρά, σαφώς εμπε­ριέχει την αστική ανάγκη για χτύπημα του ΚΚΕ ως πρωτοπορίας της ερ­γατικής τάξης, πράγμα που ο συγκεκριμένος αρθρογράφος έχει επιχει­ρήσει πολλές φορές, όπως και το σύνολο του αστικού τύπου. Φυσικά το ΚΚΕ με την επαναστατική στρατηγική του εξ αντικειμένου βάζει προ­σκόμματα στα σχέδια ανασύνταξης του αστικού πολιτικού συστήματος, ξεσκεπάζοντας τους αστικούς σχεδιασμούς, υπονομεύοντας ταξικά τη λεγόμενη ανάγκη «εθνικής συνεννόησης».

Κοινός διαδικτυακός τόπος προβολής των απόψεων του Γιανναρά, του Μαρκεζίνη και άλλων είναι οι ιστοσελίδες «Αντίβαρο», «Αντίφω­νο» και «Φοιτητικό αντίφωνο».

Ο Γ. Δημητροκάλλης, μέσω της Κίνησης «ΠΟΛΙΤΙΖΩ» που μετα­τράπηκε σε «Σπίθα», υποστηρίζει: «Το Πολιτίζω θα συμπορευθεί με αυτό το ελπιδοφόρο κίνημα, θα συμμετάσχει στους αγώνες του και θα προτείνει για τη διαμόρφωση του ιδεολογικού του πλαισίου, νέους συνταγ­ματικούς θεσμούς που βαθαίνουν και πλαταίνουν την Δημοκρατία. Ο πολιτικός ωφελισμός και οι αλχημείες των συνταγματολόγων έχουν οδηγήσει το πολίτευμα μας σε μια καρικατούρα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, (που επιτρέπει, ακόμη και σε μια ασήμαντη μειοψηφία, να ασκεί την εξου­σία εν ονόματι, αλλά στην ουσία εις βάρος της πραγματικής πλειοψηφίας, του Λαού), που τώρα πρέπει να ανατραπεί, με μια Συντακτική Εθνοσυνέ­λευση. […] επισημαίνει την ανάγκη συνταγματικής αλλαγής, ώστε να απεγκλωβισθούν οι λαϊκές δυνάμεις από το αντιδημοκρατικό κομματικό σύ­στημα. Το γεγονός ότι οι πιο δυνατοί λαοί εκμεταλλεύονται τους αδύνα­τους χωρίς οίκτο, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέρο­ντα, δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Μπορούμε, όμως, κομματικά απε­λευθερωμένοι, να είμαστε ενωμένοι και δυνατοί, για να τους αντιμετω­πίσουμε, αξιοποιώντας το φυσικό και ανθρώπινο δυναμικό μας, στα πλαίσια μιας καινούργιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας, που θα την χτίσουμε, αγωνιζόμενοι στις τάξεις της πρωτοφανούς σε έμπνευση και ορ­μή Κίνησης Ανεξαρτήτων Πολιτών, του Μίκη Θεοδωράκη».

Το ζητούμενο της ανασύνταξης του πολιτικού συστήματος προβάλ­λεται από διάφορα ρεύματα πολιτικής σκέψης, κατά τα λοιπά ετερό­κλητα. Για παράδειγμα, από την πλευρά του κόμματος «Δράση» του Στέφανου Μάνου, στο οποίο συμμετέχει και ο Θάνος Βερέμης που απο­τελεί κόκκινο πανί για τους «εθνικιστές». Στην προβολή της λεγόμενης «νέας μεταπολίτευσης» και «συντακτικής εθνοσυνέλευσης» πρωτο­στατεί και ο Νίκος Ράπτης των «Οικολόγων Πράσινων», ο οποίος είναι υπεύθυνος της ιστοσελίδας «Προοδευτική Πολιτική». Τη «σκέψη» Ρά­πτη την πρόβαλε ως πρωτότυπη και ο Γιανναράς, μέσω της «Καθημε­ρινής».

Μια ματιά στα γραφόμενα του Ράπτη δείχνει ότι στην εθνική ενότη­τα για το τσάκισμα της εργατικής τάξης χωράνε όλες οι αποχρώσεις της αστικής σκέψης και του οπορτουνισμού: «Το δίλημμα δεν είναι πια δε­ξιοί – αριστεροί, κοσμικοί – θρήσκοι, ευρωπαϊστές – εθνοκεντρικοί κλπ.

Το δίλημμα είναι μεταξύ όσων τους νοιάζει να συνεχίσει να υπάρχει δη­μοκρατικό ελληνικό κράτος στον ελλαδικό χώρο και τον 22ο αιώνα -και όσους δεν τους νοιάζει!». Τα παραπάνω για το συντάκτη τους σημαί­νουν πάνω απ’ όλα διασφάλιση της αστικής εξουσίας από τον εσωτερι­κό κίνδυνο. Και για να είναι σαφής, σε άλλο άρθρο του με τίτλο «Πόλε­μος με το ΚΚΕ; Δεν είναι κακή Ιδέα!», επισημαίνει πως για να πετύχει η νέα μεταπολίτευση θα πρέπει «να αντιμετωπιστεί το ΚΚΕ όχι τόσο για αυτό που είναι, όσο για αυτό που συμβολίζει» και συμπληρώνει «δεν εί­ναι τυχαίο πως οι πιο δημιουργικές περίοδοι της χώρας, περίοδοι οικο­νομικής ανάπτυξης ή /και πολιτιστικής άνθησης/ ή και πολιτικής ανάτα­ξης, ήταν πάντοτε περίοδοι που οι ποικιλώνυμες ηγεσίες της χώρας διεκ­δικούσαν και διακήρυσσαν τον αντικομμουνισμό τους, παράλληλα με την έμπρακτη στήριξη των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών θεσμών (συ­χνά σε πολύ δύσκολες συνθήκες). Τέτοιες περίοδοι είναι ο μεσοπόλεμος, ιδίως η περίοδος 1928-1932 και ολόκληρο το διάστημα 1944-1967».

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν αντιφάσεις στο ιδεολογικό στίγμα της «Σπίθας», τις οποίες αξιοποιούν μια σειρά δυνάμεις που στέκονται εχθρικά απέναντι της. Γράφει για παράδειγμα ο Δημήτρης Ψαρράς, εκ των συντακτών του «Ιού», που μέχρι πρόσφατα περιεχόταν στην εφη­μερίδα «Ελευθεροτυπία»: «Αν όμως μπει κανείς στον κόπο να διαβάσει την πολυσέλιδη Διακήρυξη θα διαπιστώσει ότι κι εδώ έχουμε ένα κακο­γραμμένο κείμενο, το οποίο έχουν ασφαλώς συντάξει περισσότεροι του ενός, με αποτέλεσμα να περιλαμβάνονται αντιφατικές θέσεις, αλληλοσυ­γκρουόμενες προτάσεις και κακοχωνεμένες αναλύσεις μερίδας του Τύ­που. Την ίδια στιγμή που η Σπίθα ζητάει μείωση των αμυντικών δαπανών, απαιτεί και «να οχυρωθούμε σαν αστακοί». Κατά την εκφώνηση της Δια­κήρυξης ο χαρισματικός Θεοδωράκης το διαπίστωσε σε κάποια στροφή του λόγου του και μιλώντας εκτός κειμένου μουρμούρισε ότι «αυτό έρχε­ται σε κατάφωρη αντίθεση με όσα είπα προηγουμένως» για να προσθέσει αμέσως χαριτολογώντας: «γι’ αυτό είμαι άνθρωπος των αντιθέτων»».

Η παραπάνω παρατήρηση έχει βάση, όμως οι προσπάθειες υποβάθμισης του εγχειρήματος ως ενός συνονθυλεύματος αντιφατικών στοιχείων, που δήθεν χρησιμοποιούν – εκμεταλλεύονται το Μίκη Θεοδωράκη, συγκαλύπτουν την ουσία του ζητήματος που είναι η αναβάπτιση της αστικής πολιτικής εξουσίας με διαμόρφωση νέων αστικών κυβερνητι­κών σχημάτων ή αναχωμάτων στη συσπείρωση εργατικών και λαϊκών δυνάμεων με το ΚΚΕ ή οπορτουνιστικών παρεκκλίσεων στο ΚΚΕ. Άλλωστε οι «συνθέσεις» διαφορετικών επιμέρους πλευρών της αστικής πολιτικής απασχολούν ευρύτερα τμήματα της αστικής τάξης για τη δια­μόρφωση του «πολιτικού υποκειμένου» της «νέας αντιπολίτευσης». Για παράδειγμα ο Ν. Ράπτης γράφει: «Θα είναι ένα υποκείμενο ιδεολογικής σύνθεσης: όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θα προσέρθουν στην προγραμμα­τική μας συμφωνία […] δεν είναι φυσικά δυνατό να εγκαταλείψουν τις ιδεολογικές τους αποσκευές, ούτε να λησμονήσουν όλα όσα για τα οποία πάλεψαν στο παρελθόν. Η νέα συλλογικότητα έτσι οφείλει να αξιοποιή­σει και να ενσωματώσει ό,τι θετικό πρόσφεραν οι πολιτικές αποχρώσεις της προηγούμενης περιόδου:

• Από το πατριωτικό ρεύμα (εθνικιστικό για τους αντιπάλους του), να αξιοποιήσουμε την διάθεση θυσίας για την πατρίδα, τη γεωστρατηγική σκέψη, την έγνοια για την ιστορία και την προοπτική της ελληνικής περι­πέτειας.

• Από το εκσυγχρονιστικό ρεύμα («ευρω-λιγούρικο» για τους αντιπά­λους του), να αξιοποιήσουμε τη διάθεση για προκοπή, το δυτικότροπο προσανατολισμό, την αξιοποίηση της εμπειρίας και των βέλτιστων πρα­κτικών των εταίρων και συμμάχων μας της υπόλοιπης δύσης.

•Από το ορθόδοξο (θρησκόληπτο) ρεύμα, να αξιοποιήσουμε τη διαρκή αίσθηση πως αναφερόμαστε σε κάτι υπέρτερο όλων όσων λέμε ή κάνου­με, να διατηρούμε τη «μνήμη του θανάτου», να σεβόμαστε την παράδοση και να έχουμε τη διάθεση να τιμήσουμε εν ζωή αξίες όπως η αλληλεγγύη, η προσφορά στον καταφρονεμένο, η αγάπη.

Από το λαϊκό (λαϊκίστικο) ρεύμα, να αξιοποιήσουμε τη δυνατότητα επι­κοινωνίας με τα πλατιά στρώματα του λαού, την καλλιέργεια του οραματικού στοιχείου, την εμπιστοσύνη στη δύναμη που έχει η κινητοποίηση των μεγάλων μαζών».

Η «Σπίθα» σαφώς και θέλει (είναι διακηρυγμένος στόχος της) να παί­ξει ρόλο στην ανασύνταξη του αστικού πολιτικού συστήματος. Επιδιώκει προπαγανδιστικά να καρπωθεί το σημαντικό ποσοστό αποχής από τις εκλογές και να το παρουσιάσει ως λαϊκή εντολή για ριζική ανα­σύνταξη του πολιτικού συστήματος. Η «Σπίθα» και ο Μίκης Θεοδωρά­κης με έντονο λαϊκισμό προβάλλουν πως «φταίνε και οι 300», τσουβαλιάζοντας το ΚΚΕ μαζί με τα αστικά κόμματα. Μάλιστα, παριστάνο­ντας πως δεν ξέρουν την άποψη του ΚΚΕ για το αστικό κοινοβούλιο και το ρόλο του, υποστηρίζουν ότι συμμετοχή οποιουδήποτε στη Βουλή δί­νει άλλοθι στα μέτρα που ψηφίζονται και τον καθιστά «μέρος του συ­στήματος».

Η «Σπίθα» δεν αποκλείει την κάθοδο της στις εκλογές, όμως αποφεύ­γει να προσδιορίσει αν αυτό θα γίνει άμεσα, ενώ συνολικά επιδιώκει ευ­ρύτερες πολιτικές συνευρέσεις και αν αυτές δεν είναι κατορθωτές υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι δεδομένη η σύμπτωση σε επιμέρους επι­διώξεις.

ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ

Πολιτικές θέσεις ανάλογες με αυτές της «Σπίθας» προωθούν σήμερα και μια σειρά δυνάμεις του οπορτουνισμού, όπως το ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τμήματα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και ανατρο­πής», που κινούνται γύρω από το «Βήμα Αριστερού Διαλόγου και Κοι­νής Δράσης της Αριστεράς» και την «Κίνηση Αριστερών Οικονομολό­γων». Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από την επίσημη τοποθέτηση της κάθε οπορτουνιστικής ομάδας, αν π.χ. η ΚΟΕ αντιμετωπίζει ενθαρρυντικά τη «Σπίθα» ή αντίθετα το ΝΑΡ τυπικά κρατάει αποστάσεις απέναντι της. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε άρθρο στην εφημερίδα «Δρόμος της Αρι­στεράς» αναφέρεται:

«Τα διάφορα πατριωτικά, εθνικοαπελευθερωτικά του Μίκη δείχνει να πιάνουν τόπο […] ο λόγος που αιχμηρότατος συνεπαίρνει […] Το σημα­ντικότερο είναι ότι όλα αυτά κορυφώνονται και συναιρούνται σε ένα μή­νυμα ελπίδας…».

Αλλά και στην εφημερίδα «Πριν», σχολιάζοντας θετικά τη συγκέ­ντρωση της «Σπίθας» στα Προπύλαια αναφέρεται: «Είτε μας αρέσει είτε όχι. Προπύλαια και Σύνταγμα λειτούργησαν την Τρίτη -σε σημαντικό βαθμό- ως συγκοινωνούντα δοχεία. […] Το πολυταξικό αυτό ρεύμα που βρέθηκε στα Προπύλαια αποτελεί με όλες του τις αντιφάσεις, μέρος του κινήματος της αντίστασης […] το οποίο πρέπει να συναντηθεί με τις […] νέες τάσεις αμφισβήτησης και ανατροπής. Κανείς δεν μπορεί να προσπερνά ή να υποβαθμίζει το ζήτη­μα της ρήξης με τις ηγεμονικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, το αίσθημα οργής για τη μετατροπή της Ελλάδας […] σε […] προτεκτοράτο».

Επίσης η ιστοσελίδα «Ισκρα» του Παναγιώτη Λαφαζάνη αναφέρει:

«…η ομιλία του μεγάλου Μίκη έχει πολύ ενδιαφέροντα σημεία ανάλυσης και κριτικής, θα προσθέταμε, επίσης, ότι η ομιλία του Μίκη διαπνέεται και από ένα πρόσθετο παράγοντα, ο οποίος λείπει, σχεδόν παντελώς, από το λόγο της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς ή μιας υπερδιεθνιστικής Αριστεράς: τον πατριωτικό προσανατολισμό, παρά τις όποιες παρατηρήσεις επ’ αυτού».

Τα διάφορα οπορτουνιστικά σχήματα, διατηρώντας το καθένα τον ιδι­αίτερο ρόλο του, συναντιούνται στην ταχυδακτυλουργική εμφάνιση της ι· γραμμής που προβάλλει η «Σπίθα» ως «αντικαπιταλιστικής συσπείρω-I σης», ως γραμμής συγκέντρωσης δυνάμεων για το σοσιαλισμό.

σχετικα με την οικονομικη κριση

Οι θέσεις των οπορτουνιστικών δυνάμεων για την οικονομική κρίση συσκοτίζουν τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της, δηλαδή ότι πρόκειται για κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου που έχει τη ρίζα της στις αντιφάσεις της καπιταλιστικής παραγωγής. Τα στελέχη του συγκεκριμένου χώρου επαναλαμβάνουν αναλύσεις (με παραλλαγές) για την οικονομική κρίση που ενοχοποιούν πρωτίστως το χρηματοπιστωτικό σύστημα ή προβλήματα της δημοσιονομικής διαχείρισης (π.χ. αναφέρο­νται σε κρίση χρέους).

Ο καθηγητής Κώστας Λαπαβίτσας, για παράδειγμα, χαρακτηρίζει την κρίση ως κρίση χρηματιστικοποίησης, τοποθέτηση που εστιάζει την αναζήτηση των αιτιών της κρίσης σε φαινόμενα διόγκωσης του χρημα­τοπιστωτικού τομέα.

Σε αντιστοιχία με τα παραπάνω χαρακτηρίζει την κρίση στην ευρω-ζώνη πρωτίστως ως κρίση «χρέους»: «Η κρίση της ευρωζώνης είναι, όμως κατά πρώτο λόγο, κρίση χρέους, ιδιαίτερα του ελληνικού δημόσιον χρέους».

Το στέλεχος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης ισχυρίζεται επίσης για την κρίση ότι αυτή «…εξελίσσεται σε παγκόσμια και ευρωπαϊκή κρίση χρέους…».

Το ΝΑΡ, αν και σε κείμενα του αναφέρεται σε κρίση υπερσυσσώρευσης, εντούτοις στη βασική του ανάλυση επικεντρώνεται σε ορισμένα χαρακτηριστικά της εκδήλωσης της κρίσης, με άμεσα αποτελέσματα στην πολιτική του γραμμή. Έτσι, σε θέσεις που δημοσίευσε μπροστά στο «Πανελλαδικό σώμα για την κρίση», αναφέρει: «Το δημοσιονομικό έλλειμμα και το κρατικό χρέος – αλλιώς, η δημοσιονομική κρίση και η κρί­ση χρέους – είναι ένα πρόβλημα διεθνές». Στο ίδιο κείμενο το ΝΑΡ υπο­γραμμίζει ότι «η δημοσιονομική κρίση και η κρίση χρέους εμφανίζονται ιδιαίτερα οξυμμένες στον ευρωπαϊκό νότο».

Αυτές οι προσεγγίσεις αποσιωπούν το γεγονός ότι στην Ευρωζώνη στο σύνολο της, όπως στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, στη Βρετανία κι άλλες μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες, εκδηλώθηκε κρίση, μείωση του ΑΕΠ κατά το 2008-2009. Απενοχοποιούν τον καπιταλισμό από τις κα­ταστροφικές αντιθέσεις του, την ΕΕ από τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντι­θέσεις της, από την ανισόμετρη ανάπτυξη. Με τον έναν ή τον άλλο τρό­πο συγκλίνουν ή και ταυτίζονται με παρόμοιες αστικές προσεγγίσεις για την κρίση που αντιπαραθέτουν το «παρασιτικό χρηματοπιστωτικό σύ­στημα» στο υποτιθέμενο «υγιές βιομηχανικό κεφάλαιο» ή τη σπατάλη δημόσιας διαχείρισης στην ορθολογική βιομηχανική παραγωγή.

ΓΡΑΜΜΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ

Οι οπορτουνιστικές δυνάμεις (ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΟΕ, «Αριστερό Ρεύμα» του ΣΥΝ κλπ.) αντιτίθενται στο μνημόνιο της κυβέρνησης με Το ΔΝΤ και την ΕΕ από θέσεις σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, την οποία ψευδεπίγραφα αποκαλούν «αντικαπιταλιστική». Συνοπτικά υπενθυμίζουμε ότι ο προσαρμοσμένος στις σημερινές συνθήκες αστικός – σοσιαλδημοκρατικός χαρακτήρας της γραμμής τους βασίζεται στα εξής:

1. Ως γραμμή απάντησης και διεξόδου από την κρίση προβάλλεται μια εκδοχή νεοκεϋνσιανής επεκτατικής πολιτικής διαχείρισης του καπιτα­λισμού που περιλαμβάνει:

  • Στάση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ.

  • Εθνικοποίηση τραπεζών.

  • Επανακρατικοποίηση ορισμένων ΔΕΚΟ.

  • Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με προγράμματα δημοσίων, 

      επενδύσεων με έμφαση σε συγκεκριμένους κλάδους της βιομηχανίας.

2. Οι συγκεκριμένες δυνάμεις καλλιεργούν συστηματικά αυταπάτες για δυνατότητα φιλολαϊκής αναμόρφωσης του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό εισά­γουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε «καλό» και «κακό» ΠΑΣΟΚ ή ανάμε­σα σε «αριστερή» και «δεξιά» σοσιαλδημοκρατία.

3. Επικεντρώνουν την πολεμική τους στο σημερινό αστικό πολιτικό σύστημα με βασικές του δυνάμεις το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και όχι σε οποι­οδήποτε αστικό πολιτικό σύστημα, σε μια αναμόρφωση του οποίου διεκδικούν ρόλο, ακόμα και κυβερνητικό.

4. Το πλαίσιο τους εξυπηρετεί τον αναπροσανατολισμό των συμμα­χιών της αστικής τάξης στα πλαίσια του διεθνούς καπιταλιστικού συ­στήματος.

5. Επιτίθενται στη στρατηγική του ΚΚΕ, στην αναγκαιότητα της ερ­γατικής – λαϊκής εξουσίας και στις συμμαχίες που την εξυπηρετούν.

Ο στόχος της στάσης πληρωμών για την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, γύρω από τον οποίο συγκροτείται το πλαίσιο αυτών των δυνά­μεων, δε συνδέεται με την ανάγκη ανατροπής της κυριαρχίας και πολι­τικής εξουσίας συνολικά των μονοπωλίων, βιομηχανικών, εμπορικών κλπ., για κοινωνικοποίηση τους με εργατική – λαϊκή εξουσία. Έτσι τα πε­ρί μη αναγνώρισης του χρέους γίνονται παγίδες εγκλωβισμού των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων στο να επιλέξουν τον τρόπο με τον οποίο θα φορτωθούν τα ίδια τα βάρη της κρίσης.

Ο ίδιος στόχος προβάλλεται από ένα ολόκληρο φάσμα αστικών δυ­νάμεων, από επιφανείς αστούς οικονομολόγους, από συγκροτήματα του Τύπου («Ποντίκι», «Επίκαιρα», «Παρόν», αρθρογράφοι σε «Ελευ­θεροτυπία»), ενώ έχει πραγματοποιηθεί από σειρά καπιταλιστικών κυ­βερνήσεων, λειτουργώντας στην κατεύθυνση εξασφάλισης της πολιτι­κής σταθερότητας (π.χ. Ισλανδία, Αργεντινή).

Οι προτάσεις τους σε καμία περίπτωση δε συνιστούν «πολιτικές αιχ­μές ή στοχεύσεις» που δημιουργούν «προβλήματα και αναστατώσεις στην αστική τάξη», όπως ψευδεπίγραφα και παραπλανητικά ισχυρίζο­νται, αλλά αποτελούν την προσαρμογή της πλατιάς τους «αντινεοφιλελεύθερης γραμμής» στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρί­σης στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα συγκαλύπτουν τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής τους γραμμής με το χαρακτηρισμό της ως «μεταβατικού προγράμματος για το σοσιαλισμό», ενώ πρόκειται για μια πολιτική γραμμή που στην πραγματικότητα αποτελεί μια σοσιαλδημοκρατική αστική εκδοχή διαχείρισης της κρίσης. Καλλιεργούν αυταπάτες στην εργατική τάξη ότι μπορεί ο καπιταλισμός να γίνει «πιο ανθρώπινος» ή ότι είναι θέμα συσχετισμού και πίεσης του κινήματος αν το κεφάλαιο θα επιλέγει σε πολιτικό επίπεδο έναν πιο διευρυμένο δημόσιο τομέα. Σε τελευταία ανάλυση, οποιαδήποτε κατάκτηση ή οποιαδήποτε παρεμπό­διση νέων αντεργατικών – αντιλαϊκών μέτρων μπορεί να προκύψει μόνο ως αποτέλεσμα της ταξικής πάλης σε γραμμή σύγκρουσης με την αστι­κή εξουσία κι όχι σε γραμμή ταξικής συνεργασίας.

Κάποια στελέχη αυτών των δυνάμεων καμώνονται ότι τάχα «ψά­χνουν» το πρόβλημα – κρίκο που θα φέρει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα της εξουσίας και ισχυρίζονται ότι τέτοιο κρίκο συνιστά το χρέος. Πρόκειται βέβαια για καμουφλάζ της γραμμής ενσωμάτωσης που προβάλλουν, με έντονο το στοιχείο της δημαγωγίας.

Η αντιλαϊκή επίθεση δεν πραγματοποιείται εξαιτίας του χρέους, όπως ψευδεπίγραφα προβάλλουν οι αστοί. Απόδειξη ότι αυτή πραγματοποιείται και σε άλλες καπιταλιστικές κοινωνίες, ανεξάρτητα από το ύψος του δημόσιου χρέους τους. Η στάση πληρωμών εκ μέρους της κυ­βέρνησης απέναντι στους πιστωτές σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει το πρόβλημα – κρίκο που θα φέρει στην ημερήσια διάταξη την πάλη για την εξουσία, αφού στο έδαφος τον καπιταλισμού, των μονοπω­λίων, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η διεθνής αγορά του χρηματικού κε­φαλαίου (αγορά που απορροφά τα κρατικά ομόλογα). Άρα η πρόταση για στάση πληρωμών γίνεται με όρους ενδοϊμπεριαλιστικής διαπραγμάτευ­σης και συνεννόησης μεταξύ αστικών κυβερνήσεων, τραπεζικών και άλ­λων ιμπεριαλιστικών ενώσεων (βλέπε επιμήκυνση, κούρεμα του χρέ­ους κ.ά.). Κρίκος με σαφή κατεύθυνση μπορεί να είναι η κατάσταση της εργατικής τάξης, των μισθωτών και συνταξιούχων που επιδεινώ­θηκε επειδή η αστική κυβέρνηση δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις της σε μισθούς συντάξεις, δαπάνες σε κοινωνικές υπηρεσίες, ασφαλιστικά τα­μεία κλπ.

Η ιστορική πείρα έχει αναδείξει ότι σε περίοδο διαμόρφωσης συνθη­κών επαναστατικής κατάστασης αναδεικνύονται προβλήματα στα οποία συμπυκνώνονται οι αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος και μετατρέπονται σε κρίκους που μπορούν να αξιοποιηθούν για να έρ­θει στην ημερήσια διάταξη η ανάγκη ανατροπής της αστικής εξουσίας, (αρκεί βεβαίως το ΚΚ να συνδέσει αυτά τα ζητήματα με την πάλη για την εξουσία. Τέτοιες ήταν τον Οχτώβρη του 1917 οι διεκδικήσεις για «ει­ρήνη», «γη» και «ψωμί», γιατί μόνο η εργατική εξουσία μπορούσε τη δεδομένη ιστορική στιγμή να βγάλει τη Ρωσία από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να λύσει το επισιτιστικό και αγροτικό πρόβλημα. Τέτοιοι κρί­κοι μπορούν να αναδειχτούν σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων του καπιταλισμού και συνδέονται με τη διαμόρφωση επαναστατικής κατά­στασης. Η αξιοποίηση τους ως κρίκων για τη μαχητικοποίηση της ερ­γατικής τάξης και τη λαϊκή συμμαχία έχει νόημα όταν γίνεται για την επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης, για την κατάκτηση της εξουσίας κι όχι με τη συμμετοχή του ΚΚ σε μια αστική διακυβέρνηση. Η  Αυτό είναι το ιστορικό δίδαγμα από την πάλη του κόμματος των μπολσεβίκων στη Ρωσία. Σε διαφορετική περίπτωση, στην επαναστατική κατάσταση θα δοθεί διέξοδος προς όφελος της σταθεροποίησης της εξουσίας του κεφαλαίου, όπως έγινε σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο κρίκος, δηλαδή η πάλη ενάντια στην ξένη κατοχή, αυτονομήθηκε από την πάλη για την εργατική εξουσία.

Αντίθετα, οι οπορτουνιστικές δυνάμεις όλων των εποχών και σε οποι­αδήποτε χώρα υπόσχονται φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις στο έδαφος του καπιταλισμού με τη δική τους συμμετοχή στη διακυβέρνηση, θέλουν να συμπαρασύρουν και το ΚΚΕ, γνωρίζοντας ότι αποτελεί την κύρια πολιτική δύναμη οργάνωσης της ταξικής πάλης και προώθησης της λαϊ­κής συμμαχίας.

Έτσι, στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς», προβάλλεται ο στό­χος μιας «λαϊκοδημοκρατικής κυβέρνησης όχι με στόχο το σοσιαλισμό, αλλά φτου και από την αρχή, τη δημοκρατία, τη συμμετοχή, την αποκα­τάσταση του ξεχαρβαλώματος των εργασιακών δικαιωμάτων. Προέχει πάνω από όλα το χρέος».

Ο χώρος ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανιζόταν με χαρακτηριστική πολυ­γλωσσία στο συγκεκριμένο θέμα. Ωστόσο το τελευταίο διάστημα όλο και πιο καθαρά πλέον υποστηρίζει μια τέτοια κυβέρνηση. Για παρά­δειγμα γράφεται σε πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Πριν»: «Η ουσία πά­ντως είναι ότι αποκλείεται η Ελλάδα να βγει από την παγίδα του δημόσι­ου χρέους, αν δεν αποκτήσει μια κυβέρνηση η οποία να προχωρήσει σε παύση πληρωμών προς τους ξένους δανειστές».

Αξιοσημείωτο της γραμμής τους είναι ότι αυτές οι δυνάμεις έχουν πρωτοστατήσει στην «πρωτοβουλία» για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέ­ους, η οποία έχει στόχο, σύμφωνα με τους εισηγητές της, να διακριβώ­σει ποιο τμήμα του χρέους είναι παράνομο, παράτυπο ή επαχθές. Η συ­γκεκριμένη πρωτοβουλία εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο ενσωμά­τωσης που προβάλλουν οι συγκεκριμένες δυνάμεις. Αντιμετωπίζει το χρέος των καπιταλιστών ως «εθνικό πρόβλημα» ή «πρόβλημα της χώ­ρας», για το οποίο από κοινού εργάτες και κεφαλαιοκράτες πρέπει να βρουν λύση. Ταυτόχρονα η πρωτοβουλία για την ΕΛΕ καλλιεργεί αυ­ταπάτες στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα ότι οι αιτίες των δει­νών τους πρέπει να αναζητηθούν στους «διεφθαρμένους πολιτικούς και επιχειρηματίες» και όχι στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» προβάλλονται ως θετικά παραδείγματα μια σειρά καπιταλιστικές χώρες που συγκρότησαν τέ­τοιες επιτροπές λογιστικού ελέγχου και που με βάση αυτές προχώρησαν σε αναδιάρθρωση ή αναδιαπραγμάτευση του χρέους τους κλπ. Ως τέτοιες χώρες προβάλλονται οι Φιλιππίνες, η Βολιβία, το Περού, η Βραζιλία, η Παραγουάη, η Ζιμπάμπουε. Ανάλογα η Νάντια Βαλαβάνη, που πρω­τοστατεί στην εν λόγω πρωτοβουλία, προβάλλει ως θετικά παραδείγ­ματα τη Ρωσία και το Εκουαδόρ. Πρόκειται δηλαδή για παραδείγμα­τα καπιταλιστικών χωρών όπου παρόμοιες προτάσεις και επιτροπές λο­γιστικού ελέγχου του χρέους αξιοποιήθηκαν ή και συστάθηκαν από τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις για τη διασφάλιση της σταθερότητας του καπιταλισμού, ενώ δεν επέφεραν βελτίωση της θέσης των μισθωτών, συνταξιούχων, της μεγάλης πλειοψηφίας των αυτοαπασχολουμένων.

Ειδικά ο σοσιαλδημοκράτης Πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κο­ρέα, παρουσιάζεται λίγο-πολύ ως το πρότυπο ηγέτη. Στην πραγματικό­τητα ηγείται πολιτικών δυνάμεων που πραγματοποιούν αστικούς εκ­συγχρονισμούς στο Εκουαδόρ προς όφελος του κεφαλαίου, ενσωμα­τώνοντας τη λαϊκή διαμαρτυρία και δυσαρέσκεια, χρησιμοποιώντας «αντιιμπεριαλιστικά» συνθήματα με μπόλικη δημαγωγία. Η λαϊκή δυ­σαρέσκεια και τα συνθήματα περί μη αναγνώρισης του «επαχθούς χρέ­ους» ουσιαστικά αξιοποιήθηκαν για την αναδιάρθρωση του χρέους και τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης στις διεθνείς αγορές. Αυτή η δια­δικασία δεν έφερε τίποτα το φιλολαϊκό. Αντίθετα, είναι χαρακτηριστι­κό ότι επί προεδρίας Ραφαέλ Κορέα εκπονήθηκε φιλόδοξο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων στον τομέα των ορυχείων από κοινού με καναδικές εταιρίες, ενώ η ανεργία παραμένει στα ίδια υψηλά επίπεδα, περίπου στο 10%. Σε σχέση με το διεθνή δανεισμό απλώς διαφοροποιήθηκαν οι πη­γές του. Έτσι πρόσφατα συνάφθηκε δάνειο ύψους 123 εκατομμυρίων δολαρίων με τη Ρωσία για την υλοποίηση του υδροηλεκτρικού σταθμού «Τοάτσι Πιλατόν», ενώ έχουν συναφθεί αρκετά δάνεια με την Κίνα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με ανακοίνωση της «…στηρίζει το αίτημα για τη συγκρότηση ΕΛΕ του ελληνικού χρέους, επιμένοντας στην ανάγκη να έχει σαφή αγωνιστικό, κινηματικό προσανατολισμό…».

Την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση ΕΛΕ πήρε το «Αριστερό Βήμα Διαλόγου» και οι καθηγητές στο Λονδίνο Κώστας Λαπαβίτσας και Στάθης Κουβελάκης. Είναι ενδεικτική του διαχειριστικού χαρακτήρα της εν λόγω πρότασης η σύνθεση των στελεχών που πρωτοστατούν ή τη στηρίζουν με τις υπογραφές τους. Στους πρωτεργάτες της είναι η Σοφία Σακοράφα, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που ανεξαρτητοποιήθηκε, ο Πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπύρος Παπασπύρος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, το στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λεωνίδας Βατικιώτης, η Νάντια Βαλαβάνη από την εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς», ενώ τη στηρίζουν με δηλώσεις και υπογραφές ο Αλέκος Αλαβάνος, ο πρώην πρόεδρος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς Λόταρ Μπίσκι, στελέχη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (Τόλιος, Κοροβέσης κλπ.), του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Δελαστίκ, Παπακωνσταντίνου κλπ.), της ΚΟΕ (Ν. Γαλάνης) κ.ά.

Στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε ήταν παρόντες εκπρόσωποι της «Σπίθας» του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ οι Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος και Γεώργιος Κασιμάτης, μέλη της Προσωρινής Συμβουλευτικής Επιτροπής της «Σπίθας», την υποστηρίζουν με υπογραφές τους.

Σύμφωνα με την ΕΛΕ, κεντρικό ρόλο στο λογιστικό έλεγχο του χρέ­ους θα παίξουν διεθνείς «μη κυβερνητικές» οργανώσεις, πολλές από τις οποίες υπήρξαν συνδιοργανωτές συνεδρίου που έκανε η ΕΛΕ το Μάη του 2011 στην Αθήνα, όπως η Eurodad, η CADΤΜ, η Bretton Woods Project, η RMF, η Jubilee Debt Campalgn UK κλπ. Υποστηρίζουν ότι αυτές θα δώσουν τεχνογνωσία και θα παίξουν κρίσιμο ρόλο στον έλεγ­χο των συμβάσεων του χρέους, όπως έγινε και σε άλλες χώρες. Πρόκει­ται στην πραγματικότητα για οργανώσεις που έχουν στενές σχέσεις με ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, έχουν πλούσια δράση σε όλο τον πλανήτη προς όφελος διακρατικών περιφερειακών καπιταλιστικών ενώσεων, αποτελώντας εργαλείο των καπιταλιστικών κρατών στη χειραγώγηση του εργατικού λαϊκού κινήματος. Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για ευαγή ιδρύματα, άλλα μέλη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, άλλα χρηματοδοτούμενα από το «Ίδρυμα Φορντ», το «Ταμείο Ροκφέλερ» και άλλα χρηματοδοτούμενα επίσημα από την ΕΕ. Όπως επίσημα άλλωστε υποστηρίζουν οι εν λόγω «μη κυβερνητικές» οργανώσεις, στους στόχους τους περιλαμβάνουν τη μεταρρύθμιση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο συνέδριο της Αθήνας συμμετείχε εκπρόσωπος της γνωστής Attac, η οποία πριν λίγα χρόνια πρόβαλε τη γνωστή διαχειριστική πρόταση για την, επιβολή, του «φόρου Τόμπιν» και παίζει συγκεκριμένο ρόλο προκειμένου να παρεμβαίνει η ΕΕ στα λαϊκά κινήματα σε αρκετές χώρες στην Ευρώπη, αλλά και στη Λατινική Αμερική.

ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Οι δυνάμεις αυτές του οπορτουνισμού μένουν προσηλωμένες στην «αντινεοφιλελεύθερη» σοσιαλδημοκρατική γραμμή, υποστηρίζοντας το «δημόσιο έλεγχο του πιστωτικού συστήματος» και την «επανακρατικοποίηση των ΔΕΚΟ» ως μέσο για την «παραγωγική ανασυγκρότηση» της καπιταλιστικής οικονομίας. Για παράδειγμα, το στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πέτρος Παπακωνσταντίνου γράφει: «Πέραν των τραπεζών, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων απαιτεί την εθνικοποίηση στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και ολόκληρων κλάδων…».

Ανάλογες θέσεις προβάλλει στη διακήρυξη του το «Μέτωπο αλλη­λεγγύης και ανατροπής»: «Η δημιουργία ενός μεγάλου εθνικού-κρατικού τραπεζικού φορέα. Ο δημόσιος έλεγχος και η εθνικοποίηση των υπη­ρεσιών κοινής ωφέλειας […] Η χρησιμοποίηση ενός νέου πραγματικού δημόσιου – κοινωνικού, συλλογικού, διαφανούς, ελεγχόμενου – ως κινη­τήρα για μια πολιτική παραγωγικής ανασυγκρότησης».

Οι παλιές σοσιαλδημοκρατικές συνταγές κρατικοποιήσεων, που έγι­ναν σε άλλη χρονική περίοδο από την άποψη της ανάγκης του κεφαλαί­ου για διευρυμένη αναπαραγωγή, σήμερα δεν είναι εφαρμόσιμες. Αντίθετα, στις σημερινές συνθήκες το κεφάλαιο έχει την ανάγκη να επενδυ­θεί ακόμα περισσότερο σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, να μειώσει την αξία της εργατικής δύναμης στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, προκειμένου να ανταγωνιστεί στη διεθνή αγορά. Από αυτό προκύπτει ότι δεν έχει περιθώρια παραχωρήσεων ή ελιγμών, όπως παλιότερα.

Την ανάγκη «παραγωγικής ανασυγκρότησης» προβάλλει και ο Ευτυ­χής Μπιτσάκης, που συμμετέχει στο «Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δρά­σης της Αριστεράς», ο οποίος σε άρθρο του γράφει: «Το πρόβλημα λοι­πόν είναι ευρύτερο: Ποιες δυνάμεις θα πρωτοστατήσουν για την παρα­γωγική και οικονομική ανασυγκρότηση; Για μια αξιοβίωτη ανάπτυξη; Για μια προγραμματισμένη αποκέντρωση, ώστε να γίνει όσο δυνατόν λιγότε­ρο αβίωτη η πρωτεύουσα και οι άλλες πόλεις της χώρας; […] Η ελληνική αριστερά διαθέτει σημαντικό αριθμό έμπειρων οικονομολόγων και τεχνι­κών που θα μπορούσαν…». Έτσι ανάγει τα προβλήματα της καπιταλι­στικής παραγωγής σε προβλήματα ικανότητας των διαχειριστών της, αναζητώντας τους καλούς διαχειριστές στην «ελληνική αριστερά».

Απόψεις για την ανάγκη μιας «νέας», όπως λέει, «αναπτυξιακής» και «παραγωγικής δυναμικής» της καπιταλιστικής οικονομίας προβάλλει το στέλεχος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης. Για παράδειγμα γράφει: «…αν θέλουμε να μειώσουμε ελλείμματα και χρέη οφείλουμε να το πρά­ξουμε όχι μέσα από δημοσιονομικούς περιορισμούς, αν και είναι αυτο­νόητη η περιστολή της σπατάλης, αλλά μέσω μιας νέας αναπτυξιακής, πα­ραγωγικής και κοινωνικής δυναμικής».

Είναι μια πρώτης τάξης εγκατάλειψη της ταξικής ανάλυσης της κοι­νωνίας, της σχέσης οικονομίας – πολιτικής, που στον πυρήνα της βρί­σκεται η σχέση ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, σχέση θεμελιακή στη συγκρότηση κάθε κοινωνίας. Άλλωστε για «παραγωγική ανασυ­γκρότηση» μιλάει και ο ΣΕΒ, αστοί πολιτικοί και οικονομολόγοι. Η εργατική τάξη δεν έχει κανένα συμφέρον να ενσωματωθεί σε αστικούς στόχους αποσπασμένους από την ταξική πάλη για την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Ανάπτυξη προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μπορεί να συ­ντελεστεί με την εργατική εξουσία, την κοινωνική ιδιοκτησία στα συ­γκεντρωμένα μέσα παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονο­μίας. Η αξιοποίηση των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώ­ρας προς όφελος του λαού είναι ζήτημα πολιτικό και όχι τεχνικό -επιστημονικό.

Στις ΗΠΑ, ενώ είναι η πρώτη παραγωγική χώρα στον κόσμο, το ερ­γατικό εισόδημα όλο και μειώνεται, χειροτερεύει η κατάσταση της ερ­γατικής τάξης, αυξάνει η φτώχεια, η παιδική εξαθλίωση. Σε καπιταλι­στικές χώρες με πολύ πιο ισχυρό παραγωγικό ιστό, πριν ακόμη την εκ­δήλωση της καπιταλιστικής κρίσης αλλά πολύ περισσότερο τώρα, παίρ­νονται εξίσου βάρβαρα μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και στα λαϊ­κά στρώματα.

Το ζητούμενο για την εργατική τάξη δεν είναι να συσπειρωθεί γύρω από μια γραμμή πάλης για την ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οι­κονομίας, αλλά να παλέψει κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚ για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, που έχει σαπίσει και είναι ιστορικά ξεπερασμένο.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΝΕ ΑΠΟ ΑΣΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ

Ένα τμήμα του οπορτουνιστικού χώρου ασκεί κριτική στη συμμετο­χή της Ελλάδας στην ΟΝΕ από θέσεις εθνικής προστασίας της εγχώριας καπιταλιστικής παραγωγής και εθνικής ευελιξίας στην άσκηση νομι­σματικής πολιτικής. Παραβλέπει το γεγονός ότι διάφορα τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου -και του βιομηχανικού, όχι μόνο του τραπεζικού-ωφελήθηκαν από την ένταξη στην Ευρωζώνη. Χαρακτηριστική αυτής της προσέγγισης είναι η τοποθέτηση του στελέχους του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡ-ΣΥΑ Λεωνίδα Βατικιώτη: «Το μίνι «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας δεν επιτεύχθηκε μόνο εις βάρος των εργαζομένων της που είδαν τους μι­σθούς τους να μειώνονται και το κράτος πρόνοιας να εξαφανίζεται, αλλά και εις βάρος των χωρών του νότου (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία) όπου κατευθύνεται το 12% των συνολικών γερμανικών εξαγω­γών. Κοινό χαρακτηριστικό των τεσσάρων αυτών καπιταλιστικών σχηματισμών, περάν της γεωγραφικής τους θέσης, είναι πως η παραγωγικό­τητα του κεφαλαίου τους είναι χαμηλότερη της αντίστοιχης γερμανικής. Αδυνατούν επομένως να την ανταγωνιστούν. Προς επίρρωση το μόνιμα ελλειμματικό τους ισοζύγιο έναντι της Γερμανίας μόνο το 2009 σήμανε ένα καθαρό όφελος της τάξης των 30,6 δις. Ευρώ για το γερμανικό εμπορικό ισοζύγιο […] Η άλωση των καπιταλιστικών οικονομιών του Νότου, μέσω της εμπορικής διείσδυσης και των επενδύσεων κεφαλαίου, ουδέ­ποτε θα είχε συμβεί, σε τέτοιο βαθμό, αν δεν είχε προηγηθεί η οικονομι­κή και νομισματική ενοποίηση. Οι 12 αρχικά και πλέον 16 χώρες της ευρωζώνης με υιοθέτηση κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος κατέθεσαν τα τε­λευταία όπλα που διέθεταν για να προστατεύσουν την εγχώρια παραγωγή και το κεφάλαιο τους απέναντι στους ανταγωνιστές τους: τις νομισματι­κές υποτιμήσεις […] Μια καταστροφική οικονομική πολιτική που βοη­θήθηκε τα μέγιστα από τη συναλλαγματική ισοτιμία με την οποία εντά­χθηκε η δραχμή στο ευρώ (340,75 δραχμές ανά ευρώ) και η οποία ευνο­ούσε αποκλειστικά και μόνο τις γερμανικές επιδιώξεις, όπως συνέβη και με άλλες χώρες που εντάχθηκαν στο ευρώ, κι όχι τα συμφέροντα του ίδι­ου του ελληνικού καπιταλισμού».

Με την ίδια λογική υπερασπίζουν την έξοδο από το ευρώ και άλλοι εκ­πρόσωποι του οπορτουνιστικού χώρου, συμπίπτοντας έτσι με ορισμέ­να τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, με Αμερικανούς αλλά και Γερμανούς αστούς οικονομολόγους που υποστηρίζουν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του Κ. Λαπαβίτσα: «Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι ένα μεγάλο βήμα για τις περιφερειακές χώρες με πολύπλοκες οικονομικές και κοινωνικές επι­πτώσεις, θα μπορούσε να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα μέσω της υποτίμησης του νομίσματος, καθώς και μέσω της άρσης των περιορισμών που επιβάλλει η ΟΝΕ στην νομισματική και δημοσιονομική πολιτική».

Σε άλλο σημείο ο Κ. Λαπαβίτσας γράφει ότι η αθέτηση πληρωμών και η έξοδος από την ΟΝΕ «…θα πρόσφερε άμεσο έλεγχο της εγχώριας δη­μοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, θα αφαιρούσε επίσης τους περιορισμούς της νομισματικής ένωσης που οδήγησαν σε μόνιμα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών για την περιφέρεια. Θα ήταν λογικό να αναμένεται επίσης ότι η υποτίμηση θα έφερε αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Είναι ακόμα εύλογο ότι η υποτίμηση θα οδηγούσε σε αναδιάταξη των εγχώριων πόρων προς όφελος της βιομηχανίας… ».

Μία παρόμοια άποψη για προστασία τμημάτων της εγχώριας καπιταλιστικής παραγωγής, αύξηση της ανταγωνιστικότητας της μέσω της τίμησης του νομίσματος με επιστροφή στη δραχμή υποστηρίζει και το στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πέτρος Παπακωνσταντίνου:

«Έξοδος από το ευρώ και υποτίμηση της νέας δραχμής, με παράλληλα μέτρα προστατευτισμού της εγχώριας παραγωγής.

Όσο η Ελλάδα μένει στην ΟΝΕ του Μάαστριχ και του Συμφώνου Σταθερότητας, θα έχει δεμένα τα χέρια στην πλάτη, αναφορικά με κάθε προσπάθεια αναζωογόνησης της βιομηχανικής, βιοτεχνικής και αγροτικής παραγωγής της, ακόμη και του τουρισμού της. Χωρίς έλεγχο του νομίσματος και της ισοτιμίας του, όπως του εξωτερικού εμπορίου, ο μόνος δρόμος για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας είναι εκείνος του κοινω­νικού ντάμπινγκ, της συντριβής του εργατικού κόστους, σε ένα αγώνα δρόμου όλων των «εταίρων» προς τον κατώτατο κοινωνικό παρανομαστή»

Η αντίθεση της εργατικής τάξης στην ΕΕ δε γίνεται από τη σκοπιά των συμφερόντων γενικά της «ανάπτυξης της χώρας ή της εγχώριας οικο­νομίας», αλλά από τη σκοπιά του ταξικού χαρακτήρα της καπιταλιστικής ένωσης. Γι’ αυτό η εργατική τάξη δεν πρέπει να ακολουθήσει ούτε τα τμήματα της αστικής τάξης που υπεραμύνονται της ΟΝΕ ούτε αυτά που την αμφισβητούν. Η εργατική τάξη δεν πρέπει να μπει κάτω από την καθοδήγηση της αστικής τάξης, οποιασδήποτε εκδοχής της αστικής διαχείρισης, οποιουδήποτε τμήματος του κεφαλαίου. Η πάλη για απο­δέσμευση από την ΕΕ (και όχι απλά από την ΟΝΕ) δεν μπορεί να διεκ­δικείται από τη σκοπιά της στήριξης και ενίσχυσης του ελληνικού κε­φαλαίου στο διεθνή καπιταλιστικό ανταγωνισμό. Η υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, με όποιο τρόπο και αν προωθείται, με «σκληρό» ή «μαλακό» νόμισμα, είναι το ίδιο βάρβαρη για την εργα­τική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Το κάλεσμα στην εργατική τάξη να ενσωματώσει τις διεκδικήσεις και την πάλη της γύρω από τον υποτιθέμενο «εθνικό στόχο» της ανταγωνι­στικότητας είναι προσκλητήριο υποταγής. Ο καπιταλιστικός ανταγωνι­σμός στηρίζεται στην άμεση εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και την καταπίεση των λαϊκών στρωμάτων, ανεξάρτητα από τους όρους διεξα­γωγής του σε μια περιφερειακή ή στη διεθνή αγορά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε ότι, από τη στιγμή που η κριτική στην ΕΕ γίνεται από αυτή τη σκοπιά, πολλοί από τους αναλυτές αφήνουν ανοιχτό και το εν­δεχόμενο παραμονής στην ΟΝΕ ή σε άλλες περιπτώσεις «εύχονται» να γινόταν δυνατή η μεταρρύθμιση της ΕΕ μέσω ενός άλλου συμφώνου σταθερότητας, με άλλο κοινοτικό προϋπολογισμό, με περιφερειακό προστατευτισμό, ευρωπαϊκό ομόλογο, ενίσχυση της δημοσιονομικής ένωσης έναντι της μονόπλευρης νομισματικής, τη λειτουργία ενός «κα­λού ευρώ» κλπ., έτσι ώστε να μην έφταναν τα πράγματα στο σημείο της αποχώρησης από την ΟΝΕ.

Να για παράδειγμα πώς «κλείνει το μάτι» στη μεταρρύθμιση της ΕΕ ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, αρθρογράφος της εφημερίδας «Πριν» και στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Είναι αλήθεια ότι θα ήταν πολύ ευκολότερος ο δρόμος της Ελλάδας αν μπορούσε να υπολογίζει σε ένα άλ­λο «κοινωνικό » Σύμφωνο Σταθερότητας (π.χ. με ισχυρό, αναδιανεμητι­κό κοινοτικό προϋπολογισμό, περιφερειακό προστατευτισμό, ευρωπαϊκό ομόλογο με χαμηλό επιτόκιο κ.ά.) και ένα άλλο, «καλό ευρώ «. Ωστόσο, το να προτείνει κανείς κάτι τέτοιο στην Ευρώπη της Μέρκελ και του Σόιμπλε, συναγωνίζεται σε αφέλεια τα παιδικά γράμματα προς τον Αϊ Βασί­λη. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι αριστερές δυνάμεις οφείλουν να θέ­τουν στόχους οικονομικών διεκδικήσεων και πολιτικών μεταρρυθμίσε­ων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, κάτι που αποτελεί όρο για την οικοδόμη­ση της αλληλεγγύης με τα ευρωπαϊκά εργατικά κινήματα».

Πέρα από τις αυταπάτες που εδώ καλλιεργούνται για τη δυνατότητα φιλολαϊκής μεταρρύθμισης της ΕΕ, να υπογραμμίσουμε επίσης ότι ο χαρακτήρας της ΕΕ δεν αφορά τη Μέρκελ ή το Σόιμπλε ούτε το πρόβλη­μα πρέπει να εστιάζεται σε συγκεκριμένους πολιτικούς, υπουργούς ή τεχνοκράτες. Η ΕΕ δε μεταρρυθμίζεται προς όφελος του λαού, γιατί αποτελεί συμμαχία καπιταλιστικών κρατών. Άλλωστε τα μέτρα που πα­ρουσιάζει το συγκεκριμένο στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως μέτρα που θα μπορούσαν -έστω ως ανεκπλήρωτη ευχή- να δώσουν διέξοδο προς όφελος του λαού, είναι μέτρα (π.χ. ευρωομόλογο), τα οποία έχουν ενστερνιστεί σειρά καπιταλιστικών κυβερνήσεων, στην Ελλάδα η ίδια η ελληνική κυβέρνηση, η ΝΔ, αλλά και ο ίδιος ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ (πρόεδρος της ευρωζώνης), ο Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Ευρω­παϊκών Συνδικάτων κ.ά.

Το στέλεχος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Τόλιος καλλιεργεί επίσης αυ­ταπάτες για τη δυνατότητα φιλολαϊκής μεταρρύθμισης της ΕΕ μέσω μιας νέας, όπως λέει, αρχιτεκτονικής της, με πιο ισχυρό ευρωπαϊκό κοι­νοβούλιο, αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού, νέο «Σύμφωνο Ανάπτυξης και Απασχόλησης» κ.ά.

Αυταπάτες ότι ένα «μαλακό» ευρώ θα μπορούσε να αποτελέσει φιλο­λαϊκή διέξοδο καλλιεργεί και το στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λεω­νίδας Βατικιώτης, γι’ αυτό υποστηρίζει ότι«.. .μια μεγάλη υποτίμηση του ευρώ θα απέβαινε ευεργετική όχι μόνο για χώρες όπως η Ελλάδα κι όλο το κλυδωνιζόμενο κλαμπ […] ενώ ένα σκληρό ευρώ δυσχεραίνει την ήδη δεινή θέση τους […] αλλά θα βελτίωνε ακόμη και αυτές τις εξαγωγικές επιδόσεις της Γερμανίας». Ωστόσο υπογραμμίζει ότι παρόλα αυτά «το Βερολίνο επιλέγει το ακριβό ευρώ… » και γι’ αυτό η «… εγκατάλειψη του ευρώ και η άσκηση νομισματικής πολιτικής που θα έχει σαν γνώμονα τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων μέτρων […] μπορούν να εγγυηθούν την έξοδο από την κρίση προς όφελος των ερ­γαζομένων».

Κοντινή τοποθέτηση για πιθανή ή ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ «σε περίπτωση που δε μεταρρυθμιστεί η Ευρωζώνη», έχει το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής», το οποίο σε διακήρυξη του λέει χαρακτη­ριστικά ότι «το ευρώ δεν είναι ταμπού» ή ότι η «ύπαρξη εθνικού νομί­σματος δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως φόβητρο». Στην ίδια διακήρυ­ξη σημειώνεται ότι ένα κοινό νόμισμα που θα εξέφραζε πολιτικές ισό­τιμης συνεργασίας, σύγκλισης κέντρου-περιφέρειας κλπ. θα ήταν με­γάλη πρόοδος: «Ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, που θα έκφραζε και στη νομισματική σφαίρα πολιτικές ισότιμης συνεργασίας, απασχόλησης, σύ­γκλισης κέντρου περιφέρειας, πορείας προς το σοσιαλισμό θα αποτελού­σε ένα μεγάλο βήμα προόδου. Ένα ευρώ, όπως σήμερα, που θέτει ως θε­μελιώδη υπαρξιακή του ταυτότητα την πλήρη κυριαρχία των Αγορών και την πλήρη κατάλυση του κοινωνικού κράτους είναι θανατική καταδίκη της εργασίας».

Οι απόψεις που προβάλλονται ως σύγχρονες και ανανεωτικές έχουν τη ρίζα τους στις παλαιότατες θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας περί της Ενω­μένης Ευρώπης, θέσεις που δέχτηκαν τη δριμύτατη πολεμική του Λένιν.

Η ΕΛΛΑΔΑ …«ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ»

Οι δυνάμεις του οπορτουνισμού ισχυρίζονται ότι όρος για μια τέτοια πορεία της χώρας που θα τροφοδοτήσει την καπιταλιστική ανασυγκρό­τηση είναι η απαλλαγή από τα δεσμά της «νέας κατοχής» και η ανά­κτηση της «εθνικής κυριαρχίας» και των δημοκρατικών και συνταγμα­τικών ελευθεριών που, όπως λένε, έχουν καταλυθεί. Ο συγκεκριμένος χώρος, προβάλλοντας το αποπροσανατολιστικό ιδεολόγημα περί κατοχής της χώρας, συμβάλλει στην καλλιέργεια αυταπατών ότι μπορεί να υπάρχουν κοινοί εθνικοί στόχοι ανάμεσα στην εργατική τάξη και το κε­φάλαιο ή έστω μερίδας του.

Ασφαλώς, η φιλολογία περί κατοχής της χώρας προβάλλεται από ένα ολόκληρο φάσμα αστικών δυνάμεων, από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, από εθνικιστικές δυνάμεις, ακόμα και την ίδια την Ιερά Σύνοδο. Το κείμενο της Ιεράς Συνόδου, που έχει δημοσιευτεί στις ελληνικές εφη­μερίδες, προβάλλεται μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις ως θετικό βήμα της Ιεραρχίας που επιβεβαιώνει τις δικές τους εκτιμήσεις. Ο Ευτυχής Μπιτσάκης, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς», γράφει: «Ως και η κατά κανόνα σιωπηλή (σε περιόδους κρίσης) Ιεραρχία μιλάει πλέον για κατοχή».

Το στέλεχος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Τόλιος γράφει ότι το μνημό­νιο «…επιβάλλει οικονομική κατοχή και εργασιακό μεσαίωνα στη χώρα, ενώ μετατρέπει την Ελλάδα σε ένα είδος διεθνούς προτεκτοράτου».

Στην ίδια κατεύθυνση ο Π. Λαφαζάνης γράφει: «Η κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου για να προστατέψει τα συμφέροντα του εγχώριου ξένου Και μεγάλου κεφαλαίου μετέτρεψε τη χώρα σε «μισοαποικία «, σε προτεκτοράτο και «μπανανιά » του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου και των Κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών κύκλων».

Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του στελέχους του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ και διευθυντή της εφημερίδας «Πριν» Γ. Δελαστίκ, ο οποίος γράφει ότι η Ελλάδα έχει «…βρεθεί σε […] κατάσταση διεθνούς διασυρμού και εθνικής υποτέλειας […] με την πλήρη συνενοχή και συ­νεργασία της κυβέρνησης Παπανδρέου με τους ξένους επικυρίαρχους. Η περιβόητη ρήση «η Ελλάς κατήντησεν το αθλιέστερον προτεκτοράτον » αποτυπώνει δυστυχώς και τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα».

Αλλού ο Γ. Δελαστίκ υποστηρίζει ότι «… ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πειθήνιος μέχρι κεραίας σε οποιαδήποτε εντολή της Μέρκελ και του ΔΝΤ». Ο ίδιος αλλού κριτικάρει τον Παπανδρέου ότι δεν έχει διάθεση να αντισταθεί σε ΕΕ-ΔΝΤ. «Δεν υπάρχει πλέον κανένας Έλληνας που να ελπίζει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τη διάθεση να προβάλει αντίστα­ση σε οποιαδήποτε εντολή της ΕΕ και του ΔΝΤ που αφορά τον οικονομι­κό εξανδραποδισμό των Ελλήνων…»

Η παραπάνω ρητορική υποβιβάζει τις ευθύνες της κυβέρνησης στο επίπεδο απλά ενός ενδοτισμού, καθώς ισχυρίζεται ότι τα αντιλαϊκά μέ­τρα της επιβλήθηκαν από ΔΝΤ – ΕΕ, αποκρύπτοντας τον ταξικό χαρα­κτήρα της κυβερνητικής πολιτικής. Κρύβει ότι η πολιτική με την οποία επιδεινώνονται οι όροι ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρω­μάτων, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, είναι ενιαία στρατηγική της αστικής τάξης της χώρας και των διεθνών συμμάχων της, καθώς και ότι ανάλογη πολιτική ακολουθείται σε μια σειρά καπιταλιστικές χώρες. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, οι οποίες συχνά οξύνονται, προκαλούν ανακατατάξεις στις συμμαχίες. Αυτές τις ανακατατάξεις, για λογαριασμό του κε­φαλαίου, σε τελευταία ανάλυση εξυπηρετούν τοποθετήσεις όπως η πα­ρακάτω του στελέχους του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Τόλιου: «Δυστυχώς η Ελληνική κυβέρνηση και προσωπικά ο Γ. Παπανδρέου, δέσμιος της πολι­τικής του «ενδοτισμού » προς τους ατλαντικούς και Ευρωπαίους ιμπε­ριαλιστές, αντί να σηκώσει στοιχειωδώς το ανάστημα του ως εκπρόσωπος μιας χώρας […] και να παίξει το ισχυρό χαρτί της επαναδιαπραγμάτευσης ή της αναστολής εξυπηρέτησης του χρέους […] παράλληλα με προσφυγή σε δανεισμό από άλλες χώρες (Κίνα, Ρωσία) εξάντλησε τον αγώνα του σε «Λεονταρισμούς» και απειλές για πιθανή προσφυγή στο ΔΝΤ και σε επισκέψεις «γονυκλισίας » σε ευρωπαϊκές αυλές και υπερατλαντικούς προστάτες».

Η συγκεκριμένη πρόταση, όπως έχουμε αναφερθεί αλλού, έχει προ­βληθεί επίσης αρκετές φορές από τις σελίδες της εφημερίδας «Πριν»και είναι προφανές ότι εγκλωβίζει το εργατικό λαϊκό κίνημα στις μυλό­πετρες των ενδοαστικών ανταγωνισμών.

Το στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πέτρος Παπακωνσταντίνου γρά­φει: «Η ελληνική, μεγαλοαστική τάξη και οι πνευματικές της ελίτ εμφανί­ζονται σε ακρότατο βαθμό υποτελείς, χωρίς το παραμικρό ένστικτο εθνι­κής αυτοσυντήρησης». Με ανήκουστο έτσι τρόπο η αστική τάξη επι­κρίνεται ότι «τάχα» πρόδωσε τα ίδια της τα συμφέροντα. Στην πραγματικότητα αθωώνεται, και τις παρουσιάζεται ως «υποτελής» και «εξαναγκασμένη» από τον εξωτερικό παράγοντα να υλοποιεί τα αντιλαϊκά μέτρα, υποκρύπτοντας ότι αυτά είναι απαραίτητα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και απελευθέρωσης των αγορών, βαθιάς αλληλεξάρτησης, και ανταγωνισμού των καπιταλιστικών οικονομιών.

Άλλωστε ο ΣΕΒ υποστηρίζει τα μέτρα του Μνημονίου, ασκεί κριτική για καθυστέρηση στην προώθηση των αναδιαρθρώσεων και ιδιαίτερα εκείνων που αφορούν την ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, την πλήρη απελευθέρωση των επαγγελμάτων και τις ιδιωτικοποιήσεις. Γι’ αυτό ακριβώς είναι παραπλανητικό να παρουσιάζεται αυτή η πολιτική ως κάτι που εισάγεται έξω από τη χώρα ή να αναγορεύεται μονοσήμαντα ως αποκλειστικός αντίπαλος η γερμανική κυβέρνηση, καθώς έτσι αθωώνεται το εγχώριο κεφάλαιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Πριν» φέρει τίτλο: «Οικονομικό Νταχάου κάνει η Μέρκελ Ευρώπη». Στο ίδιο φύλλο άρθρο του Γ. Δελαστίκ φέρει τίτλο: «Γερμανικό Νταχάου η ΕΕ», ενώ αλλού ο διευθυντής της εφημερίδας «Πριν» φτάνει να γράφει: « «Η Ευρώπη γίνεται γερμανική!» διακηρύσσει το Ράιχ». Το στέλεχος του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΥΣΑ Γ. Δελαστίκ μάλιστα επιτίθεται στους «ξένους δυνάστες», όπως τους ονομάζει, γιατί «δήθεν» δεν θα αφήσουν τίποτα ελληνικό στην Ελλάδα: «Ο Γιώργος Παπανδρέου όμως τα δίνει όλα στους ξένους δυνάστες. Αυτό προκαλεί τον κίνδυνο πολύ σύντομα να περάσουν υπό ξένο έλεγχο όχι μόνο οι μεγάλες παρα­γωγικές ελληνικές εταιρίες, αλλά ακόμη και ολόκληρο το ελληνικό τραπεζικό σύστημα! Κι όταν λέμε ολόκληρο εννοούμε κυριολεκτικά ολόκλη­ρο, μηδέ της Εθνικής εξαιρουμένης. Τίποτα δεν θα μείνει ελληνικό μετά την λαίλαπα του μνημονίου… ».

Σε συνθήκες κρίσης και όξυνσης των ενδοαστικών ανταγωνισμών η εργατική τάξη δεν έχει κανένα συμφέρον να στηρίξει τη δική της αστι­κή τάξη (ή μερίδα της), αλλά αντίθετα πρέπει να παλέψει για την ανα­τροπή της εξουσίας της, για να αποδεσμεύσει τη χώρα από τον καπιτα­λισμό και το σύνολο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Οι καπιταλιστικές χώρες είναι ενσωματωμένες στο διεθνές καπιταλι­στικό σύστημα ανάλογα με την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ισχύ τους και σε αυτό δεν επικρατούν σχέσεις ισοτιμίας. Όμως η εργα­τική τάξη πρέπει να γνωρίζει ότι -όπως και να έχει- στα πλαίσια του διε­θνούς καπιταλιστικού συστήματος δεν μπορεί να καταργηθεί η ανισομετρία και η ανισοτιμία των σχέσεων ανάμεσα σε καπιταλιστικά κρά­τη. Το ζητούμενο δεν είναι η πάλη για ισότιμες σχέσεις στα πλαίσια του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος (πόσο μάλλον η στοίχιση σε επι­διώξεις αναβάθμισης της χώρας στα πλαίσια του καπιταλισμού), αλλά η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Επίσης σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης, επιτάχυνσης των ανακατα­τάξεων ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κράτη στο διεθνή ανταγωνι­σμό, καθώς και ανταγωνισμών ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου για τη διάταξη και αναδιάταξη των διεθνών σχέσεων της χώρας στα πλαί­σια του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, η ρητορική περί κατοχής ανάμεσα στα άλλα μπορεί να εξυπηρετήσει τμήματα του κεφαλαίου που επιδιώκουν αναπροσανατολισμό των διεθνών σχέσεων της χώρας στα πλαίσια του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος.

ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Το ΚΚΕ έχει σήμερα διαμορφωμένη πολιτική γραμμή, με την οποία εξασφαλίζει την ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος από την αστική πολιτική και ανοίγει δρόμο για την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Έχει ενιαίο πλαίσιο διεκδικήσεων και στόχων πάλης, συνδεδεμένων με τη διεκδίκηση άλλης εξουσίας. Στις σύγχρονες συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα εάν δε θέτει το ζή­τημα της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων, την πάλη για Λαϊκή Εξουσία και Λαϊκή Οικονομία. Άλλωστε σήμερα κανένα πλαίσιο διεκ­δικήσεων δεν μπορεί από μόνο του να συγκροτήσει «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα» αποσπασμένο από την γραμμή συσπείρωσης και πάλης για τη λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. Η μόνη γραμμή συσπείρωσης που στις σημερινές συνθήκες μπορεί να προετοιμάσει και να συγκε­ντρώσει δυνάμεις για το σοσιαλισμό είναι αυτή του ΚΚΕ, της λαϊκής συμμαχίας για την εργατική – λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία.

Το ΚΚΕ θεωρεί ότι καμία κυβέρνηση στα πλαίσια της εξουσίας του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας δεν μπορεί να υλοποιή­σει ένα πλαίσιο στόχων σε φιλολαϊκή κατεύθυνση ούτε ν’ αντιμετωπί­σει το χρέος με κριτήριο τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μια προ­οπτική έχουν για να μην πληρώσουν την καπιταλιστική κρίση και το χρέος: να οργανώσουν την πάλη τους για τη ριζική αλλαγή, για την ερ­γατική-λαϊκή εξουσία.

Οι στόχοι της αποδέσμευσης από την ΕΕ και της διαγραφής του χρέ­ους είναι στόχοι που μόνο η λαϊκή εξουσία μπορεί να εφαρμόσει, έτσι ώστε αυτοί να σημάνουν συνολική αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστι­κές ενώσεις και συμμαχίες και απόσυρση της Ελλάδας από τις «διεθνείς χρηματαγορές».

Ο οπορτουνισμός ως πολιτικός χώρος στο σύνολο του (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΟΕ, Μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής κλπ.) δεν πρέπει να αποτιμάται απλά με βάση ρεφορμιστικές θέσεις που διατυπώνει ή να αξιολογείται με βάση τις θέσεις του ανάλογα με την πο­λιτική συγκυρία. Άλλωστε διακρίνεται για την ασυνεπή πολυφωνία του, την τυχοδιωκτική προσαρμογή του στο συσχετισμό δυνάμεων, το πέ­ρασμα από την ηττοπαθή προσαρμογή στην πιο ριζοσπαστική «φρασε­ολογία».

Οι διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις είναι εσωτερικοί εχθροί του κομμουνιστικού κινήματος, ακριβώς γιατί έχουν τις ρίζες τους στο κομμουνιστικό κίνημα, από όπου αποσπάστηκαν αναθεωρώντας θεμελια­κές αρχές του, όπως για το υποκείμενο του επαναστατικού κινήματος, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του κομμουνιστικού κόμματος, τη δικτατορία του προλεταριάτου, την επαναστατική θεωρία για την επανάσταση, το λενινισμό κλπ. Ως πολιτικοί χώροι συγκροτούνται κα­τά κύριο λόγο από στελέχη που διαμορφώθηκαν στα πλαίσια διαβρωτι­κής πάλης στο εσωτερικό του ΚΚΕ με σκοπό τη μετάλλαξη του. Ο οπορτουνισμός στο σύνολο του δεν πρόκειται να παραιτηθεί ποτέ απότο στόχο μετάλλαξης ή διάλυσης του ΚΚΕ. Ο στόχος αυτός είναι στην ίδια του την πολιτική φύση και με βάση αυτό πρέπει να κρίνεται ως εχθρός επαναστατικού κινήματος.

Ο οπορτουνισμός εκφράζει τη μικροαστική επίδραση μέσα στο επαναστατικό εργατικό, στο κομμουνιστικό κίνημα, την τάση προσαρμο­γής στο σύστημα της εκμετάλλευσης, με δεξιά ή αριστερή απόχρωση. Γι’ αυτό και αργά ή γρήγορα συγκλίνουν οι δυνάμεις του «αριστερού» με εκείνες του «δεξιού» οπορτουνισμού. Δίνει «αριστερό άλλοθι», στις πιο κρίσιμες πτυχές της αντικομμουνιστικής σταυροφορίας.

Συνεπώς, για να διατηρεί το ΚΚ την επαναστατική του φυσιογνωμία, ανεξάρτητα από το τι θέσεις διατυπώνουν οι δυνάμεις του οπορτουνι­σμού, δεν μπορεί να έχει καμίας μορφής συμμαχία ή συνεργασία με αυ­τές, αντίθετα πρέπει να κρατάει διαρκώς ανοιχτό το μέτωπο της πολε­μικής.

Οι διεργασίες στο χώρο του οπορτουνισμού δείχνουν ότι αυτός βρί­σκεται σε φάση ανασύνταξης. Όπως και να ‘χει, οι διάφορες ομάδες των πρώην στελεχών του ΚΚΕ, που το εγκατέλειψαν τα τελευταία 22 χρό­νια, θα αποτελούν και πάλι τον κορμό της νέας ανασύνθεσης. ) Ο Λένιν στην εποχή του έλεγε ότι «ο αγώνας εναντία στον ιμπεριαλισμό είναι κούφια και ψεύτικη φρασεολογία, αν δεν συνδέεται αδιάρρηκτα με τον αγώνα ενάντια στον οπορτουνισμό. Αυτό ισχύει πολλαπλάσια σήμερα. Χωρίς την ένταση του πολέμου ενάντια στις διάφορες εχθρι­κές οπορτουνιστικές ομάδες είναι αδύνατο να διεξαχθεί συνεπής ταξι­κός πόλεμος ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του. Αυτή είναι και η απαίτηση των καιρών.

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: