Redilioupoli's Blog

Η Κόκκινη Ηλιούπολη είναι εδώ

  • Είμαστε ME το ΚΚΕ δεν ειμαστε ομως To …ΚΚΕ

    Λόγο της ύπαρξης διαφόρων "περίεργων" blog δήθεν "κόκκινων" και "αριστερών" που έχουν σαν στόχο τους να διαστρεβλώνουν και να υπονομέυουν το ΚΚΕ, είμαστε υποχρεωμένοι να διευκρινίσουμε ότι είμαστε οπαδοί και φίλοι του ΚΚΕ, πράγμα που συμβαίνει και σε όλα τα blog που βαφτίζονται με οποιοδήποτε όνομα.
    Μοναδική πηγή είναι τα επίσημα sites του κομματος και της νεολαίας
    Βασική επιδίωξη των "φιλοΚΚΕ" blogs είναι να βάζουν την αμφιβολία.για ενέργειες που τάχα δεν είναι σωστές και να αμφισβητούν την ηγεσία του κόμματος.
    Τελευταία έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό με μοναδικό στόχο την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό από τις επίσημες θέσεις του ΚΚΕ.
    Θέλει μεγάλα προσοχή και επαλήθευση όσων κειμένων αναρτώνται στα διάφορα blogs

  • Απαράδεκτη η άρνηση να τεθεί σε ψηφοφορία η πρόταση νόμου του ΚΚΕ

    Η συζήτηση της πρότασης νόμου καθυστέρησε αδικαιολόγητα με ευθύνη της συγκυβέρνησης. Κατά την πάγια τακτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, γίνεται κατά το δοκούν ερμηνεία σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3) και έτσι η πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ δεν μπήκε σε ψηφοφορία, με το σκεπτικό ότι προκαλεί «δημοσιονομικό κόστος». Η ερμηνεία αυτή ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί πρόταση νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία πρόταση νόμου που δεν συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος...

    Επίσης, είναι προσχηματική, αφού με βάση τη διάταξη αυτή παρεμποδίζεται η συζήτηση ακόμα και προτάσεων νόμου της αντιπολίτευσης που όχι μόνο δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά αντίθετα όφελος, όπως η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, την κατάργηση των πρόσθετων αμοιβών των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και τη κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, που δεν έχει έρθει ποτέ για συζήτηση.

  • Αγωνίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ

    Η κοινή λογική λέει ότι η αγωνία ενός συνδικαλιστή για τους μισθούς είναι να μη μειωθούν. ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ όμως αγωνιούν μη τυχόν και δε μη μειωθούν..!

    Η πλειοψηφία της διοίκησης του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ν. Ηρακλείου (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) απαιτεί με... επιστολή της προς τους ξενοδόχους του νομού να εφαρμόσουν άμεσα τη νέα Τοπική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψαν μειώνοντας τους ήδη πενιχρούς μισθούς κατά 15% (κατ' αντιστοιχία της ΣΣΕ που υπέγραψε και η ηγεσία της κλαδικής Ομοσπονδίας). Είναι τέτοια η ανησυχία τους μην τυχόν και καθυστερήσει η ανακούφιση των ξενοδόχων, που φρόντισαν να αναρτήσουν τις σχετικές επιστολές και μες στους τόπους δουλειάς (βλ. ένθετο). Μάλιστα, εφιστούν την προσοχή στους ξενοδόχους γιατί «ο μήνας Ιούλιος πρέπει να πληρωθεί με τη νέα σύμβαση». Ισως, βέβαια, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ να μην έχουν κανένα λόγο να ντρέπονται για τις συμφωνίες που υπέγραψαν, αφού για την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των εργοδοτών νοιάζονται. Αλλά τέτοια πρεμούρα είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη...
    Δείτε εδώ την επιστολή προς τους ξενοδόχους: http://www1.rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&id=373809&format=.jpg

  • Χαμένοι και κερδισμένοι της κρισης

    Η «κρίση χρέους», που είναι μια πτυχή της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης, γίνεται πηγή δεινών για τους λαούς των χωρών που δανείζονται και ταυτοχρόνως πηγή πρόσθετων κερδών για τους δανειστές.
    Την περασμένη βδομάδα έπρεπε να πληρωθεί από το ελληνικό κράτος ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 3,2 δισ. ευρώ. Το ομόλογο βρισκόταν στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία το είχε αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά σε τιμή πολύ μικρότερη της ονομαστικής.
    Η κυβέρνηση αποφάσισε, αφού αυτό όριζε η συμφωνία για το «κούρεμα», να πληρώσει το ομόλογο στην ονομαστική του αξία. Ετσι, η ΕΚΤ αποκόμισε ένα σημαντικό κέρδος από τη διαφορά της αξίας.
    Και επειδή τα κέρδη της ΕΚΤ κατανέμονται στις χώρες - μέλη ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής τους σ' αυτήν, η μερίδα του λέοντος από την εξόφληση του ελληνικού ομολόγου ανήκει στη Γερμανία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το γερμανικό κράτος αποκομίζει ανάλογα κέρδη από την εξόφληση ομολόγων όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών που εποπτεύονται από την τρόικα.
    Σύμφωνα, μάλιστα, με υπολογισμούς των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της Γερμανίας, η Γερμανία θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να αποκομίζει κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα, αφού η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει, ως το 2026, το ποσό των 12,7 δισ. ευρώ για ομόλογα που λήγουν και έχει στα χέρια της η ΕΚΤ.
    Εν τω μεταξύ, με βάση υπολογισμούς του Οικονομικού Ινστιτούτου του Κιέλου, η Γερμανία έχει εξοικονομήσει στη διάρκεια των τελευταίων 3,5 χρόνων συνολικά 68 δισ. ευρώ από τη διαφορά των επιτοκίων και σε σύγκριση με το μέσο κόστος δανεισμού με αυτό της περιόδου 1999 - 2008.

  • Το «ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα»

    Ακριβώς 1,2 δισ. δολάρια θα επενδύσει, όπως ανακοινώθηκε από το ναυτιλιακό Τύπο, η εταιρία «Enesel SA» για τη ναυπήγηση 10 πλοίων μεταφοράς κοντέινερς που θα γίνει βέβαια σε ναυπηγεία εκτός Ελλάδας και συγκεκριμένα στα κορεάτικα ναυπηγεία της «Hyundai» και θα παραδοθούν το 2014. Μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη συμφωνία για το 2012. Πρόκειται για ένα ακόμα απτό δείγμα για την κερδοφορία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, ακόμα και εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Τα κέρδη των εφοπλιστών προέρχονται από την άγρια εκμετάλλευση των ναυτεργατών μέσα στα καράβια, από τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία που έχουν επιβάλει με αβάντα την ταξική φιλοεφοπλιστική πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δηλαδή οι κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, οι συγκυβερνήσεις τους και πάει λέγοντας. Και βέβαια, να μην πούμε για τις απανωτές μειώσεις των οργανικών συνθέσεων (αριθμός πληρώματος) δηλαδή το μαζικό πέταγμα στη στεριά των ναυτεργατών και το χάσιμο χιλιάδων θέσεων εργασίας, το φορολογικό παράδεισο που έχουν εξασφαλίσει διαχρονικά στους εφοπλιστές οι κυβερνήσεις τους (οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρο λιγότερο και από έναν περιπτερά, όταν ρημάζονται από τη φοροεπέλαση τα εργατικά λαϊκά νοικοκυριά) και έχουν βουλιάξει το ΝΑΤ στα ελλείμματα. Κάτι που πλήρωσαν ακριβά οι ναυτεργάτες με το δραστικό πετσόκομμα των συντάξεων και τη διάλυση της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης. Αυτό είναι «το ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα». Και βέβαια, την ώρα που οι εφοπλιστές δίνουν δισεκατομμύρια για να κατασκευάσουν πλοία σε ξένα ναυπηγεία, στην Ελλάδα δεν κατασκευάζουν ούτε βάρκα. Ομως, θα έρθει η ώρα που οι εργαζόμενοι θα σηκώσουν κεφάλι και με την οργάνωσή τους θα πετάξουν στη θάλασσα όλα αυτά τα παράσιτα που τους πίνουν το αίμα και τους πολιτικούς τους υπαλλήλους.
    7/7/2012

  • Εχουμε μαλλί να ξάνουμε

    Διάφορα τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού έχουν μια δυσκολία να τα βρουν μεταξύ τους, αλλά γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ που δεν μπαίνει στο κάδρο μαζί τους.
    Δεν συμφωνούν με τον Τσίπρα οι Βενιζέλος - Σαμαράς και γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ.
    Σκέπασαν σύννεφα τον ήλιο, πάλι φταίει το ΚΚΕ.
    Ακούγοντας τον Βούτση του ΣΥΡΙΖΑ χτες βράδυ στο «Mega» να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί δεν τα βρίσκει η παράταξή του με τους ομοϊδεάτες της - ευρωπαϊστές, δύσκολα μπορούσες να παρακολουθήσεις τι έλεγε. Το μόνο σταθερό στοιχείο στο λόγο του ήταν η επανάληψη ότι ευθύνεται το ΚΚΕ.
    Εξαρχής ήταν καθαρό ότι οι δυνάμεις που πίνουν νερό στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ παριστάνουν τους διαφωνούντες γι' αυτήν ή την άλλη διαχειριστική πρόταση, χρειάζονται το ΚΚΕ στο κλαμπ για να έχουν άλλοθι.
    Το ΚΚΕ δεν έπαιξε σ' αυτό το παιχνίδι. Αλλά αυτοί δεν μπορούν να σταθούν χωρίς να βάλουν το ΚΚΕ στο κάδρο.
    Κι έτσι προκύπτει αυτό το τηλεοπτικό τουρλουμπούκι - ένας δήθεν καυγάς, δηλαδή, που γίνεται στα κανάλια και μακριά από τα πραγματικά υποκείμενα της ταξικής πάλης, τους εργάτες και τα φτωχομεσαία λαϊκά στρώματα που δίνουν τη μάχη τους καθημερινά στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, με απόλυτη αδιαφορία για τις αγωνίες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για το ποιος θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

  • Ηλιουπολίτικο Βήμα και φαιοπράσινες «εξυπνάδες»

    Το παιχνίδι το ξέρουν πολύ καλά μπορούμε να πούμε. Το έχουν σπουδάσει το "άθλημα", δεν ξέρουμε που αλλά το έχουν σπουδάσει.
    Έχουν πολλές "αμερικανιάς" στην προπαγάνδα τους.
    πρώτα βάζουν το blog μας στα προτεινόμενα "και καλά" που τα παρακολουθούν τάχα.
    Στη συνέχεια "πνίγουν" το σχόλιο μας για τον Μωραΐτη για την ύπαρξη του αρθρογράφου της Α1 στη "Θέση" την εφημερίδα του δηλαδή και συνεχίζουν βάζοντας άρθρο τάχα για τους ..."παπούδες τους" με δηλώσεις του Στάλιν και του Χιτλερ.
    Όμορφη "μαγκιά" λεβέντες του Μωραΐτη, συνεχίστε να αποκαλύπτετε την "ιδεολογία" σας.
    Έχουμε πολλούς σαν κι εσάς στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ και έτσι γνωρίζουμε καλά την τακτική σας.

  • Ωμοί και κυνικοί

    Ωμό αντικομμουνισμό ξερνάει ο ΛΑ.Ο.Σ., δείχνοντας ότι του έχει ανατεθεί κεντρικός ρόλος στο χτύπημα του εργατικού λαϊκού κινήματος και στην καταστολή του. Σε χθεσινή της δήλωση, η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ., Σ. Αλιγιζάκη, δήλωσε με αφορμή την προχθεσινή ομιλία της της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Σπόρτιγκ, όπου μίλησε για οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική: «Οσο η αστική Δημοκρατία αποσυντίθεται, τόσο τα τελευταία υπολείμματα του σταλινικού κομμουνισμού στην Ευρώπη αποθρασύνονται (...) Λυπούμεθα που οι θεματοφύλακες της αστικής Δημοκρατίας κωφεύουν και εθελοτυφλούν». Είναι επικίνδυνοι και ταυτόχρονα κυνικοί. Ομολογούν ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει ζόρια και γι' αυτό καλούν τις αστικές δυνάμεις να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα, πριν αυτό ριζοσπαστικοποιηθεί και θέσει σε κίνδυνο την ίδια την αστική εξουσία. Φοβούνται το λαό όπως ο διάολος το λιβάνι και δεν μπορούν να το κρύψουν. Να κάνει ο λαός τους εφιάλτες τους πραγματικότητα. Να τους κατατροπώσει πολιτικά, να σαρώσει την εξουσία που υπερασπίζονται ο ΛΑ.Ο.Σ. και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου.

  • …για φαντάσου

    «Μέσα στο νου και την ψυχή πολλών ανθρώπων το τείχος υπήρχε και υπάρχει ακόμα 21 χρόνια μετά. Οι Ανατολικογερμανοί υφίστανται ακόμη μεταχείριση πολιτών Β΄ κατηγορίας, ως φτωχοσυγγενείς που προκαλούν αμηχανία στους εύπορους συγγενείς τους. Η πικρία τους εκδηλώθηκε με το σύνδρομο της "ostalgie",("νοσταλγία της Ανατολής") γιατί θυμούνται πως στη Λαοκρατική Δημοκρατία το κράτος τούς φρόντιζε με δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δωρεάν παιδεία, δωρεάν ψυχαγωγία (θέατρα συναυλίες κλπ.) και παροχή φθηνής κατοικίας. Τώρα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα χωρίς να διαθέτουν τα ανάλογα χρήματα. Η δημοκρατία του καπιταλισμού δεν κάνει πολλά για αυτούς αφού και η ίδια αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση της. Είμαστε πια στη θλιβερή εποχή τού "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και ατυχώς μόνον "οι (κατά τον Σπένσερ και όχι ακριβώς το Δαρβίνο) καταλληλότεροι θα επιβιώσουν" ("the fittest will survive")» (από άρθρο του Θ. Κακουριώτη, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου /στο ΒΗΜΑ, ηλεκτρονική έκδοση)

  • Ταύτιση των «δεξιών» και «αριστερών» αντικομουνιστών

    Όλο και περισσότερο ταυτίζονται οι θέσεις των φασιστοειδών του ΛΑ.Ο.Σ και των ‘‘επαναστατών’’ τις λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και βέβαια των οπορτουνιστών που δεν χάνουν τέτοιες ευκαιρίες, στον πόλεμο που έχουν κηρύξει στο ΚΚΕ. Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, στα blog, στα site, ακόμα και στη βουλή, μέσω των βουλευτών του φασιστικού κόμματος των νοσταλγών της δικτατορίας και του ναζισμού, χρησιμοποιούν την ίδια μεθοδολογία της λάσπης και της κατασυκοφάντησης του ΚΚΕ. Τα άξια τέκνα του Γκαίμπελς δεν έχουν σύνορα ούτε γραμμές προκειμένου να βλάψουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Πρόσφατη προσπάθεια η ‘‘ανακοίνωση’’ των απολυμένων του «902» που τάχα διώχτηκαν από την πλουτοκρατική διοίκηση του, για λόγους εκδίκησης(!!!!!). Θα δουν πολλά τα μάτια μας το αμέσως επόμενο διάστημα, όμως ούτε αυτή τη φορά θα τους ‘‘περάσει’’ όσο και αν ρίχνουν λάσπη.
    Το εργατικό κίνημα μέσα από το ΠΑΜΕ την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, και το ΜΑΣ θα πάει μπροστά.
    Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
    Για να ανατραπεί αυτό το σάπιο σύστημα των πλουτοκρατών και των υπηρετών τους.

  • Συλληψεις και στα συσσιτια

    «Ούτε το φίδι δεν δαγκώνει τον άνθρωπο που πίνει νερό», λέει μια λαϊκή ρήση.
    Κι όμως, η Ελληνική Αστυνομία ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ένστικτο. Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, αστυνομικοί έχουν εισβάλλει στη στέγη σίτισης του Δήμου Αθηναίων την ώρα που μετανάστες τρώνε ένα πιάτο φαί και πίνουν ένα ποτήρι νερό για να τους συλλάβουν επικαλούμενοι διάφορους λόγους. Μάλιστα, έγιναν και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους της στέγης και της αστυνομίας για να μη γίνουν συλλήψεις.
    Είναι και αυτό ένα απ' τα «μαστίγια» που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στους ξεριζωμένους απ' τον τόπο τους και η οποία προσπαθεί να συγκαλύψει αυτή την αποκρουστική πολιτική της με το «καρότο» των τελευταίων εξαγγελιών για τους μετανάστες.
    Ερώτημα: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα είναι αυτές οι πράξεις;

  • Ψάχνουν ποιος κυβερνάει!!!

    «Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο. Είναι κυρίαρχος ο λαός που αποφάσισε εγκρίνοντας προγράμματα πριν από δύο μήνες ή οι χρηματαγορές που θέλουν να επιβάλουν τη δική τους επιλογή με τρόπο που ξεπερνάει τη δημοκρατία;».
    Η δήλωση αυτή έγινε χτες και ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα.
    Το δικό μας ερώτημα, πάντως, είναι αν θα περάσει έστω μία μέρα δίχως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει να συνδράμει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ΠΑΣΟΚ.
    Γιατί, βεβαίως, ο τόπος έχει κυβέρνηση. Η οποία κυβερνά μαζί και για τις αγορές. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ κόντρα στις αγορές ούτε οι αγορές κόντρα στο ΠΑΣΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο το ΠΑΣΟΚ είναι άβουλο και απλός θεατής των εξελίξεων, έρμαιο των αγορών.
    Όσα το μεγάλο κεφάλαιο απαιτεί, το ΠΑΣΟΚ τα μετουσιώνει σε πολιτική πράξη. Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο, της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης σε βάρος του λαού.
    Αυτός δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει κυρίαρχος, αν δεν τσακίσει με την πάλη του την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου και όσους πολιτικά το εκπροσωπούν.
    Καθαρές κουβέντες.

  • Τη Δευτέρα η συγκέντρωση στο Σκοπευτήριο

    Σε πανστρατιά λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στον αντικομμουνισμό καλεί η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ στην κεντρική εκδήλωση που προγραμματίζεται για τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στις 7 μ.μ. στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, και στην πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ. Στην εκδήλωση θα υπάρχει καλλιτεχνικό αφιέρωμα με τη συμμετοχή του Κώστα Καζάκου.
  • ΤΑ ΚΟΛΕΓΙΑ !!

    Το «επιχείρημα» των υπερασπιστών της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας έρχεται και ξανάρχεται: «Οποιος μπορεί και θέλει γιατί να μην πληρώνει για να σπουδάζει;», υποστηρίζουν... αθώα. Ομως, πίσω από την «αθωότητα» του «πληρώνω για να σπουδάζω», εκείνο που κρύβεται είναι ένας κατηφορικός μονόδρομος που στο τέρμα του γράφει: «Σπουδάζει μόνο όποιος (έχει να) πληρώνει»... Ομοίως, πίσω από το «πληρώνω για να έχω παροχές Υγείας» εκείνο που κρύβεται είναι το «παροχές Υγείας έχει μόνο όποιος (μπορεί να) πληρώνει»... Πίσω από το «πληρώνω για να έχω Ασφάλιση» κρύβεται το «Ασφάλιση έχει μόνος αυτός που πληρώνει»... Με άλλα λόγια, η πολιτική υπέρ των ιδιωτικών «πανεπιστημίων» δε συνιστά μια «άσκηση ελευθερίας», όπως θέλουν να την πουλήσουν στην κοινωνία. Είναι μια βαθύτατα αντιδραστική τομή που εξοστρακίζει δικαιώματα όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Ασφάλιση από τον αυτονόητα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους, στη σφαίρα των «εμπορευμάτων» που απευθύνονται μόνο σε όσους έχουν για να τα «αγοράσουν».
  • Πού χρωστάει και πόσα;;;

    Θυμόσαστε τον Α. Χρυσανθακόπουλο; Εκείνον που σαν βουλευτής και μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ τον είχε πιάσει η κάμερα τηλεοπτικής εκπομπής όχι μόνο να τα χώνει στα «φρουτάκια», αλλά να συναλλάσσεται με τους παράγοντες της εκπομπής για το πώς θα θάψουν την υπόθεση και θα την μετατρέψουν στο αντίθετό της; Αυτός λοιπόν ο «έντιμος άνθρωπος» είναι τώρα στο ΛΑ.Ο.Σ. (υπάρχει κάποιος συμβολισμός εδώ;) και με το θράσος που χαρακτηρίζει αυτούς τους τύπους, βρίσκει το ανάστημα (από πού άραγε;) να βάλει στη θέση του το ΚΚΕ εφ' όλης της ύλης. Σε άρθρο του στην εφημερίδα του Γ. Καρατζαφέρη με τους βαθυστόχαστους τίτλους και υπότιτλους, «Το τελευταίο σταλινικό κόμμα της Ευρώπης», «Το ΚΚΕ συρρικνώνεται», «το εγκαταλείπουν οι έλληνες εργαζόμενοι διότι τάχθηκε υπέρ της απεριόριστης νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών μέχρι απόκτησης υπηκοότητας», επιδίδεται σε ένα υβρεολόγιο ανάλογο των χώρων και του περιβάλλοντος που έχει κοινωνικοποιηθεί ενάντια στο ΚΚΕ. Ποιος ξέρει πού χρωστάει και πόσα; Μπορεί και να πληρώνει προκαταβολικά... Είναι γεγονός πως ο αντικομμουνισμός εκτός από την εκλεπτυσμένη του μορφή έχει και την εντελώς χυδαία με λόγο σαν αυτόν που συναλλάσσονται οι θαμώνες των τόπων όπου συχνάζει ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Αρα καθόλου δε μας εκπλήσσει ούτε το ύφος, ούτε το μπουρδούκλωμα κάθε λογικής. Πάντως, όταν φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν Χρυσανθακόπουλους για να χτυπήσουν το ΚΚΕ, επιβεβαιώνεται πως τα 'χουν βρει σκούρα στην αποστολή που έχουν αναλάβει...
  • ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ! ! !

    Οι κύριοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ της αύξησης των μισθών των βουλευτών, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΛΑ.Ο.Σ. να επιλέγουν την τακτική τού «παρών». Ένα κόμμα, το ΚΚΕ, καταψήφισε. Και ένας βουλευτής………. ο κ. Πάγκαλος, πήρε το λόγο για να καταγγείλει την απόφαση ως «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική». Αλλά ποια απόφαση κατήγγειλε ο κ. Πάγκαλος;;;;;; Όχι, δεν κατήγγειλε την απόφαση του κόμματός του και της ΝΔ να υπερψηφίσουν τις αυξήσεις των μισθών των βουλευτών, σε περίοδο που όλοι μιλούν περί κρίσης και λιτότητας. Σαν «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική» κατήγγειλε τη θέση του ΚΚΕ, που την καταψήφισε!!!! Βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Όχι τόσο για τον κ. Πάγκαλο - πράγμα περιττό - όσο για το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, είπε ότι είπε αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος...
  • Ερωτήσεις χωρίς απάντηση;

    Νομίζετε ότι αυτές οι ερωτήσεις δεν έχουν απάντηση; Παράδειγμα: Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Η απόφαση για τον ξυλοδαρμό του φοιτητή στη Θεσσαλονίκη; Οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία; 65ωρο; Εβδομάδα 3 ημερών; Ατομικές συμβάσεις εργασίας; Ιδιωτικοποιήσεις πχ Ολυμπιακή; Προϋπολογισμός; Νέος τρομονόμος της ΕΕ; Κλπ κλπ κλπ. ΟΧΙ κάνετε λάθος. Τα ΜΜΕ απαντούν: Επεισόδια σε όλη την Ελλάδα!!!!!! Κουκουλοφόροι!!! Πάλι επεισόδια!!! Πάλι κουκουλοφόροι!!! ......τρόμος, .....τρόμος, .....τρόμος.......
  • Kατηγορίες

  • Σελίδες

Κατιν: Αληθειες και ψεμματα.

Κατίν: Όταν η Ιστορία πλαστογραφείται και κατασκευάζεται από την αρχή

Η «ανακάλυψη» των εγγράφων Κατίν

16 Οκτωβρίου 1992. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ) βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου ήδη από τις 26 Μάη ως οργάνωση αντισυνταγματική. Επρόκειτο, βεβαίως, για μια δίκη σκοπιμότητας, η οποία στόχο δεν είχε απλά να θέσει το Κομμουνιστικό Κόμμα εκτός νόμου, αλλά και να το εξοντώσει πολιτικά και ηθικά στη συνείδηση του κόσμου, να διαγράψει την προσφορά και να αμαυρώσει τον ιστορικό του ρόλο στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.

Τη μέρα εκείνη, λοιπόν, κατά τη συνεδρίαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι εκπρόσωποι της πλευράς του Μπ. Γιέλτσιν (εκ των πρωταγωνιστών της ανατροπής της σοβιετικής εξουσίας και πρώτου Προέδρου της καπιταλιστικής πλέον Ρωσίας), Σ. Σαχράι και Α. Μακάροφ, ανακοίνωσαν στους συνηγόρους της υπεράσπισης την προσθήκη στα υλικά της υπόθεσης ορισμένων «μόλις εντοπισθέντων» στα Αρχεία, «άκρως απόρρητων» εγγράφων, τα οποία «αποδείκνυαν» την ευθύνη των ανώτατων καθοδηγητικών οργάνων του Κομμουνιστικού Κόμματος για τη δολοφονία των Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν.

Σύμφωνα με την κατηγορούσα αρχή, τα έγγραφα αυτά «ανακαλύφθηκαν» σε σφραγισμένο φάκελο με την επονομασία «πακέτο Νο 1» και αφορούσαν: α) Ενα τετρασέλιδο κείμενο, με αριθμό 794/Β και ημερομηνία 5 Μαρτίου 1940, στο οποίο ο Λαϊκός Επίτροπος για τις Εσωτερικές Υποθέσεις Λ. Μπέρια πρότεινε στο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ(μπ) την εκτέλεση 25.700 Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου, β) Το απόσπασμα από τα Πρακτικά της 13ης Συνόδου του Πολιτικού Γραφείου, με αριθμό Ρ13/144 και ημερομηνία επίσης 5 Μαρτίου 1940, όπου «εγκρινόταν» το αίτημα Μπέρια, και γ) Μια επιστολή του τότε επικεφαλής της KGB Α. Σεπέλιν προς τον Ν. Χρουστσόφ, με ημερομηνία 3 Μαρτίου 1959 και θέμα την καταστροφή των παραπάνω εγγράφων.

Η υπεράσπιση έγειρε εξ αρχής ερωτήματα γύρω από τη γνησιότητα των εγγράφων (που συν τοις άλλοις προσκομίστηκαν ως φωτοαντίγραφα και όχι τα γνήσια), διαπιστώνοντας αμέσως μια σειρά από προβλήματα, παρατυπίες και λάθη στη σύνταξη, στον τρόπο γραφής, στις υπογραφές τους, κ.ο.κ. Μία από τις πλέον εξόφθαλμες ενδείξεις παραποίησης ήταν βεβαίως η πλήρης ταύτιση των ημερομηνιών των δύο πρώτων εγγράφων, πράγμα που ήταν αδύνατο. Ακολούθως, ζητήθηκαν τα πρωτότυπα, ώστε να υποβληθούν σε γραφολογικές εξετάσεις και να πιστοποιηθεί – ή μη – η γνησιότητά τους. Παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις για την επικείμενη προσκόμιση των «αυθεντικών» αρχειακών ντοκουμέντων, τα επίμαχα κείμενα δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Και βεβαίως το Συνταγματικό Δικαστήριο δεν τα συμπεριέλαβε καν στην απόφασή του στις 30 Νοέμβρη 1992. Ούτε σε μια στημένη δίκη σκοπιμότητας δεν μπόρεσαν να σταθούν.

Ούτε όμως η πολωνική κυβέρνηση έμεινε ικανοποιημένη. Έχοντας παραλάβει τα ίδια έγγραφα στις 14 Οκτωβρίου 1992 κατ’ εντολή του Γιέλτσιν και διά χειρός του αρχειοθέτη Π. Πιχόι, ζήτησε επίσης να της παρουσιαστούν τα πρωτότυπα. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν έχει συμβεί έως τις μέρες μας.

Το μόνο που έγινε, εν τέλει, ήταν η «διόρθωση» της ημερομηνίας του πρώτου εγγράφου (πρόταση Μπέρια). Έτσι, η 5η Μάρτη 1940 έγινε «…Μάρτης 1940» (χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία). Με αυτή τη μορφή περιελήφθη στον 6ο τόμο των υλικών της δίκης και με αυτή τη μορφή το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Όμως, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, ούτε αυτή η «διόρθωση» υπήρξε αρκετή, ώστε να καλύψει τις ατασθαλίες των πλαστογράφων.

Τα προβλήματα των εγγράφων

Οι παρατηρήσεις μιας σειράς νομικών και ιστορικών – ερευνητών αναφορικά με τη φόρμα και το περιεχόμενο των επίμαχων εγγράφων, γεννούν ομολογουμένως πολλά ερωτήματα.

— Καταρχάς, για την πρόταση Μπέρια: Η έλλειψη συγκεκριμένης ημερομηνίας, από μόνη της, αποτελεί ιδιαίτερα ανορθόδοξη πρακτική για ένα ντοκουμέντο τέτοιας σημασίας. Ακόμη πιο σοβαρό όμως είναι το εξής. Περαιτέρω αρχειακή έρευνα έδειξε πως στα πρακτικά των εξερχομένων ντοκουμέντων της NKVD, τα έγγραφα 793/Β, 794/Β (αυτό δηλαδή που μας ενδιαφέρει εν τω προκειμένω) και 795/Β είχαν καταχωρηθεί με ημερομηνία 29 Φλεβάρη 1940. Πώς γίνεται, λοιπόν, ένα έγγραφο, το οποίο είχε σταλεί (και επομένως συνταχθεί) τέλη Φλεβάρη, να αναγράφει «…Μάρτης 1940»;

— Το έγγραφο αυτό υποτίθεται πως επιδόθηκε από τον ίδιο τον Μπέρια στον Στάλιν κατά τη συνεδρίαση του ΠΓ στις 5 Μάρτη, στην οποία δήθεν έλαβε μέρος. Ομως στα πρακτικά των συναντήσεων εκείνης της ημέρας δεν εμφανίζεται ο Μπέρια. Ο τελευταίος συναντήθηκε με τον Στάλιν στις 27 Φλεβάρη και ξανά στις 7 Μάρτη, όχι όμως ενδιάμεσα.

— Άλλα λάθη αφορούν σημαντικές αποκλίσεις από την καθιερωμένη σύνταξη τέτοιων κειμένων (τα ντοκουμέντα της NKVD ακολουθούσαν αυστηρό πρωτόκολλο στον τρόπο γραφής τους). Αποκλίσεις που έχουν να κάνουν με τη διατύπωση του αιτήματος, τη θέση των υπογραφών, τον τρόπο της υπογραφής, κ.ά. Από το συγκεκριμένο κείμενο λείπουν επίσης τα αρχικά του δακτυλογράφου στην άνω αριστερή γωνία (τυπική πρακτική για έγγραφα της NKVD που γινόταν για ευνόητους λόγους ασφαλείας). Λείπουν μια σειρά χαρακτηριστικά ενός «άκρως απόρρητου» κειμένου, όπως π.χ. τα ονόματα όλων όσοι είχαν δει ή ήταν παραλήπτες του συγκεκριμένου εγγράφου, ο αριθμός των αντιγράφων, κ.ο.κ.

— Στο κείμενο υπάρχουν οι υπογραφές των μελών του ΠΓ Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μολότοφ, Μικογιάν, Καλίνιν και Καγκάνοβιτς. Οι δύο τελευταίοι όμως δεν ήταν παρόντες στην 13η Σύνοδο του ΠΓ στις 5 Μαρτίου 1940, πώς λοιπόν θα μπορούσαν να έχουν υπογράψει;

— Η επιστολή του Σεπέλιν προς τον Χρουστσόφ είναι ομολογουμένως το πιο αδύναμο απ’ όλα τα ντοκουμέντα, αφού η προχειρότητα με την οποία γράφτηκε είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη. Δεν υπάρχουν ούτε υπογραφές, ούτε σφραγίδα της ΚΕ του ΚΚΣΕ, ούτε αριθμός πρωτοκόλλου, ούτε κάποια από τις συνήθεις ενδείξεις για τέτοιου είδους έγγραφα (π.χ. εμπιστευτικό, απόρρητο, κ.λπ.), ενώ η απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ(μπ) της 5ης Μάρτη του 1940 αναφέρεται ως απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ (ενώ τότε δεν ονομαζόταν ακόμη έτσι).

Όλες οι παραπάνω παρατηρήσεις αφορούν βεβαίως μόνο τα έγγραφα αυτά καθαυτά και όχι μια σειρά άλλα ζητήματα, που έχουν να κάνουν με σημαντικά προβλήματα στη διαδικασία λήψης τέτοιων αποφάσεων, τον τρόπο σύστασης μιας τρόικας, κ.ο.κ.

Η δικαστική έρευνα διακόπτεται

Η δικαστική «εξέταση» των εγκληματικών ευθυνών για το Κατίν συνεχίστηκε στη Ρωσία και μετά τη λήξη της δίκης του ΚΚΣΕ. Τερματίστηκε όμως τον Σεπτέμβρη του 2004 λόγω «έλλειψης εγκλήματος»! Επίσης, το Μάρτη του 2005 ο Γενικός Στρατιωτικός Εισαγγελέας της Ρωσίας ακύρωσε τη συμφωνία με την Πολωνία, σύμφωνα με την οποία η πρώτη όφειλε να προσκομίσει στη δεύτερη όλα τα ντοκουμέντα σχετικά με την έρευνα της υπόθεσης. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, μόλις 67 από τους 183 τόμους της διενεργηθείσας έρευνας μπόρεσαν να εξεταστούν. Οι υπόλοιποι θεωρήθηκαν ότι εμπεριείχαν «κρατικά μυστικά» και χαρακτηρίστηκαν απόρρητοι. Η υπόθεση έκλεισε άρον – άρον. Μόλις 22 νεκροί αναγνωρίστηκαν. Αφού η σοβιετική ενοχή ήταν «δεδομένη», γιατί σταμάτησε η δικαστική έρευνα; Γιατί εγκαταλείφθηκε τόσο απότομα μια διαδικασία που πήρε τόσα χρόνια και θα μπορούσε – ενδεχομένως – να δώσει τέλος στη σπέκουλα γύρω από το θέμα;

«Ζωντανοί νεκροί» και ομολογίες Γερμανών

Το 2006 εκδόθηκαν στην Πολωνία τα απομνημονεύματα ενός επιφανούς Πολωνού νομικού εν ονόματι Ρ. Μπεζάνεκ. Επρόκειτο για τον νο.1105 νεκρό στις λίστες των θυμάτων του Κατίν, που είχε προκύψει το 1943 από την «έρευνα» των Ναζί. Βεβαίως, ο Μπεζάνεκ, νεαρός υπολοχαγός τότε, δεν ήταν πουθενά πέριξ του Κατίν το 1940 (βρισκόταν στη πολωνική πόλη του Ράντομ), ούτε βεβαίως εκτελέστηκε από τους «κόκκινους». Τουναντίον, έζησε για πάρα πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο. Και όμως, σύμφωνα με τον πολωνικό Ερυθρό Σταυρό (που μετείχε στην «έρευνα» των Ναζί για το Κατίν), το «πτώμα» του Μπεζάνεκ είχε αναγνωριστεί και ταυτοποιηθεί, βάσει επαγγελματικών καρτών και άλλων εγγράφων που «βρέθηκαν» πάνω του (Αρχείο GARFEF.7021, op.114, 35). Και δεν είναι το μόνο «θύμα» του Κατίν που κατόπιν βρέθηκε ζωντανό (όπως π.χ. ο Ζίγκνιου Μποτούσκαγια, κ.ά.).

Τα απομνημονεύματα του Μπεζάνεκ ήρθαν απλά να μας υπενθυμίσουν για μια ακόμη φορά το εξής παράδοξο: Εφόσον η μαζική εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών έγινε μυστικά από τους Σοβιετικούς, σε μια επιχείρηση που προφανώς δεν ήθελαν ποτέ να μάθει κανείς, γιατί όλοι σχεδόν οι εκτελεσθέντες βρέθηκαν κατόπιν από τους Ναζί με όλα τους τα στρατιωτικά διακριτικά, με ένα σωρό έγγραφα, ταυτότητες, φωτογραφίες, επιστολές, κ.ο.κ. που «πιστοποιούσαν» την ταυτότητά τους; Μήπως η μαρτυρία αυτή ενισχύει την εκδοχή της κατασκευής του εγκλήματος από τους Ναζί; Ας θυμηθούμε και πάλι το δημοσίευμα των «New York Times» στις 19 Ιούνη 1945, όπου, ένας πρώην έγκλειστος του στρατοπέδου συγκέντρωσης Sachsenhausen της Γερμανίας παραδέχτηκε πως μετείχε στην «παραγωγή ψευδών ντοκουμέντων αναγνώρισης για τα πτώματα των μαζικών τάφων στο Κατίν».

Αξίζει να σημειωθεί πως, ένα χρόνο πριν τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων του «ζωντανού – νεκρού» Μπεζάνεκ, το 2005, Ρώσοι ιστορικοί που μελετούσαν τα Κεντρικά Αρχεία του υπουργείου Άμυνας στο Ποντόλσκ, έκαναν γνωστή την ύπαρξη ενός ολόκληρου αρχείου με καταγεγραμμένες καταθέσεις Γερμανών στρατιωτικών, οι οποίοι είχαν λάβει προσωπικά μέρος στη δολοφονία των Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν (TSAMO, Αρχείο 35, op.11280, d.798, 1.175). Τίποτε από όλα αυτά βεβαίως δεν κρίθηκε άξιο αναφοράς από τα αστικά ΜΜΕ.

Νέες δηλώσεις και αποκαλύψεις

Με αφορμή την αναβίωση του «ενδιαφέροντος» για το Κατίν, που προκάλεσε η γνωστή ταινία του Βάιντα το 2008, ο Γιούρι Ζούκοφ, ένας εκ των πλέον γνωστών και σεβαστών ιστορικών της Ακαδημίας Επιστημών της Ρωσίας, δήλωσε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, πως στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τού ζητήθηκε να ερευνήσει τα Αρχεία του Προέδρου (όπου εμπεριέχονταν και ο επίμαχος «φάκελος Νο.1»), προκειμένου να βρει στοιχεία για τις δήθεν «εγκληματικές δραστηριότητες» του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενόψει της δίκης του τελευταίου στο Συνταγματικό Δικαστήριο.

Στη διάρκεια της μελέτης αυτής των Αρχείων, του παρέδωσαν ένα πακέτο με 30 περίπου φωτοτυπίες ντοκουμέντων για διάφορα θέματα. Μεταξύ αυτών και μια μονοσέλιδη (όχι τετρασέλιδη, όπως εμφανίστηκε αργότερα) αναφορά – πρόταση του Μπέρια για την εκτέλεση 2 – 3 χιλιάδων (και όχι 25.700) Πολωνών αξιωματικών, ενόχων για εγκλήματα πολέμου και άλλα εγκλήματα. Ο τρόπος με τον οποίο είχε αρχειοθετηθεί η εν λόγω αναφορά έδειχνε πως το αίτημα είχε τελικά απορριφθεί. Ωστόσο, εφόσον ήταν φωτοαντίγραφο, ο Ζούκοφ ζήτησε να του προσκομιστεί το πρωτότυπο κείμενο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Επρόκειτο για κόπια της γνήσιας πρότασης Μπέρια, η οποία εν συνεχεία «τροποποιήθηκε», προκειμένου να εξυπηρετήσει τους σκοπούς των Γιέλτσιν και λοιπών;

Ένα είναι σίγουρο: Το πόρισμα της ανεξάρτητης εγκληματολογικής έρευνας, που ξεκίνησε στις 5 Νοέμβρη 2007 και κατέληξε στις 31 Μάρτη 2009, έδειξε πως στο έγγραφο Μπέρια είχαν «δουλέψει» διαφορετικές γραφομηχανές, ενισχύοντας σημαντικά την εκδοχή της πλαστογραφίας. Συγκεκριμένα, στην έρευνα αυτή, που διενεργήθηκε από το Ειδικό Εγκληματολογικό Εργαστήριο «Μόλοκοφ Ε.Π.» (αρ. πορίσματος Νο 016/07-Ι), τονίζονταν μεταξύ άλλων πως «τα προαναφερθέντα σημάδια είναι σημαντικά, σταθερά και στο σύνολό τους αρκετά για να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι τα αποσπάσματα του δακτυλογραφημένου κειμένου, αποτύπωση του οποίου βρίσκεται στις ψηφιακές φωτογραφίες της πρώτης, δεύτερης και τρίτης σελίδας…και το απόσπασμα του δακτυλογραφημένου κειμένου, αποτύπωση του οποίου βρίσκεται στην ψηφιακή φωτογραφία της τέταρτης σελίδας του συγκεκριμένου Γράμματος τυπώθηκαν σε διαφορετικές δακτυλογραφικές ατομικές μηχανές…».

Βεβαίως, επρόκειτο για εγκληματολογική έρευνα που διεξήχθη σε ψηφιακές φωτογραφίες του επίμαχου εγγράφου και όχι επί του πρωτοτύπου. Γι’ αυτό και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) συγκρότησε ειδική επιτροπή, ζητώντας πρόσβαση στα γνήσια ντοκουμέντα. Οι αρχές της απαγόρευσαν την πρόσβαση στα συγκεκριμένα έγγραφα, ενώ έθεσαν εμπόδια και σε οποιαδήποτε άλλη διερεύνηση σχετικών με την υπόθεση υλικών. Οι κομμουνιστές όμως επέμειναν. Κατά τη διάρκεια της τακτικής συνεδρίασης της Κρατικής Δούμας στις 12 Φλεβάρη 2010 ο βουλευτής του ΚΚΡΟ (και πρώην Γενικός Εισαγγελέας της ΕΣΣΔ) Βίκτορ Ιλιούχιν κατέθεσε εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος αίτημα για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, με αντικείμενο την εις βάθος διερεύνηση της υπόθεσης Κατίν.

Αντ’ αυτού, στις 28 Απρίλη 2010 τα περιβόητα «έγγραφα του Κατίν» αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο «κατ’ εντολήν» του ίδιου του Ρώσου Προέδρου. Η κίνηση αυτή, που χαιρετίστηκε μετά βαΐων και κλάδων, με πρωτοσέλιδα και βαρύγδουπους τίτλους, από σύσσωμο τον αστικό κόσμο, τα ΜΜΕ, κλπ., ήρθε για να αποστομώσει δήθεν τους επικριτές των ντοκουμέντων. Όμως επρόκειτο για τα ίδια ντοκουμέντα, που ήταν γνωστά από καιρό, οι ίδιες ψηφιακές φωτογραφίες που είχαν υποβληθεί σε εγκληματολογικές εξετάσεις, κ.ο.κ. Η εμφάνιση και εξέταση των πρωτοτύπων θα έλυνε μια για πάντα το ζήτημα. Γιατί, λοιπόν, η ρωσική κυβέρνηση αρνείται την πρόσβαση σε αυτά στους ειδικούς, στους μελετητές, στις εξεταστικές επιτροπές, στους ίδιους τους Πολωνούς που ακόμη τα αναζητούν;

Πρόσφατα, όμως, νέα στοιχεία και αποκαλύψεις ήρθαν στο φως, εγείροντας αμφιβολίες και προβληματισμούς, όχι μόνο για τα επίμαχα έγγραφα, αλλά και γενικά για το ποιόν, την αξιοπιστία των Ρωσικών Αρχείων.

Συγκεκριμένα, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 3 Ιούνη 2010, ο Βίκτορ Ιλιούχιν δήλωσε πως στις 25 και 26 Μάη ήρθε σε επαφή μαζί του ένας εκ των «πρωταγωνιστών» της πλαστογράφησης των ντοκουμέντων για το Κατίν – και όχι μόνο. Η καταγγελία δεν ήταν ανώνυμη (αν και για λόγους ασφαλείας ο καταγγέλλων ζήτησε να μην αποκαλυφθεί – προς το παρόν – το όνομά του), ούτε αόριστη. Υποδείχθηκαν συγκεκριμένες τοποθεσίες, κατονομάστηκαν συγκεκριμένα πρόσωπα, ενώ προς περαιτέρω επαλήθευση των λεγομένων του, ο καταγγέλλων προσκόμισε μια σειρά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή ιστορικών «ντοκουμέντων», όπως φύλλα χαρτιού της δεκαετίας του 1940, πλαστές σφραγίδες, υπογραφές, κ.ά.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 συγκροτήθηκε, υπό την αιγίδα των Υπηρεσιών Ασφαλείας του τότε Προέδρου Μπ. Γιέλτσιν, μια ομάδα ειδικών, με σκοπό την πλαστογράφηση μιας σειράς εγγράφων σχετικών με σημαντικά γεγονότα της σοβιετικής περιόδου. Η ομάδα εργάστηκε αρχικά σε εγκαταστάσεις που στο παρελθόν ανήκαν στη ΚΕ του ΚΚΣΕ στο χωριό Ναγκόρνογιε (1991 – 1996), ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην περιοχή Ζαρέτσιε. Δίπλα στην ομάδα αυτή, όπου μετείχαν επίσης εκπρόσωποι των υπηρεσιών ασφαλείας και στελέχη του μηχανισμού του Προέδρου, δούλευε ακόμη μια επιτροπή από το 6ο Ινστιτούτο (Μολτσάνοφ) του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η «παραγγελία», τα κείμενα προς πλαστογράφηση ή κατασκευή, παρέχονταν από τους Π. Πιχόι (πρώην επικεφαλής των Ρωσικών Αρχείων), Μ. Πολταράνιν (από το περιβάλλον του Προέδρου) και Γ. Ρογκόζιν (αναπληρωτή αρχηγού της υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου). Η «παραγγελία» μπορεί να αφορούσε την εξολοκλήρου κατασκευή ενός εγγράφου ή την παραποίηση ήδη υπάρχοντος αρχειακού υλικού (με την προσθήκη κειμένου, υπογραφών, κ.ο.κ.). Εκατοντάδες χιλιάδες τέτοια ντοκουμέντα τροφοδοτήθηκαν στα επίσημα Αρχεία της Ρωσίας τα επόμενα χρόνια.

Ο καταγγέλλων δήλωσε πως, μεταξύ των εγγράφων με τα οποία καταπιάστηκε η ομάδα του και ο ίδιος προσωπικά, ήταν και το επίμαχο κείμενο της πρότασης Μπέρια. Το έγγραφο κατασκευάστηκε κατά παραγγελία του Κρεμλίνου, τους δόθηκε το περιεχόμενο και εκείνοι ασχολήθηκαν με την «τεχνική» πλευρά του ζητήματος. Ο ίδιος πρόσθεσε την υπογραφή του Μπέρια, καθώς και τις υπογραφές των μελών του Πολιτικού Γραφείου. Προς υποστήριξη των λεγομένων του, παρουσίασε μια σειρά εντύπων της περιόδου, του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι), της Κεντρικής Επιτροπής, κ.ά., και μάλιστα υπογεγραμμένων. Πολλά από αυτά τα έντυπα ήταν κενά (με σκοπό να «συμπληρωθούν» αργότερα), ενώ στη φόρμα ταίριαζαν απόλυτα με τα επίμαχα ντοκουμέντα. Επίσης, παρουσίασε μια σειρά από σφραγίδες (του Κομμουνιστικού Κόμματος, του Λαϊκού Επιτροπάτου των Εσωτερικών και άλλων δομών του σοβιετικού κράτους) που χρησιμοποιήθηκαν στην πλαστογράφηση των κειμένων, ενώ εξήγησε και τον τρόπο τοποθέτησής τους σε ένα έγγραφο προκειμένου να φαίνονται γνήσιες.

Προσκόμισε δε ένα ολόκληρο αρχείο (Ειδικό Αρχείο 29, τόμος 7ος) με το χαρακτηρισμό «απόρρητο» και «δεν υπόκειται σε αποχαρακτηρισμό», το οποίο περιήλθε στα χέρια του στα πλαίσια της συμμετοχής του στην εν λόγω ομάδα (και σύμφωνα με τον Β. Ιλιούχιν πολύ δύσκολα θα μπορούσε να είχε βρεθεί στην κατοχή του με οποιονδήποτε άλλο τρόπο).

Τέλος, για την επιστολή Σελέπιν στον Χρουστσόφ (το 3ο επίμαχο έγγραφο της υπόθεσης), ο καταγγέλλων υπέδειξε ως συντάκτη του τον συνταγματάρχη Κλίμοφ, τονίζοντας πως μια απλή γραφολογική εξέταση του γραφικού του χαρακτήρα θα ήταν αρκετή, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Δεσμεύτηκε δε, να προσκομίσει σύντομα και άλλα αποδεικτικά στοιχεία.

Η μάχη των συνειδήσεων συνεχίζεται

Όλα τα παραπάνω, είτε ληφθούν υπόψη ως αποδείξεις είτε απλά ως ενδείξεις, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη γνησιότητα των εγγράφων του Κατίν, που ομολογουμένως αποτελούν και το «βαρύ πυροβολικό» της επιχειρηματολογίας της άλλης πλευράς, που φέρει ως ενόχους του εγκλήματος τους Σοβιετικούς (πέραν των ισχυρισμών των Ναζί). Βεβαίως, όλα αυτά έρχονται απλά να προστεθούν στη μακρά λίστα των αποδεικτικών στοιχείων και ιστορικών πηγών, που αναδεικνύουν, όχι μόνο τον υπεύθυνο του εγκλήματος αλλά και τη διαχρονική σκοπιμότητα γύρω από την προπαγάνδα του Κατίν (βλέπε Εκθεση Burdenko, Πρακτικά της Δίκης της Νυρεμβέργης, σχετικές αναφορές στα αρχεία των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ομολογίες Γερμανών στρατιωτικών που μετείχαν στο έγκλημα, κ.ά.).

Όταν η ρωσική κυβέρνηση ανάρτησε τις ψηφιακές φωτογραφίες των επίμαχων εγγράφων στο διαδίκτυο έγινε κυριολεκτικά σάλος στο ντόπιο και διεθνή Τύπο. Τι από τα παραπάνω είδατε να αναπαράγεται ως είδηση – ή απλά ως ερώτημα – για τη διατήρηση ορισμένων έστω προσχημάτων αντικειμενικότητας; Η απάντηση είναι απολύτως τίποτε. Όπως και κανένα ερώτημα δε διατυπώθηκε ποτέ για το γεγονός ότι η ρωσική κυβέρνηση αρνείται πεισματικά μέχρι και σήμερα να προσκομίσει τα γνήσια έγγραφα προς μελέτη και εξέταση από τους ιστορικούς ή άλλους εμπειρογνώμονες και ειδικούς. Γιατί; Διότι πολύ απλά ΔΕΝ τους ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια. Αυτή δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο σε αυτήν την υπόθεση. Η ουσία των εγγράφων έγκειται στους λόγους για τους οποίους πρωτο-«ανακαλύφθηκαν». Στη δίκη και καταδίκη του κομμουνισμού. Στην παραχάραξη και κατασκευή εκ νέου της Ιστορίας και της ιστορικής μνήμης του λαού, ιδιαίτερα των νεότερων γενεών. Στη χρεοκοπία στη συνείδησή τους της σοσιαλιστικής προοπτικής, ιδιαίτερα τώρα, σε μια εποχή όπου ο καπιταλισμός, με αφορμή και την κρίση, αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά το πραγματικό, αποκρουστικό του πρόσωπο. Πρόκειται για μια πραγματική μάχη συνειδήσεων. Και έπεται συνέχεια…

Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ

Κατίν: Από τον Γκαίμπελς στους κινηματογράφους

Η διαχρονικότητα ενός ψέματος

«Εδωσα οδηγίες να γίνει η ευρύτερη δυνατή εκμετάλλευση αυτού του προπαγανδιστικού υλικού. Θα μπορέσουμε να επιζήσουμε με αυτό για μια-δυο βδομάδες» (Τζ. Γκαίμπελς για το Κατίν, «Απομνημονεύματα», 14 Απριλίου 1943)1.

«Αισθήματα έκπληξης και μετάνοιας θα νιώσουν εκείνοι οι οποίοι, ενώ γνωρίζουν τόσο καλά την υπουλότητα και ιδιοφυΐα της προπαγανδιστικής μηχανής του Γκαίμπελς, πέφτουν θύματα της παγίδας που η ίδια έστησε» («The Times», 28 Απριλίου 1943, αντιδρώντας στην αβίαστη και άμεση υιοθέτηση της ναζιστικής προπαγάνδας από την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου).

«Υπολογίζουμε το ενδεχόμενο να πάμε την αντισοβιετική καμπάνια πολύ μακριά, αλλά αισθανόμαστε ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τη Γενική Συνέλευση (του ΟΗΕ) για ένα τόσο πολύτιμο προπαγανδιστικό σκοπό. Μπορούμε να αναδείξουμε τη σφαγή στο Κατίν…» (Ντοκουμέντα του US Department of State / Foreign Relations of the United States, «Σχέσεις ΗΠΑ-ΟΗΕ», τόμος ΙΙΙ, 1952-1954, σελ. 13).

«Η σφαγή στο δάσος του Κατίν υπήρξε μια εγκληματική πράξη ιστορικής εμβέλειας με μακρόχρονες πολιτικές συνέπειες» (Benjamin B. Fisher, Τμήμα Ιστορίας του Κέντρου Ερευνας Πληροφοριών της CIA, 14 Απριλίου 2007).

«Πολιτικοί και συγγενείς θυμάτων στην Πολωνία υπήρξαν οι πρώτοι που παρακολούθησαν την παγκόσμια πρεμιέρα του «Κατίν», μιας ταινίας για τη σοβιετική σφαγή 22.000 Πολωνών στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» (United Press International, 18 Σεπτεμβρίου 2007).

«Οι Πολωνοί ξαναζούν τη σφαγή στο Κατίν»! Με αυτό τον τίτλο η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» αναδημοσίευσε (στο φύλλο της 22-23 Σεπτεμβρίου 2007) το σχετικό άρθρο της γαλλικής «LE MONDE», βάζοντας υπέρτιτλο: «Τον Μάιο του 1940 η μυστική αστυνομία του Στάλιν εκτέλεσε εν ψυχρώ 22.000 Πολωνούς. Η νέα ταινία του κορυφαίου σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα ρίχνει αλάτι σε μια ανοιχτή πληγή».

Οπως διαβάζουμε στη συνέχεια, η εν λόγω ταινία, η οποία προβάλλεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες της Πολωνίας – προσεχώς και στην Ελλάδα – «φωτίζει ένα από τα πιο δραματικά επεισόδια της ιστορίας της χώρας».

Πράγματι φωτίζει; ΄Η μήπως προάγει την ιστορική τύφλωση ως προϊόν μαζικής κατανάλωσης, αναπαράγοντας με όρους μεγάλης οθόνης ένα προπαγανδιστικό τέχνασμα το οποίο αξιοποιήθηκε διαχρονικά εξίσου από όλες τις πολιτικές εκφάνσεις του αντικομμουνισμού, από το φασισμό ως την αστική «δημοκρατία», τις αντεπαναστατικές δυνάμεις στην Ανατολική Ευρώπη κλπ.;

Για να απαντήσουμε όμως επί της ουσίας στο ερώτημα αυτό, θα πρέπει να ανατρέξουμε στο παρελθόν, εκεί που ξεκίνησαν όλα.

Ενας τελευταίος προπαγανδιστικός άσος στο μανίκι του Γκαίμπελς

Βρισκόμαστε στις 13 Απριλίου 1943. Περίπου δύο μήνες μετά τη συντριβή της φασιστικής στρατιωτικής μηχανής στο Στάλινγκραντ – που σηματοδότησε τη ριζική στροφή στον ρου του πολέμου – ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βερολίνου ανακοίνωσε την «ανακάλυψη» από την Wehrmacht (Βέρμαχτ) ενός μαζικού τάφου 3.000 Πολωνών αξιωματικών σε μια περιοχή στο δάσος του Κατίν, κοντά στο Σμολένσκ (στη συνέχεια ο αριθμός αυτός ανέβηκε στις 15.000 με 22.000-25.700, σύμφωνα με τη «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού»!). Ενοχος αυτού του εγκλήματος: Ο εβραιομπολσεβικισμός. Το μήνυμα της ανακάλυψης που διατρανώθηκε σε όλους τους τόνους και με όλα τα μέσα: Ο κίνδυνος του προελαύνοντος κομμουνιστικού τέρατος, το οποίο απειλούσε πλέον να πατήσει το πόδι του στις περιοχές του δυτικού πολιτισμού.

Η σοβιετική «Πράβντα» απάντησε άμεσα και στις 19 του ίδιου μήνα έγραψε: «Εχοντας συνείδηση της οργής ολόκληρης της προοδευτικής ανθρωπότητας για τις σφαγές που διέπραξαν σε βάρος ειρηνικών (σ.σ. φιλήσυχων) πολιτών και ιδιαίτερα Εβραίων, οι Γερμανοί προσπαθούν τώρα να εγείρουν το μίσος ευκολόπιστων ανθρώπων ενάντια στους Εβραίους. Γι’ αυτό τον λόγο εφηύραν μια ολόκληρη συλλογή από «Εβραίους κομισάριους», οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται, συμμετείχαν στη δολοφονία των 10.000 Πολωνών αξιωματικών. Για τόσο έμπειρους παραχαράκτες δεν ήταν και δύσκολο να εφεύρουν ονόματα ανθρώπων, που ποτέ δεν υπήρξαν – Λεβ Ρίμπακ, Αβραάμ Μπορίσοβιτς, Πάουλ Μπροντνίσκι, Χάιμ Φίνμπεργκ. Αυτά τα πρόσωπα δεν υπήρξαν ποτέ, είτε στο «Παράρτημα Σμολένσκ της OGPU» είτε σε κανένα άλλο τμήμα της NKVD (σ.σ. όργανα του σοβιετικού κράτους που κατηγορήθηκαν για το έγκλημα)». Ακόμα και αναλύσεις της CIA αναγνώρισαν το «ελάττωμα» στην επιχειρηματολογία των Ναζί περί «εβραιομπολσεβικικών σφαγών», παραδεχόμενοι το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα των θυμάτων ήταν Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής2. Και δεν ήταν μόνο αυτό.

Οπως ήδη αναφέραμε, ο ίδιος ο Γκαίμπελς, σε καταχώριση στο ημερολόγιό του (14 Απριλίου 1943), εξέφρασε την πεποίθηση ότι η υπόθεση αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο προπαγανδιστικής εκμετάλλευσης για τουλάχιστον «μια-δυο βδομάδες». Σε μια άλλη καταχώριση με ημερομηνία 8 Μαΐου 1943 ανέφερε πως «δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες… Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε». Και όμως, έξι δεκαετίες και πλέον μετά, η προπαγάνδα του Γκαίμπελς καλά κρατεί…

«Διεθνής διάσταση»

Επιδιώκοντας να προσδώσουν διεθνή διάσταση και «αντικειμενικότητα» στα αποτελέσματα της «έρευνας», οι ναζιστικές αρχές ενσωμάτωσαν στο εγχείρημα τον Πολωνικό Ερυθρό Σταυρό (ο ίδιος ο Ερυθρός Σταυρός, αν και εκλήθη, αρνήθηκε να συμμετάσχει), καθώς και μια 12μελή «Διεθνή Επιτροπή», οι οποίοι και επικύρωσαν τα πορίσματα αυτής. Αξίζει να σημειωθεί πως η πολυεθνική σύνθεση της Επιτροπής αποτελεί ακόμα και σήμερα επιχείρημα στο οπλοστάσιο του ιστορικού αναθεωρητισμού κατά των Σοβιετικών. Επιχείρημα που σημειωτέον διατυπώθηκε για πρώτη φορά από την ομάδα υπεράσπισης των Ναζί στις Δίκες της Νυρεμβέργης.

Προφανώς το γεγονός ότι όλα τα μέλη της προέρχονταν από κράτη – δορυφόρους του Γ΄ Ράιχ (πλην της Ελβετίας) δε θεωρήθηκε ούτε τότε, ούτε και σήμερα, άξιο προβληματισμού. Ούτε το ότι η Επιτροπή παρέμεινε στο χώρο μόλις δύο μέρες εξετάζοντας 9 (!) προεπιλεγμένα από τους Ναζί πτώματα προτού συντάξει την έκθεσή της. ΄Η το γεγονός ότι πολλοί από τους συμμετέχοντες στη λεγόμενη «Διεθνή Επιτροπή», όπως ο Τσεχοσλοβάκος καθηγητής της ιατροδικαστικής F. Hajek ή ο Βούλγαρος ιατροδικαστής M. Markov ανακάλεσαν αργότερα, καταθέτοντας ότι τα πορίσματα ήταν προκατασκευασμένα και υπεγράφησαν υπό καθεστώς πίεσης και φόβου (ο τελευταίος μάλιστα κατέθεσε σχετικά ως μάρτυρας κατηγορίας στις Δίκες της Νυρεμβέργης). Ακόμα και ο Τσόρτσιλ είχε δηλώσει στις 24 Απριλίου 1943 πως «είμαστε οπωσδήποτε αντίθετοι σε κάθε υποτιθέμενη «έρευνα» που θα διεξαγόταν από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό ή οιονδήποτε άλλο οργανισμό από οιαδήποτε άλλη περιοχή υπό γερμανική κυριαρχία. Μια τέτοια έρευνα θα ήταν απάτη και τα συμπεράσματά της προϊόν τρομοκρατίας»3. Αυτά βέβαια ειπώθηκαν τότε. Ωστόσο, δε θα περάσει πολύς χρόνος ωσότου το Κατίν μεταφερθεί από το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο των Ναζί σε εκείνο του «ελεύθερου κόσμου».

Η εξόριστη πολωνική κυβέρνηση υιοθετεί τη ναζιστική εκδοχή – Η αντίδραση των Σοβιετικών

Ηδη από την επομένη κιόλας της ανακοίνωσης του Ραδιοφώνου του Βερολίνου, η εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του στρατηγού Σικόρσκι είχε αποδεχτεί πλήρως τα συμπεράσματα των Ναζί αναφορικά με τη σοβιετική ενοχή. Το ίδιο έτος δημοσιεύτηκε στο Λονδίνο από τον Πολωνό κόμη Geoffrey Potocki de Montalk το «Μανιφέστο του Κατίν», που επίσης κατηγορούσε τους Σοβιετικούς για τη σφαγή. Η στάση αυτή των Πολωνών εμιγκρέδων να αποδεχτούν τόσο αβίαστα τη γερμανική προπαγάνδα προκάλεσε ακόμα και την αντίδραση του αστικού Τύπου της Αγγλίας (βλέπε απόφθεγμα των «Times» στην εισαγωγή). Ο Αμερικανός καθηγητής G. Furr είναι πιο κατηγορηματικός: «Η εξόριστη πολωνική κυβέρνηση, κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν οι Ναζί έσφαζαν τους Πολωνούς σε τεράστιους αριθμούς, επέλεξανε να πιστέψουν την εκδοχή των Ναζί!

Ουδέποτε έθεσαν ερωτήματα γύρω από την ιστορία των Ναζί. Απλά την αποδέχτηκαν. Αν πραγματικά νοιάζονταν για αυτούς τους ανθρώπους, γιατί να το κάνουν αυτό;

Επραξαν κατ’ αυτό τον τρόπο γιατί υπήρξαν πολύ πιο εχθρικοί έναντι των Σοβιετικών απ’ ό,τι υπήρξαν ποτέ για τους Γερμανούς. Η πολωνική κυβέρνηση ήταν οι ίδιοι φασίστες»4.

Η σοβιετική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα και στις 25 Απρίλιου 1943 ο λαϊκός επίτροπος επί των Εξωτερικών Υποθέσεων Β. Μολότοφ επέδωσε στον Πολωνό απεσταλμένο Ρόμερ κείμενο, στο οποίο τόνιζε μεταξύ άλλων: «Η εχθρική προς τη Σοβιετική Κυβέρνηση συκοφαντική εκστρατεία που άρχισαν οι Γερμανοί φασίστες με το ζήτημα των από τους ίδιους διαπραχθέντων φόνων Πολωνών αξιωματικών στην περιοχή Σμολένσκ στο κατεχόμενο από τα γερμανικά στρατεύματα έδαφος, υποστηρίχθη εξ αρχής από την Πολωνική Κυβέρνηση και με κάθε τρόπο υποδαυλίζεται από τον πολωνικό Τύπο. Η Πολωνική Κυβέρνηση όχι μόνο δεν απέκρουσε την ελεεινή συκοφαντία κατά της ΕΣΣΔ, μα ούτε καν θεώρησε αναγκαίο να απευθύνει προς τη Σοβιετική Κυβέρνηση μια οιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση για το ζήτημα αυτό…

…Την εποχή που οι λαοί της Σοβιετικής Ενωσης χύνουν το αίμα τους σε τραχείς αγώνες με τη χιτλερική Γερμανία και με σκληρές μάχες κατορθώνουν τη συντριβή και την ήττα του κοινού εχθρού του ρωσικού και του πολωνικού λαού και την απελευθέρωση όλων των φιλελεύθερων δημοκρατικών χωρών, η Πολωνική Κυβέρνηση για να εξευμενίσει την τυραννία του Χίτλερ καταφέρνει το προδοτικό χτύπημα κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Η Σοβιετική Κυβέρνηση γνωρίζει πως η εχθρική αυτή εκστρατεία κατά της Σοβιετικής Ενωσης διεξάγεται από την Πολωνική Κυβέρνηση η οποία αποβλέπει με τη χρησιμοποίηση της χιτλερικής συκοφαντίας να ασκήσει πίεση κατά της Σοβιετικής Κυβέρνησης με σκοπό να της αποσπάσει εδαφικές παραχωρήσεις και να σφετεριστεί μέρος της σοβιετικής Ουκρανίας, της σοβιετικής Λευκορωσίας και της σοβιετικής Λετονίας»5.

Η Επιτροπή Burdenko και η αποδόμηση του ναζιστικού ψέματος

Με την απελευθέρωση της περιοχής από τον Κόκκινο Στρατό το Σεπτέμβριο του 1943 συστάθηκε μια ειδική επιτροπή υπό τον ακαδημαϊκό N. Burdenko προκειμένου να ερευνήσει το ζήτημα. Το πόρισμα της Επιτροπής ολοκληρώθηκε στις 24 Ιανουαρίου του 1944 και αντέκρουε ένα προς ένα όλα τα σημεία της γερμανικής έρευνας. Ενδεικτικά, μπορούμε να σταθούμε στα εξής6:

  • Αναφορικά με τη θέση των μαζικών τάφων: Οι Γερμανοί ισχυρίστηκαν ότι το δάσος του Κατίν ήταν μια απομονωμένη περιοχή που χρησίμευε ως τόπος εκτελέσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην πραγματικότητα, όμως, το Κατίν υπήρξε ένας πολυσύχναστος χώρος, τον οποίο οι ντόπιοι κάτοικοι επισκέπτονταν συχνά ως τόπο αναψυχής και διακοπών. Ειδικότερα, η ακριβής περιοχή όπου ανακαλύφθηκαν οι τάφοι αποτελούσε δημοφιλή προορισμό για τους Πιονιέρους για θερινές κατασκηνώσεις. Βρισκόταν δε μόλις λίγα μέτρα από την εθνική οδό Σμολένσκ – Βιτέμπσκ, την οποία διέσχιζαν χιλιάδες άνθρωποι σε καθημερινή βάση. Πώς θα μπορούσε λοιπόν μια τέτοια περιοχή να αποτελεί τόπο μαζικών εκτελέσεων και τάφων; Ηταν δυνατό να μην το αντιληφθεί κανείς; Τουναντίον, με την έλευση των γερμανικών στρατευμάτων, το δάσος του Κατίν έκλεισε για τον κόσμο προκειμένου να «φιλοξενήσει» τις στρατιωτικές μονάδες που φρουρούσαν την περιοχή.

  • Οι σφαίρες που βρέθηκαν στον τόπο των εκτελέσεων είχαν παραχθεί στη Γερμανία (γεγονός που επιβεβαιώνεται, όπως είδαμε νωρίτερα, και από τις ημερολογιακές καταχωρίσεις του Γκαίμπελς).

Το δε διαμέτρημά τους δεν ανταποκρινόταν σε κανέναν τύπο όπλου που παρήγε η Σοβιετική Ενωση. Τα χέρια των εκτελεσθέντων ήταν δεμένα με σκοινί που επίσης δεν παραγόταν τότε στην ΕΣΣΔ.

  • Στα πτώματα βρέθηκαν έγγραφα, επιστολές, αποδείξεις, κ.ά. με ημερομηνίες που έπονταν της γερμανικής εισβολής (οι Γερμανοί είχαν ισχυριστεί πως οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς την Ανοιξη του 1940). Αξίζει να σημειωθεί και πως στην ίδια τη Γερμανική Εκθεση Amtliches Material zum Massenmord von Katyn (Berlin: Zentralverlag der NSDAP, Franz Eher Nachf. G. m.b. H., 1943) αναπαράγεται στη σελίδα 330 ένα έγγραφο από πτώμα στο Κατίν με καταχωρημένη ημερομηνία «20 Οκτωβρίου 1941», όταν δηλαδή η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή εδώ και μήνες.7

  • Επιπλέον, η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε πως ο βαθμός αποσύνθεσης των θυμάτων δε δικαιολογούσε τους γερμανικούς ισχυρισμούς. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώθηκαν και από την αμερικανική αποστολή (από την Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Μόσχα) που παρευρίσκονταν στην έρευνα. Ο Βρετανός ιστορικός G. Roberts παραθέτει στο έργο του «Stalin’s Wars» ορισμένα αποσπάσματα από τα ιδιωτικά έγγραφα του Πρέσβη Harriman. Στην υποσημείωση αρ. 29, σελ. 400 ο Roberts καταγράφει τον Harriman να συνοψίζει τα συμπεράσματα της κόρης του (που μετείχε στην αποστολή) ως εξής: «Από τα αποδεικτικά στοιχεία γενικά και από την κατάθεση, η Kathleen και το μέλος της Πρεσβείας πιστεύουν ότι σε κάθε περίπτωση η σφαγή πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς». Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν οι παρατηρήσεις της Kathleen Harriman αναφορικά με το πόσο «φρέσκα» φαίνονταν τα πτώματα, στοιχείο που αποτέλεσε μείζον ζήτημα και για την Επιτροπή Burdenko. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Γερμανών τα πτώματα βρίσκονταν θαμμένα επί τρία ολόκληρα καλοκαίρια, όταν το υπέδαφος ήταν ζεστό και η αποσύνθεση θα υπήρξε ραγδαία. Αντίθετα, οι Σοβιετικοί συμπέραναν πως οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς το Φθινόπωρο του 1941, οπότε βρίσκονταν θαμμένοι μόνο ένα8 καλοκαίρι (1942).

Δεκάδες μάρτυρες κατέθεσαν στην Επιτροπή, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι οι οποίοι είχαν καταναγκαστεί από την Γκεστάπο να υπογράψουν ως «μάρτυρες» στη Γερμανική έκθεση. Ωστόσο, η Εκθεση Burdenko θα απορριφθεί εν συνεχεία στο σύνολό της από την αστική ιστοριογραφία ως «σοβιετικό προπαγανδιστικό κατασκεύασμα», ενώ αντίστοιχα τα συμπεράσματα του ναζιστικού πορίσματος θα υιοθετηθούν ασυζητητί.

Από το οπλοστάσιο των ναζί στο οπλοστάσιο της «δημοκρατίας»…

Μέχρι και το 1945 διπλωματικά έγγραφα των ΗΠΑ αναφέρονταν στην υπόθεση Κατίν ως «προπαγάνδα των Ναζί»9.

Στις 19 Ιουνίου του 1945, οι «New York Times», δημοσίευσαν μια ανταπόκριση από τη Στοκχόλμη με τίτλο «Η ιστορία με τους τάφους του Κατίν χαρακτηρίστηκε μαύρη απάτη». Το άρθρο βασιζόταν στις καταθέσεις του τελευταίου επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών (κατασκοπίας) των SS, Walter Schellenberg, σε ανακρίσεις των Συμμάχων, και συγκεκριμένα έγραφε:

«Στοκχόλμη, Σουηδία, Ιούνιος 28 – Η ιστορία με τους μαζικούς τάφους στο Κατίν, που προκάλεσε το παγκόσμιο αίσθημα πριν δύο χρόνια, υπήρξε μια προπαγανδιστική παράσταση που έστησαν οι Γκαίμπελς και Ρίμπεντροπ ώστε να προκληθεί ρήγμα μεταξύ της Ρωσίας και των Δυτικών Συμμάχων, αναφέρει μια έκθεση που λάβαμε μέσω ειδικών καναλιών και επιβεβαιώνεται από ένα μήνυμα από το Οσλο απόψε. Ανακοινώθηκε πως ένας στενός συνεργάτης του Χίμλερ, ο αρχηγός μονάδας των SS Schellenberg, κατέθεσε αυτή την απίστευτη πληροφορία κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης στο Αρχηγείο των Συμμάχων στη Γερμανία την περασμένη Τρίτη…

…Απόψε, λάβαμε από το Οσλο μια έκθεση που επιβεβαιώνει τα παραπάνω, κατά την οποία ο Eric Johansen – ένας φυλακισμένος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Sachsenhausen της Γερμανίας που πρόσφατα επαναπατρίστηκε – καταθέτει μια ενδιαφέρουσα ιστορία αναφορικά με τη γερμανική παραγωγή ψευδών ντοκουμέντων αναγνώρισης για τα πτώματα των μαζικών τάφων στο Κατίν.» Στον ίδιο τόνο και η γερμανική εφημερίδα «Nordwest – Nachrichten», που εκδιδόταν στη βρετανική ζώνη κατοχής, η οποία δημοσίευσε στο φύλλο της 4ης Ιανουαρίου 1946 (έτος 2ο, αρ. φύλλου 1) πρωτοσέλιδο με τίτλο: «Ετσι ήταν το Κατίν. Μαζική δολοφονία στην Πολωνία αποκαλύφθηκε ως ναζιστικό έγκλημα». Σύντομα, όμως, τα πράγματα θα λάμβαναν άλλη τροπή… Το 1946, ο επικεφαλής της Σοβιετικής Εισαγγελίας στις Δίκες της Νυρεμβέργης, Roman A. Rudenko, πρότεινε να συμπεριληφθεί σε αυτές και η υπόθεση του Κατίν, με το σκεπτικό πως αποτελούσε «μια από τις σημαντικότερες εγκληματικές πράξεις για την οποία ευθύνονται εγκληματίες πολέμου…». Ωστόσο, η αμερικανική και βρετανική πλευρά αρνήθηκαν να στηρίξουν το αίτημα, περιορίζοντας τη διαδικασία της ανάκρισης σε έξι μόλις καταθέσεις (3 υπέρ της σοβιετικής ενοχής και 3 υπέρ της ναζιστικής) μπλοκάροντας ουσιαστικά την εκδίκαση της υπόθεσης10.

Για ποιο λόγο η Σοβιετική Ενωση να θέσει την υπόθεση στην αρμοδιότητα ενός διεθνούς δικαστηρίου τη στιγμή που υποτίθεται ότι πάσχιζε να συγκαλύψει την «ενοχή» της, διεξάγοντας έρευνες που χαρακτηρίστηκαν παρωδία και κατασκευάζοντας Εκθέσεις που απορρίφθηκαν ως χαλκευμένες; Γιατί να μπλοκάρουν οι «Σύμμαχοι» τη διαδικασία;

Οι Δίκες της Νυρεμβέργης μπορεί να μην κατέληξαν σε απόφαση για το Κατίν αυτό καθαυτό, ανέδειξαν, ωστόσο, ορισμένα επιμέρους στοιχεία που σχετίζονταν άμεσα ή έμμεσα με την υπόθεση: Πρώτον, έφεραν στο φως έγγραφα που αποτύπωναν την πολιτική των ναζί έναντι των Πολωνών και έκαναν λόγο για προσχεδιασμένες «εκτελέσεις χιλιάδων» αντιπροσώπων της πολωνικής ελίτ (γιατρών, διανοούμενων, κλπ. – οι αξιωματικοί του πολωνικού στρατού, όπως αυτοί που εκτελέστηκαν στο Κατίν, προέρχονταν αποκλειστικά από τέτοια στρώματα) με σκοπό τη μετατροπή της Πολωνίας σε αγροτική αποικία «σκλάβων της Μεγάλης Γερμανικής Παγκόσμιας Αυτοκρατορίας»11.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την εκδίκαση της υπόθεσης του «Γκέτο της Βαρσοβίας». Τον Απρίλη του 1943 οι ναζιστικές αρχές αποφάσισαν να «ξεμπερδέψουν» με τον εβραϊκό πληθυσμό της πόλης. Στο εγχείρημα αυτό, προσπάθησαν να παρασύρουν και Πολωνούς από τις λεγόμενες «Αριες συνοικίες», προβάλλοντας ως «κίνητρο» τις «τρομοκρατικές ενέργειες» των αντιστασιακών της Βαρσοβίας και τα «εγκλήματα του εβραιομπολσεβικισμού» στο Κατίν. Ωστόσο, η προπαγάνδα δεν επέφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Εκπληκτος, ο Γερμανός διοικητής των SS στην έκθεσή του στο Βερολίνο, ανέφερε πως κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του γκέτο, «οι μονάδες μας δέχτηκαν πυρά ξανά και ξανά απ’ έξω από το γκέτο, από το Αριο τμήμα της Βαρσοβίας. Ομάδες εφόδου επιτέθηκαν αμέσως στις εν λόγω περιοχές πετυχαίνοντας τη σύλληψη 35 Πολωνών συμμοριτών, κομμουνιστών, οι οποίοι εξολοθρεύτηκαν χωρίς αναβολή. Σήμερα επαναλήφθηκε το ίδιο και θεωρήσαμε απαραίτητο να εκτελέσουμε και άλλους συμμορίτες, οι οποίοι πέφτοντας από τις σφαίρες ζητωκραύγαζαν «Ζήτω η Πολωνία!», «Ζήτω η Σοβιετική Ενωση!»12 Αυτούς τους πραγματικούς ήρωες επιχειρούν σήμερα οι ποικιλόμορφοι θιασώτες του ιστορικού αναθεωρητισμού να καθίσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου…

Το 1951 – 1952, με αφορμή τον πόλεμο της Κορέας, συστάθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ η Επιτροπή Madden (υπό τον Ρεπουμπλικανό R. J. Madden), η οποία κατέληξε στο «συμπέρασμα» πως οι Πολωνοί αξιωματικοί δολοφονήθηκαν από τους Σοβιετικούς και πρότεινε την παραπομπή της ΕΣΣΔ στο Διεθνές Δικαστήριο. Ανάμεσα σε εκείνους που κατέθεσαν στην Επιτροπή ήταν και ο Dr. Otto Stahmer, σύμβουλος του Γκέρινγκ (του νο. 2 στην ιεραρχία των ναζί) στις Δίκες της Νυρεμβέργης! Η όλη υπόθεση θεωρήθηκε μεταξύ άλλων και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για προπαγανδιστική δουλειά στους Αμερικανούς πολίτες πολωνικής ή άλλης ανατολικοευρωπαϊκής καταγωγής που έως τότε στήριζαν παραδοσιακά το κόμμα των Δημοκρατικών.13

Το Κατίν καταλαμβάνει από τότε περίοπτη θέση στο οπλοστάσιο του ιμπεριαλισμού. Σε έκθεση του υπουργείου των Εσωτερικών των ΗΠΑ (State Department) με την ένδειξη «Απόρρητος» και ημερομηνία 7 Ιουλίου 1952, ξεδιπλώνονται συνοπτικά οι συνομιλίες ΗΠΑ – Βρετανίας για τη χάραξη κοινής στρατηγικής στον ΟΗΕ. Στο κείμενο αυτό, εκτός από τη σημασία της χρησιμοποίησης της «ομπρέλας του ΟΗΕ» προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ΝΑΤΟ, αναφέρεται και η ανάγκη αξιοποίησης του Οργανισμού για αντισοβιετική προπαγάνδα. Ενα από τα δύο ζητήματα που «προσφέρονται» για το σκοπό αυτό δεν είναι άλλο από το Κατίν. Η πρόταση για «χρήση διαφόρων οργάνων του ΟΗΕ ως πλατφόρμες προπαγάνδας για τη Δύση», με την προώθηση «προβλημάτων» όπως η «σφαγή στο Κατίν», επαναλαμβάνεται και σε εμπιστευτικό έγγραφο της 16ης Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.14

Ο αντίλογος στην αντικομμουνιστική αυτή πολεμική προερχόταν πολλές φορές από φωνές που δε θα περίμενε κανείς. Οπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση του Alexander Werth (1901 – 1969), γόνου εξόριστων τσαρικών εμιγκρέδων του Λονδίνου, ο οποίος διατέλεσε πολεμικός ανταποκριτής του BBC και των London Sunday Times στο Ανατολικό Μέτωπο, ενώ κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια υπήρξε ανταποκριτής της Guardian στη Μόσχα. Στο έργο του «Russia at War: 1941 – 1945» (Η Ρωσία σε πόλεμο: 1941 – 1945) που εκδόθηκε το 1964 (και επανακυκλοφόρησε το 1984 και το 2000 – Caroll & Graf edition, New York), ο Werth, κάθε άλλο παρά κομμουνιστής, διατύπωσε ξεκάθαρες ενστάσεις και προβληματισμούς αναφορικά με την εκδοχή της σοβιετικής ενοχής για το Κατίν. Ταυτόχρονα, επισήμανε την ομοιότητα της τεχνικής των μαζικών δολοφονιών στο Κατίν με τις αναρίθμητές άλλες περιπτώσεις που έλαβαν χώρα από την Γκεστάπο στις κατεχόμενες από τους ναζί περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης. Σε μια άλλη περίπτωση, ένας πρώην Γερμανός στρατιώτης που ζούσε στην περιοχή του Surrey της Αγγλίας, παρενέβη με επιστολή του σε συζήτηση που είχε ανοίξει μέσα από τις στήλες των «The Times» το 1971 σχετικά με το Κατίν, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Ως Γερμανός στρατιώτης, πεπεισμένος εκείνη την περίοδο για το δίκαιο της υπόθεσής μας, έλαβα μέρος σε πολλές μάχες και επιχειρήσεις κατά την εκστρατεία στη Ρωσία… Θυμάμαι καλά το θόρυβο όταν ξέσπασαν τα νέα το 1943 γύρω από την ανακάλυψη ενός αποτρόπαιου μαζικού τάφου κοντά στο Κατίν, μιας περιοχής που τότε απειλούνταν από τον Κόκκινο Στρατό.

Ο Τζόζεφ Γκαίμπελς, όπως δείχνουν τα ιστορικά στοιχεία, είχε εξαπατήσει πολλούς ανθρώπους. Αλλωστε, αυτή ήταν η δουλειά του, και λίγοι θα αμφισβητήσουν τη σχεδόν απόλυτη ικανότητά του σ’ αυτή. Αυτό που πραγματικά προκαλεί έκπληξη, ωστόσο, είναι ότι (σ.σ. η ικανότητα του Γκαίμπελς στην εξαπάτηση) μπορεί να εμφανίζεται ακόμα στις σελίδες των Times 30 χρόνια αργότερα. Γράφοντας εκ πείρας δε νομίζω ότι εκείνη την ύστατη στιγμή του πολέμου ο Γκαίμπελς κατάφερε να ξεγελάσει και πολλούς Γερμανούς στρατιώτες στη Ρωσία για το ζήτημα του Κατίν…Οι Γερμανοί στρατιώτες γνώριζαν πολύ καλά για τις εκτελέσεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού… εμείς, οι Γερμανοί στρατιώτες, γνωρίζαμε πως οι Πολωνοί αξιωματικοί δεν εξολοθρεύτηκαν από κανέναν άλλο παρά από τους δικούς μας».15

…στο οπλοστάσιο της αντεπανάστασης

Τη δεκαετία του 1980, το Κατίν αποτέλεσε ιδεολογικοπολιτικό επιχείρημα των δυνάμεων της αντεπανάστασης, τόσο στην Πολωνία όσο και στη Σοβιετική Ενωση. Τα γεγονότα και οι προβοκάτσιες προμήνυαν τα όσα θα επακολουθούσαν μετά τις ανατροπές. Ας σταθούμε ενδεικτικά μόνο σε ένα: Στις 30 του Οκτώβρη 1989, μετέβη στο Κατίν – με την άδεια και τις ευλογίες του Γκορμπατσόφ – πολυάριθμη αντιπροσωπεία Πολωνών, μελών μιας οργάνωσης με την επωνυμία «Οικογένειες των Θυμάτων του Κατίν», προκειμένου να επισκεφτεί το μνημείο που είχαν στήσει εκεί οι Σοβιετικοί. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Zbigniew Brzezinski (Μπρεζίνσκι), ο πρώην σύμβουλος για ζητήματα Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, μέλος τότε της Συμβουλευτικής Επιτροπής Διεθνών Πληροφοριών του Προέδρου Μπους (πατρός) και πρωταγωνιστικός παράγοντας στην αντικομμουνιστική εκστρατεία των Ηνωμένων Πολιτειών (με «πλούσιο» βιογραφικό που εκτείνεται από την πολύμορφη και ολομέτωπη υποστήριξη των Μουζαχεντίν στο Αφγανιστάν ως την ενεργό διαβρωτική – διαλυτική δουλειά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και ιδιαίτερα της Πολωνίας).

Οι συγκεντρωμένοι τέλεσαν λειτουργία και ανάρτησαν πανό με συνθήματα υπέρ της αντικομμουνιστικής πολωνικής οργάνωσης «Αλληλεγγύη». Ενας από τους «πενθούντες» τοποθέτησε μια πινακίδα που έγραφε «NKVD» καλύπτοντας τη λέξη «Ναζί», ώστε η επιγραφή στο μνημείο να φαίνεται ως εξής: «Στη μνήμη των Πολωνών αξιωματικών που δολοφονήθηκαν από τη NKVD το 1941». Στη συνέχεια, ο Μπρεζίνσκι έκανε δηλώσεις, οι οποίες μεταδόθηκαν με έμφαση και από τη σοβιετική τηλεόραση. Ανάμεσα σε άλλα είπε: «Είναι πολύ σημαντικό για μένα να ειπωθεί η αλήθεια (!) για το τι πραγματικά συνέβη, γιατί μόνο μέσω της αλήθειας μπορεί η νέα σοβιετική ηγεσία να αποστασιοποιηθεί από τα εγκλήματα του Στάλιν και της NKVD… Το γεγονός ότι η σοβιετική κυβέρνηση μου έδωσε τη δυνατότητα να βρίσκομαι εδώ – και οι Σοβιετικοί γνωρίζουν τις απόψεις μου – συμβολίζει τη ρήξη με το σταλινισμό που αντιπροσωπεύει η περεστρόικα»16.

Και το 1992 επήλθε επιτέλους η «απόλυτη» και «πέραν πάσης αμφιβολίας» «δικαίωση» των υποστηρικτών της σοβιετικής ενοχής με την παρουσίαση από τον Ρώσο Πρόεδρο Μπόρις Γιέλτσιν στον Πολωνό ομόλογό του Λεχ Βαλέσα αντιγράφων μιας σειράς αρχειακών «ντοκουμέντων» που «επιβεβαίωναν» τη δολοφονία των Πολωνών αξιωματικών από τις σοβιετικές αρχές (με την υπογραφή φυσικά του Ι. Β. Στάλιν). Περιλάμβαναν μεταξύ άλλων: α) Ενα κείμενο του Μπέρια στο οποίο πρότεινε την εκτέλεση 25.700 Πολωνών, β) ένα απόσπασμα από τη διαταγή του Πολιτικού Γραφείου για την εκτέλεση και γ) ένα σημείωμα του επικεφαλής της KGB Shelepin προς τον Χρουστσόφ σχετικά με την εκτέλεση 21.857 Πολωνών και την ανάγκη καταστροφής των σχετικών εγγράφων. Τα έγγραφα αυτά αποτέλεσαν έκτοτε το σημαντικότερο επιχείρημα του ιστορικού αναθεωρητισμού αναφορικά με το Κατίν. Το στοιχείο που παραλείπεται από όλες τις σχετικές προσεγγίσεις του θέματος είναι το εξής πολύ σημαντικό: Οτι η κύρια χρήση των εν λόγω εγγράφων ήταν άλλη. Πράγματι, τα συγκεκριμένα «ντοκουμέντα» είχαν προσκομιστεί (μόλις «εντοπισθέντα») από τη νομική ομάδα του Γιέλτσιν στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας προκειμένου να επισυναφθούν ως «πειστήρια» για την επιδιωκόμενη κήρυξη του ΚΚΣΕ ως «οργάνωσης αντισυνταγματικής».

Η υπεράσπιση εξέφρασε από την πρώτη στιγμή αμφιβολίες αναφορικά με την αυθεντικότητα των εγγράφων. Οι ενδείξεις που υποδείκνυαν πλαστογραφία ήταν πολλές: α) Η πλήρης ταύτιση των ημερομηνιών της αποστολής του κειμένου Μπέρια και της απόφασης του Πολιτικού Γραφείου (5 Μάρτη 1940). «Στην πρακτική των συνεδριάσεων του Πολιτικού Γραφείου δε συνέβη ποτέ κάτι παρόμοιο», αναφέρει ο Γιούρι Σλομπότκιν, ένας εκ των δύο μελών της υπεράσπισης που κλήθηκαν να δώσουν μια νομική εκτίμηση επί των εγγράφων. «Υπήρχε απόσταση χρόνου μεταξύ της ημερομηνίας της αποστολής του ενός ή του άλλου εγγράφου και της πρότασης να εξεταστεί κάποιο ζήτημα στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου από την ίδια τη συνεδρίαση και δεν ήταν μικρότερη από 5-6 μέρες». β) Η απόφαση του ΠΓ είχε, μεταξύ άλλων, τις υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν, οι οποίοι ωστόσο ήταν απόντες από τη 13η Σύνοδο του οργάνου το Μάρτη του 1940! γ) Πολλές λεπτομέρειες που αφορούν την «τυπική» σύνταξη των εν λόγω κειμένων ή τη διαδικασία λήψης παρόμοιων αποφάσεων υπήρξαν περιέργως παράτυπες (θέση υπογραφών, το γεγονός ότι το μόνο σώμα με την αρμοδιότητα να εξουσιοδοτήσει την υψίστη των ποινών ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ – τέτοια αιτήματα δεν υποβάλλονταν ποτέ στο ΠΓ, κλπ.). δ) Τα έγγραφα που κατατέθηκαν ήταν φωτοαντίγραφα. Τόσο στο Συνταγματικό Δικαστήριο, όσο και από την πολωνική πλευρά στη συνέχεια, ζητήθηκαν επίμονα τα πρωτότυπα. Ως τα σήμερα, τα κείμενα αυτά δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους. ε) Ο Shelepin αρνήθηκε γνώση του κειμένου που υποτίθεται πως φέρει την υπογραφή του. Τουναντίον, ερωτηθείς, δήλωσε πως οι γνώσεις του για το Κατίν την περίοδο που ήταν επικεφαλής της KGB περιορίζονταν στα εκάστοτε δημοσιεύματα του Τύπου…

Δεν είναι λίγοι εκείνοι, οι οποίοι, χωρίς να αποδέχονται απαραίτητα τη σοβιετική εκδοχή των γεγονότων, παραδέχονται ταυτόχρονα πως «τέτοια έγγραφα δε θα γίνονταν ποτέ δεκτά σε ένα δικαστήριο» ως αποδεικτικά στοιχεία. Και όντως, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν τα συμπεριέλαβε στην απόφασή του στις 30 του Νοέμβρη 199217.

Κατίν: Οπλο του αντικομμουνισμού και του ιστορικού αναθεωρητισμού

Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν πτόησε την επιθετικότητα του ιστορικού αναθεωρητισμού. Οι υπέρμαχοι της «σοβιετικής ενοχής» συνεχίζουν την αντικομμουνιστική σταυροφορία τους, εξαπολύοντας μύδρους ακόμα και εναντίον όσων απλά τολμούν να ζητήσουν μια νηφαλιότερη, αντικειμενική και επιστημονική μελέτη των ιστορικών δεδομένων. Παραλληλίζονται με τους «αρνητές του Ολοκαυτώματος», χαρακτηρίζονται «λάτρεις του Στάλιν», κλπ. Υπάρχουν βέβαια και «όρια». Ετσι, όταν μια «νέα» μελέτη, βασισμένη σε αεροφωτογραφίες της Luftwaffe (Λουφτβάφε) και προηγούμενες «έρευνες» της CIA, βρέθηκε πρόσφατα σε τυπογραφείο της Πολωνίας, ο υπεύθυνος σύνταξης αρνήθηκε κατηγορηματικά να προχωρήσει στην εκτύπωση πλέον των 20 σελίδων με το αιτιολογικό – συν τοις άλλοις – ότι πρόδιδαν «σε απαράδεκτο βαθμό την υπογραφή της CIA»18.

Η ουσία του ζητήματος στην υπόθεση Κατίν δεν έχει να κάνει με την ιστορική έρευνα. Δεν έχει να κάνει με κάποια ανθρωπιστική ευαισθησία για περιπτώσεις εγκλημάτων πολέμου. Αλλωστε, όταν ο Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσικής Ομοσπονδίας ζήτησε το 1998 από τον Πολωνό υπουργό Δικαιοσύνης να διενεργηθεί επίσημη έρευνα γύρω από το θάνατο 83.500 Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου (κατά τον σοβιετο-πολωνικό πόλεμο του 1919-1921), οι οποίοι πέθαναν σε άθλιες συνθήκες σε πολωνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, η πολωνική κυβέρνηση αρνήθηκε. Καμιά ευαισθησία δεν επέδειξαν οι απανταχού αστοί «ανθρωπιστές», που αντιμετώπισαν το θέμα με χλευασμό και ειρωνεία.

Η ουσία είναι αλλού. Την περίοδο 1989-1991, όταν στη Σοβιετική Ενωση είχε ξεκινήσει ήδη η αποδόμηση του σοσιαλιστικού παρελθόντος μέσω της ταύτισης κομμουνισμού και φασισμού, Χίτλερ και Στάλιν, υπήρξαν φωνές που προειδοποιούσαν πως η επιμονή της Πολωνίας στο ζήτημα του Κατίν υπέκρυπτε ένα βαθύτερο νόημα: «Οτι η Σοβιετική Ενωση δεν ήταν καλύτερη – ή ακόμα ότι ήταν χειρότερη – απ’ ό,τι η ναζιστική Γερμανία» και πως η ΕΣΣΔ υπήρξε «εξίσου υπεύθυνη» για το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου19!

Η άποψη ενός μη κομμουνιστή Αμερικανού ακαδημαϊκού είναι χαρακτηριστική. Γράφει ο Grover Furr:

«Ορίστε η άποψή μου: Κανείς δε νοιάζεται για το τι συνέβη στους Πολωνούς αξιωματικούς! Κανείς, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των Πολωνών.

Ακόμα, κανείς δε νοιάστηκε ποτέ, ακόμα και την περίοδο που συνέβη!…

…από τότε, η «Σφαγή του Κατίν» αποτέλεσε ένα ραβδί για να χτυπούνε τους Σοβιετικούς. Ακόμα είναι μια επιπλέον «απόδειξη» ότι «ο κομμουνισμός είναι κακό πράγμα»…

…Ηδη με αποκαλούν έναν παλιο-λάτρη του Στάλιν επειδή επιμένω στα αποδεικτικά στοιχεία, επειδή δεν προσκυνώ τον ναό ανειλικρινών αντικομμουνιστών ιστορικών των οποίων τα έργα αποτελούν ντροπή για το επάγγελμα του ιστορικού…

…Η «Σφαγή του Κατίν» δεν αποτελεί ένα ιστορικό ζήτημα -αποτελεί ένα ΟΠΛΟ… Το χρησιμοποιείς για να κάνεις πόλεμο «στην άλλη πλευρά», και μόνο αυτό»20.

Εν κατακλείδι. Το παρόν άρθρο επιχειρεί να αναδείξει το εύρος της ιστορικής αποδόμησης στο οποίο προτίθεται να προβεί ο ιμπεριαλισμός στο πλαίσιο της αντικομμουνιστικής αναθεώρησης της ιστορικής μνήμης. Οι κομμουνιστές δε φοβούνται την αλήθεια. Τουναντίον, την αποζητούν με το ίδιο πάθος και τόλμη, με τα οποία ρίχνονται στις καθημερινές και διαχρονικές μάχες για την προάσπιση των λαϊκών – εργατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αντίστοιχα, όμως, και με τον ίδιο ζήλο, καταπολεμούν τη συκοφαντία και το ψέμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Ολες οι αναφορές στα ημερολόγια του Τζ. Γκαίμπελς από την αγγλική μετάφραση: Goebbels J (1948) «The Goebbels Diaries (1942-1943)», μετάφραση Louis P. Lochner (New York: Doubleday & Company)

2. «Πράβντα» 19 Απρίλη 1943 και Fisher B «The Katyn Controversy: Stalin’s Killing Field»,

3. Ηλεκτρονικό άρθρο στον δικτυότοπο Κέντρου Μελέτης Πληροφοριών της CIA, 14 Απρίλη 2007 3. Βλέπε Fowler M (1985) «Winston S. Churchill. Philosopher and Statesman» (Lanham, MD: University Press of America) και Mukhin Y I (1995) «Katyn Detective» (Moskva: Firma Svetoton LTD)

4. Furr G. στο http://chss.montclair.edu/english/furr/pol/discuss-katyn041806r.html

5. Οπως αναδημοσιεύεται στο «Ριζοσπάστη», 10 Μάη 1943

6. Ολόκληρη η Εκθεση Burdenko μπορεί να βρεθεί εδώ: http://katyn.codis.ru/cccp054.htm

7. Οπως παρατίθεται στο Furr G., όπως πριν.

8. Roberts G «Stalin’s Wars» (New Haven: Yale University Press) σελ.171-172 και 400

9. United States Department of State / Foreign relations of the United States: diplomatic papers: the Conference of Berlin (the Potsdam Conference), 1945, Volume II (1945), σελ. 803

10. Βλέπε Experts of Nuremberg Archives: Nikzor.org – 59ηΗμέρα, Πέμπτη, 14 Φλεβάρη 1946 και Conot R E (1984) «Justice at Nuremberg» (New York: Carol & Graf Publishers) σελ. 454

11. Ντοκουμέντο αρ. EC-344 (16), Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, 14 Δεκέμβρη 1945, τόμος 3ος, σελ.576-581

12. Ντοκουμέντο αρ. 1061-PS, Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, επισυναπτόμενο έγγραφο στον τόμο 3.

13. Fisher B, όπωςπρινκαι US Congress, House of Representatives, Select Committee on the Katyn Forest Massacre, 82d Congress, 1st and 2nd Session, 1951-1952, 7 parts (Washington, DC: US Government Printing Office, 1952)

14. Βλέπε United States Department of State / Foreign relations of the United States, 1952-1954. United Nations affairs, Volume III (1952-1954), σελ. 13 και 15

15. Οπωςπαρατίθεταιστο Rule E, «The Katyn Massacre», ηλεκτρονικήδημοσίευση (Ιούλης 2002), στο http://www.stalinsociety.org.uk/katyn.html

16. BBC News: Commemoration of Victims of Katyn Massacre, November 1, 1989 και Associated Press: Brzezinski: Soviets Should Take Responsibility for Katyn Massacre, October 30, 1989

17. Βλέπε Γιούρι Σλομπότκιν «Κατίν: Πώς και γιατί οι χιτλερικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς», στο «Ριζοσπάστη», 29/5/2005, Mukhin Y I (1995) όπως πριν, και G Furr στο http://holocaustcontroversies.blogspot.com/2007/03/andnow-for-something-not-completely.html

18. Fisher B, όπωςπριν.

19. Βλέπε Nina Tumarkin (1994) «The Living and the Dead: The Rise and Fall of the Cult of World War II in Russia» (New York: Basic Books) σελ.140

20. Furr G. στο http://chss.montclair.edu/english/furr/pol/discuss-katyn041806r.html

Του
Αναστάση Γκίκα

Πώς και γιατί οι χιτλερικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς

Η Βαρσοβία μετατράπηκε από τους Γερμανούς σε ερείπια

Η Βαρσοβία μετατράπηκε από τους Γερμανούς σε ερείπια
Παραμονές του γιορτασμού της 60ης επετείου της Νίκης του σοβιετικού λαού στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, και ενάντια στους νικητές ετοιμάζεται προβοκάτσια πρώτου μεγέθους, για να ρίξει στη γκεμπελική λάσπη τη Μέρα της Νίκης και όλο το ηρωικό παρελθόν.
Η αρχή της προβοκάτσιας βρίσκεται στην πλαστογράφηση από τους Γερμανούς και τους «Πολωνούς του Λονδίνου», το 1943, της λεγόμενης «υπόθεσης Κατίν».
Σε γενικές γραμμές η προβοκατόρικη εκδοχή του Γκέμπελς και αυτών που την υποστηρίζουν και σήμερα έχει ως εξής: Στη γερμανική εξουσία η εκτέλεση των Πολωνών στα περίχωρα του Σμολένσκ έγινε γνωστή στις 2 Αυγούστου 1941 από τις υποδείξεις κάποιου Μέρκουλεβ, ο οποίος βρέθηκε αιχμάλωτος των Γερμανών, όμως αυτές τις υποδείξεις δεν τις έλεγξαν. Μετά, σύμφωνα με αυτό τον ισχυρισμό, τους τάφους των Πολωνών αξιωματικών τους εντόπισαν και τους έσκαψαν το Φλεβάρη – Μάρτη του 1942 Πολωνοί στρατιώτες από τους στρατοπεδευμένους στην περιοχή του Κατίν τάγματος μηχανικού. Το έκαναν εκ νέου γνωστό στους Γερμανούς, που και πάλι «δεν ενδιαφέρθηκαν». Αρχισαν να τους «ενδιαφέρουν» μόνο μετά τη συντριβή των χιτλερικών στο Στάλινγκραντ και τη ριζική στροφή στον πόλεμο. Τότε, όπως επιβεβαιώνουν οι συνήγοροι του Χίτλερ και του Γκέμπελς, οι Γερμανοί άρχισαν «να ερευνούν» επισταμένως και στις 18 Φλεβάρη του 1943 «εντόπισαν» μερικά κοινοτάφια Πολωνών αξιωματικών. Στη συνέχεια «βρήκαν» μάρτυρες από τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι εννοείται ότι «επιβεβαίωσαν» πως τους Πολωνούς τους εκτέλεσαν την ανοιξη του 1940, τότε που οι Γερμανοί μόλις ολοκλήρωναν την επεξεργασία των σχεδίων τους για την επίθεση κατά της ΕΣΣΔ. Η φασιστική ηγεσία έθεσε επικεφαλής της «διεθνούς επιτροπής» για την εξέταση των πτωμάτων τον καθηγητή τους Γκέρχαρντ Μπουτς και άρχισε η θορυβώδης αντισοβιετική προπαγάνδα. Ηδη από τις 16 Μάρτη 1943 συνενώθηκε με αυτούς η πολωνική εμιγκρέδικη κυβέρνηση, που δε βρήκε το χρόνο να ζητήσει κάποιες εξηγήσεις από τη σύμμαχό τους ΕΣΣΔ, αλλά αμέσως προσχώρησε στην προπαγάνδα του Γκέμπελς, δικαιολογώντας την αισχρή συμπεριφορά της με εντυπώσεις από «τις πλουσιοπάροχες και λεπτομερείς πληροφορίες όσον αφορά τον εντοπισμό εκείνων των χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών στο Σμολένσκ και με την κατηγορηματικότητα των διαβεβαιώσεων ότι αυτοί δολοφονήθηκαν από τη σοβιετική εξουσία την άνοιξη του 1940»!

Οι περίφημες Κατιούσες σε δράση

Για να δώσουν στις συκοφαντικές τους επινοήσεις μεγαλύτερη πειστικότητα, ανώτατοι παράγοντες της φασιστικής Γερμανίας συζητούσαν ακόμα το ζήτημα να έρθει στο Κατίν ο επικεφαλής της πολωνικής κυβέρνησης της εμιγκράτσιας στρατηγός Σικόρσκι. Κρίνοντας από έμμεσες πληροφορίες ο Σικόρσκι ήταν από παλιά σημαντικός πράκτοράς τους. Μαρτυρία για αυτό αποτελεί η ανταλλαγή απόψεων για το συγκεκριμένο ζήτημα μεταξύ Χίμλερ και Ρίμπεντροπ. Μεταξύ άλλων ο Ρίμπεντροπ ενημέρωσε τον Χίμλερ, ότι αυτή η ιδέα φαντάζει δελεαστική από προπαγανδιστική άποψη, αλλά «υπάρχει εντολή σχετικά με το πολωνικό ζήτημα, η οποία εμποδίζει οποιαδήποτε επαφή με τον επικεφαλής της πολωνικής κυβέρνησης της εμιγκράτσιας». Στην αλληλογραφία των δυο χιτλερικών αξιωματούχων προκαλεί εντύπωση η πεποίθηση, ότι ο στρατηγός Σικόρσκι δεν πρόκειται να παρακούσει εάν τον προσκαλέσουν στο Κατίν.
Σύμφωνα με εντολή του Αδόλφου Χίτλερ το 1939: «Οι Πολωνοί θα πρέπει να έχουν ένα μόνο αφεντικό – τον Γερμανό. Δεν μπορούν και δεν πρέπει να υπάρχουν δυο αφεντικά, γι’ αυτό θα πρέπει να εξολοθρευτούν όλοι οι εκπρόσωποι της πολωνικής διανόησης. Ακούγεται σκληρό, όμως αυτός είναι ο νόμος της ζωής». Σύμφωνα με στοιχεία του συγγραφέα Ντ. Τόλαντ, ήδη από τα μέσα της άνοιξης του 1939 εξολοθρεύτηκαν πάνω από 3,5 χιλιάδες εκπρόσωποι της πολωνικής διανόησης, τους οποίους ο Χίτλερ θεωρούσε ότι «διέδιδαν τον πολωνικό εθνικισμό». «Μόνο μέσα από αυτό το δρόμο – επιβεβαίωνε – μπορούμε να έχουμε το δικό μας ζωτικό χώρο».

Οκτώβρης 1943: Σφοδρές μάχες στο Δνείπηρο

Η τρομοκρατία συνοδευόταν από αλύπητο εκτοπισμό από τη γη τους περισσότερων από ένα εκατομμύριο απλών Πολωνών και εγκατάσταση σε αυτά τα εδάφη Γερμανών από άλλα μέρη της Πολωνίας και της Βαλτικής. Αυτό έγινε το χειμώνα και κατά τη μετεγκατάσταση πέθαναν από το κρύο περισσότεροι Πολωνοί από όσους είχαν κρεμαστεί.
Πρέπει να πούμε, πως όταν την 1η Σεπτέμβρη 1939 η ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στην Πολωνία, οι Πολωνοί που ζούσαν κοντά στα πολωνο-γερμανικά σύνορα στις πόλεις Μπιγκντός (Μπρόμπεργκ) και Σούτλιτσε έσφαξαν όλον το γερμανικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών και των παιδιών.
Τους προδότες και τους πολωνο-γερμανούς παραγγελιοδόχους τους πρόδωσε η βιασύνη και η ασυγκράτητη επιθυμία τους να εξασφαλίσουν απόφαση ότι το ΚΚΣΕ είναι «αντισυνταγματική» οργάνωση, να θάψουν την «κομμουνιστική νεροφίδα» πολύ πιο βαθιά από ό,τι οι φασίστες έθαψαν τους Πολωνούς αξιωματικούς στο Σμολένσκ. Στη συνεδρίαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις 16 Οκτώβρη 1992 οι εκπρόσωποι της πλευράς του Γιέλτσιν, ο Σ. Σαχράι και ο Α. Μακάροφ, ανακοίνωσαν στους συνηγόρους ότι επισυνάπτονται στα υλικά της υπόθεσης μόλις «εντοπισθέντα» στα Αρχεία άκρως απόρρητα έγγραφα για την τραγωδία του Κατίν, που δείχνουν ότι οι Πολωνοί αξιωματικοί είχαν εκτελεστεί με απόφαση των καθοδηγητικών οργάνων του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων). Σύμφωνα με δήλωση του Σ. Σαχράι, αυτά τα έγγραφα διατηρήθηκαν σε σφραγισμένο φάκελο – πακέτο Νο 1, που παραδίδετο χέρι – χέρι από τους Πρώτους Γραμματείς στους Γενικούς Γραμματείς της ΚΕ του ΚΚΣΕ. Ολος ο Τύπος, ο οποίος αυτοονομάστηκε δημοκρατικός, κομπάζοντας έγραψε και η τηλεόραση μετέδιδε για εντυπωσιακά ευρήματα και ότι ο προσωπικός απεσταλμένος του Προέδρου, αρχειοθέτης Ρ. Πιχόι, επέδωσε στον Λ. Βαλέσα αυτά τα έγγραφα στις 14 Οκτώβρη 1992. Οι Πολωνοί ευχαρίστησαν τον απεσταλμένο του Μπ. Γιέλτσιν, τα κοίταξαν, ξεφύλλισαν τα έγγραφα και απαίτησαν από τις ρωσικές αρχές να τους παρουσιάσουν τα πρωτότυπα. Μέχρι σήμερα η ρωσική πλευρά τα «παρουσιάζει»!

Παγκόσμιο ψέμα

Μετόπισθεν: Εργασία σε εργοστάσιο για την υποστήριξη του Μετώπου

Το φθινόπωρο του 1992 τα ρωσικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εξαπέλυσαν επίθεση ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα και τους κομμουνιστές με την ίδια μανία όπως και η προπαγάνδα των χιτλερικών το 1943, στην οποία ο Γκέμπελς τους εκπαίδευε: «Το κέντρο βάρους της προπαγάνδας μας στις αμέσως επόμενες ημέρες θα είναι επικεντρωμένο σε δυο θέματα: ο ατλαντικός βάλτος και η μπολσεβίκικη άτιμη δολοφονία. Στον κόσμο πρέπει να δείξουμε αυτές τις σοβιετικές θηριωδίες διά της συνεχούς προσκόμισης νέων γεγονότων. Είναι αυτοί οι ίδιοι οι μπολσεβίκοι οι οποίοι πήραν από τους Αγγλους απόλυτες αρμοδιότητες για κυριαρχία και μπολσεβικοποίηση της Ευρώπης. Γενικά πρέπει να μιλάμε συχνότερα για τους 17-18χρονους στρατιώτες οι οποίοι πριν την εκτέλεση ζητούσαν να τους επιτρέψουν να στείλουν γράμμα στα σπίτια τους και λοιπά, δεδομένου ότι αυτό δρα εκπληκτικά».
Προφανώς, οι γιελτσινικοί, ρίχνοντας στη διαδικασία του Συνταγματικού Δικαστηρίου, που διήρκησε (με τις διακοπές) από τις 26 Μάη έως τις 30 Νοέμβρη 1992, τα «αυθεντικά έγγραφά τους», δε λυπήθηκαν κόπους γι’ αυτό.
Εκ μέρους των κομμουνιστών ανατέθηκε στον συντάκτη του παρόντος και στον καθηγητή Ρουντίσκι Φ.Μ. να δώσουμε νομική εκτίμηση των «εγγράφων» Κατίν.
Εκφράσαμε την αμφιβολία για την αυθεντικότητα τριών βασικών εγγράφων – τις σημειώσεις του Λ. Μπέρια, της 5ης Μαρτίου 1940, το απόσπασμα από τα πρακτικά της συνεδρίασης του ΠΓ της 5ης Μαρτίου 1940, και τις σημειώσεις του Α. Σελέπιν της 3ης Μαρτίου 1959 προς τον Χρουστσόφ, δηλώνοντας, ότι πρέπει να υποβληθούν σε γραφολογική εξέταση. Ενα από τα σημάδια, ένδειξη της παραποίησης των σημειώσεων του Μπέρια και του αποσπάσματος από τα πρακτικά της συνεδρίασης του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΠΚΚ (μπ), ήταν η πλήρης συμφωνία των ημερομηνιών της αποστολής των σημειώσεων (5 Μάρτη του 1940) και της διεξαγωγής της συνόδου του Πολιτικού Γραφείου (επίσης στις 5 Μάρτη, 1940). Στην πρακτική των συνεδριάσεων του Πολιτικού Γραφείου δε συνέβη ποτέ κάτι παρόμοιο. Υπήρχε απόσταση χρόνου μεταξύ της ημερομηνίας της αποστολής του ενός ή του άλλου εγγράφου και της πρότασης να εξεταστεί κάποιο ζήτημα στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου από την ίδια τη συνεδρίαση και δεν ήταν μικρότερη από 5-6 ημέρες.
Για τους αντιπροσώπους της προεδρικής πλευράς η κατηγορία για παραποίηση των εγγράφων ήταν δυνατό χτύπημα. Προσπάθησαν να μη δείξουν σύγχυση και ακόμη υποσχέθηκαν να παρουσιάσουν τα «αυθεντικά έγγραφα των Αρχείων», αλλά, φυσικά κανένα εκ των πρωτοτύπων δεν παρουσίασαν ποτέ και σε κανέναν. Και το Συνταγματικό Δικαστήριο στην απόφασή του της 30ής Νοέμβρη 1992, δεν άρθρωσε λέξη για την τραγωδία του Κατίν. Στην ουσία αποκατέστησε την πρώην σοβιετική και κομματική ηγεσία. Αναγνώρισε έμμεσα την ισχύ των συμπερασμάτων της επιτροπής του ακαδημαϊκού Ν.Ν. Μπουρντένκο, ότι οι περισσότεροι από τους 135 χιλιάδες ανθρώπους εξολοθρεύτηκαν από τους Γερμανούς φασίστες στο προσωρινά κατεχόμενο έδαφος της επαρχίας του Σμολένσκ, ήταν Πολωνοί αξιωματικοί, που βρίσκονταν σε τρία σωφρονιστικά – στρατόπεδα στην περιοχή του Κατίν και χρησιμοποιήθηκαν στην περίοδο της επίθεσης της Γερμανίας στη Σοβιετική Ενωση σε οδικές εργασίες.
Αλλά οι δικοί μας γκεμπελίσκοι – πλαστογράφοι, που παροτρύνονται από την πολωνο – γερμανική πλευρά, δεν μπόρεσαν να επινοήσουν τίποτα καλύτερο, σχετικά με το πώς θα συνεχίσουν στην ίδια κατεύθυνση. Αρχικά την πλαστογραφία τη «διόρθωσαν». Αυτό εκφράστηκε στο ότι από τις «σημειώσεις» του Μπέρια στο σύντροφο Στάλιν έσβησαν την ένδειξη του αριθμού και τον αριθμό «5» τον πέταξαν, άγνωστο πού! Ηταν «5 Μάρτη του 1940», και έγινε «… Μάρτης του 1940». Η «σημείωση» με αυτή τη μορφή περιέχεται στον έκτο τόμο «των υλικών με θέμα τον έλεγχο της συνταγματικότητας των διαταγμάτων του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που αφορούσαν τη δραστηριότητα του ΚΚΣΕ και του ΚΚ της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ) και επίσης τον έλεγχο της συνταγματικότητας του ΚΚΣΕ και του ΚΚ της ΡΣΟΣΔ». Δεν ξέρω ποιος στο Συνταγματικό Δικαστήριο έγινε συνεργός της προεδρικής πλευράς στην επαναλαμβανόμενη παραποίηση, αλλά, προφανώς, οι γιελτσινικοί είχαν τέτοιες δυνατότητες, που μπορούσαν χωρίς οποιεσδήποτε δυσκολίες μετά από την αποκάλυψη να αντικαταστήσουν την παραποιημένη φωτοτυπία με άλλη της ίδιας «ποιότητας». Μόνο οι χειρισμοί με την πασίγνωστη «σημείωση Μπέρια» είναι αρκετοί, προκειμένου να συναχθεί ένα συμπέρασμα, ότι όλες οι κατηγορίες ενάντια στους σοβιετικούς ηγέτες για την εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών αποτελούν παγκόσμιο ψέμα.

Πώς έστησαν την προβοκάτσια

Η «εργασία πάνω στα λάθη» απαίτησε πολύ χρόνο και συνοδεύτηκε με την απόρριψη πολλών προηγούμενων ισχυρισμών τους. Ειδικά άσχημα έγιναν γι’ αυτούς τα πράγματα μετά από την εμφάνιση το 1995 του μικρού σε όγκο, αλλά γεμάτου από γεγονότα βιβλίου του Γ. Μούχιν «Η έρευνα για το Κατίν». Μεταξύ πολλών έμμεσων αποδείξεων που πιστοποιούσαν ότι η εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών έγινε το φθινόπωρο του 1941, ο Γ. Μούχιν σημειώνει τρεις άμεσες αποδείξεις:

1) Τα συμπεράσματα των ιατροδικαστών εμπειρογνωμόνων, συμπεριλαμβάνοντας μια σειρά απ’ αυτούς, οι οποίοι το 1943 ήταν στην επιτροπή του Γερμανού καθηγητή Γ. Μπουτς, για το ότι βάσει του βαθμού της αποσύνθεσης των πτωμάτων, της κατάστασης του ιματισμού τους και άλλων σημαδιών, μέχρι τη στιγμή της εκταφής από τους χιτλερικούς, οι σκοτωμένοι ήταν θαμμένοι στη γη λιγότερο από ένα χρόνο, το πολύ 1 1/2 χρόνο. Δηλαδή, ο χρόνος της δολοφονίας τους προσδιορίζεται στο φθινόπωρο του 1941.

2) Οι σφαίρες και οι κάλυκες, που ανακαλύφθηκαν στους τάφους, είχαν διαμέτρημα 7,65 χιλιοστών και 6,35 χιλιοστών και τα χαρακτηριστικά του γερμανικού εργοστασίου παραγωγής σφαιρών «Genshovik», σε συντομογραφία «Geko», δηλαδή, παράχθηκαν στη Γερμανία.

3) Περίπου στο 20% των πτωμάτων τα χέρια δέθηκαν με σπάγκο, ο οποίος πριν από τον πόλεμο δεν παραγόταν καθόλου στην ΕΣΣΔ, αλλά παραγόταν στη Γερμανία.

Σημαντικό ενδιαφέρον έχει το πώς οι χιτλερικοί ετοίμασαν το χειμώνα του 1943 την προβοκάτσια στο Κατίν. Εγινε με τη γερμανική σχολαστικότητα και εκ βάθρων. Ηταν επιλεγμένοι οι «απαραίτητοι» συγγραφείς, δημοσιογράφοι, ειδικοί στον τομέα της ιατροδικαστικής. Την περιοχή των βουνών Αιγών, που έως την άφιξη των κατακτητών ήταν η αγαπημένη τοποθεσία για βόλτες των κατοίκων του Σμολένσκ, οι χιτλερικοί τη μετέτρεψαν σε απαγορευμένη ζώνη. Στην αρχή της προπαγανδιστικής δράσης ενίσχυσαν τη φρούρηση, την οποία, εκτός από τους Πολωνούς, που υπηρετούσαν τη Βέρμαχτ, είχαν αναλάβει με επιτυχία και τα SS. Στο Κατίν εγκατέστησαν γερμανική ομάδα της προπαγάνδας. Ο Γκέμπελς υποδείκνυε με επιμονή στους υφισταμένους του: «Οι Γερμανοί αξιωματικοί, που θα αναλάβουν την καθοδήγηση θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προετοιμασμένοι πολιτικά και έμπειροι άνθρωποι, ικανοί να ενεργούν με ευελιξία και βεβαιότητα. Μερικοί άνθρωποί μας πρέπει να είναι εκεί πιο πριν, έτσι ώστε όλα να είναι έτοιμα κατά την άφιξη του Ερυθρού Σταυρού και κατά τις εκταφές να μην αντιμετωπίσουν καταστάσεις που δεν αντιστοιχούν στη γραμμή μας. Θα ήταν πρόσφορο να επιλεχτεί ένα άτομο από μας και ένα ακόμη OVK, οι οποίοι ήδη από τώρα θα προετοιμάσουν λεπτό προς λεπτό το πρόγραμμα στο Κατίν». Κατά συνέπεια, ο Γκέμπελς δεν έκρυψε από τους υφισταμένους του, ότι η υπόθεση Κατίν είναι πλαστή.
Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός δε συμμετείχε στην προβοκάτσια του Γκέμπελς, παρά τον εκβιασμό και τις απειλές των χιτλερικών. Κατόπιν οι «Πολωνοί του Λονδίνου», μετά από τη σύναψη της επαίσχυντης συμφωνίας με τους Γερμανούς, απέστειλαν στο Κατίν την «Τεχνική Επιτροπή του Πολωνικού Ερυθρού Σταυρού», που έμεινε εκεί από τις 17 Απρίλη μέχρι τις 9 Ιούνη 1943. Επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο Πολωνός Κ. Σκαρζίνσκι και στο στάδιο ολοκλήρωσης ο συμπατριώτης του Μ. Βοντζίνσκι. Προετοίμασαν τις εκθέσεις για την εργασία της επιτροπής, οι οποίες φυλάσσονται στο Λονδίνο.
Στις αναζητήσεις τους οι σύγχρονοι γκεμπελίσκοι προτιμούν να δώσουν αποσπάσματα μόνο από την έκθεση του Σκαρζίνσκι, δεδομένου ότι από του Βοντζίνσκι δεν τους άρεσε η περιττή λεπτολογία του, που υποδείκνυε, παραδείγματος χάριν, ότι «όλοι οι τραυματισμοί από σφαίρες προκλήθηκαν από πιστόλι που χρησιμοποιούσε πυρομαχικά του εμπορικού σήματος Geco 7.65 D».
Αλλά και την έκθεση του Σκαρζίνσκι φοβούνται να την αναπαράγουν ολόκληρη. Στην έκθεση υπάρχουν λεπτομέρειες, οι οποίες πιστοποιούν ότι οι Γερμανοί έδωσαν στους Πολωνούς το θλιβερό και ταπεινωτικό ρόλο των κομπάρσων, προορισμένων, με την παρουσία τους, να προσδώσουν στο προπαγανδιστικό θέατρο τη μορφή «έρευνας». Είναι χαρακτηριστικά τα αποσπάσματα από την έκθεση: «Τα μεταφερθέντα με φορεία από τις τάφρους πτώματα τα έβαζαν στη σειρά και προχωρούσαν στην αναζήτηση ντοκουμέντων κατά τέτοιον τρόπο, έτσι που το κάθε πτώμα ξεχωριστά το έψαχναν δύο εργαζόμενοι με την παρουσία ενός μέλους της επιτροπής του Πολωνικού Ερυθρού Σταυρού (ΠΕΣ) … Τα μέλη της επιτροπής, που ήταν χρεωμένα με την αναζήτηση των ντοκουμέντων, δεν είχαν το δικαίωμα της έρευνας και της ταξινόμησής τους. Ηταν υποχρεωμένα να συσκευάσουν μόνο τα ακόλουθα αντικείμενα: α) πορτοφόλια με όλο το περιεχόμενό τους β) όλα τα πιθανά έγγραφα, που βρέθηκαν διασπαρμένα γ) μετάλλια και άλλα αξιοσημείωτα αντικείμενα δ) μενταγιόν, σταυρούς κλπ. ε) επωμίδες στ) πορτοφόλια ζ) όλα τα πιθανά πολύτιμα αντικείμενα.

Κατά συνέπεια, οι εξετασθέντες και ταξινομημένοι φάκελοι τοποθετήθηκαν αριθμημένοι σε κιβώτια. Παρέμειναν στην αποκλειστική διάθεση των γερμανικών αρχών. Οι κατάλογοι, που ήταν τυπωμένοι από τους Γερμανούς στη γραφομηχανή στη γερμανική γλώσσα, δε θα μπορούσαν να συγκριθούν από την επιτροπή με τις πρόχειρες σημειώσεις, δεδομένου ότι δεν επέτρεπαν στην επιτροπή την πρόσβαση σε αυτές. Κατά τη διάρκεια της εργασίας της Τεχνικής Επιτροπής ΠΕΣ στο δάσος του Κατίν στην περίοδο από τις 15 Απριλίου μέχρι τις 7 Ιουνίου του 1943, μόνο 4.243 πτώματα έβγαλαν από επτά τάφους, που εντοπίστηκαν σε μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλο και ανασκάφθηκαν τον Μάρτιο του 1943 από τις γερμανικές στρατιωτικές αρχές. Πολύ λεπτομερώς και σε ολόκληρη την περιοχή, οι Γερμανοί ανίχνευσαν τη γη, προκειμένου ο δηλωμένος από την προπαγάνδα τους αριθμός των 12 χιλιάδων πτωμάτων να μην απέχει πολύ από την πραγματικότητα, και να μην επιτρέπει να υποθέσει κανείς ότι δεν υπάρχουν περισσότεροι τάφοι.
Αποκάλυψαν έτσι μαζικά ενταφιασμένους Ρώσους σε διαφορετικό βαθμό αποσύνθεσης, μέχρι και σκελετούς. Η έκθεση του Σκαρζίνσκι είναι αξιοπρόσεκτη, όχι μόνο για το ότι οι Γερμανοί δεν παρουσίασαν στους Πολωνούς της Τεχνικής Επιτροπής ούτε ένα ντοκουμέντο, αλλά και γιατί τους συμπεριφέρθηκαν σαν ζώα. Οι Πολωνοί ακόμη και γι’ αυτό δεν είπαν κουβέντα, ότι δηλαδή στην περιοχή που ανέσκαψαν οι Γερμανοί, εκτός από τους τάφους των Πολωνών αξιωματικών υπήρχαν τάφοι με «μαζικά ενταφιασμένους Ρώσους». Μοναδικός υπαινιγμός ήταν ότι εκτέλεσε τους Πολωνούς αυτός που εκτέλεσε και τους Ρώσους.
Αλλά η επιτροπή των ιατροδικαστών εμπειρογνωμόνων, στην οποία επικεφαλής ήταν ο Γ. Μπουτς, έμεινε στο Κατίν μόνο δύο ημέρες και, αφού άνοιξε εννέα πτώματα, που εκ των προτέρων είχαν προετοιμάσει οι χιτλερικοί, την 1η Μάη του 1943 αναχώρησε για το Βερολίνο. Αλλά, αντί του Βερολίνου το αεροσκάφος προσγειώθηκε σε απομονωμένο απομακρυσμένο αεροδρόμιο. Μετέπειτα ο Βούλγαρος γιατρός Μαρκόφ θυμήθηκε: «Το αεροδρόμιο ήταν σαφώς στρατιωτικό. Εκεί γευματίσαμε, και μετά από το γεύμα μας ζήτησαν αμέσως να υπογράψουμε τα αντίγραφα του πρωτοκόλλου. Μας ζήτησαν να υπογράψουμε ακριβώς εδώ, σε αυτό το απομονωμένο αεροδρόμιο!» Εκτός από το γενικό πρωτόκολλο, κάθε μέλος της επιτροπής έγραψε το συμπέρασμά του. Ο Βούλγαρος Μαρκόφ στο συμπέρασμά του, παρά την πίεση των Γερμανών, παρεξέκλινε από τα συμπεράσματα ότι οι Πολωνοί αξιωματικοί εκτελέστηκαν το 1940. Με τη σειρά του ο Τσεχοσλοβάκος καθηγητής Φ. Γκάεκ, επίσης μέλος της επιτροπής Μπουτς, δημοσίευσε το 1945 στην Πράγα την μπροσούρα «Αποδείξεις Κατίν», στην οποία καταθέτει αμερόληπτα και άμεμπτα από επιστημονική άποψη επιχειρήματα, προς επιβεβαίωση αυτού: Οτι οι Πολωνοί αξιωματικοί δε θα μπορούσαν να είχαν εκτελεστεί πριν το φθινόπωρο του 1941. Οσον αφορά στον ίδιο τον Μπουτς η μοίρα του αποδείχτηκε αξιολύπητη. Δικοί μας γκεμπελίσκοι προσπαθούν να μην τον θυμούνται, καθώς δεν επιθυμούν να πουν ότι τον Μπουτς τον σκότωσαν το 1944 οι ίδιοι οι Γερμανοί, με την υποψία ότι θα αποκαλύψει την προβοκάτσια για τους ενταφιασμένους στο Κατίν.

Τα «περίφημα υλικά στοιχεία»

Αλλά τι έγινε με τα «υλικά στοιχεία» υπό μορφή εγγράφων και διαφόρων αντικειμένων, τα οποία οι Γερμανοί με τη βοήθεια των Πολωνών της Τεχνικής Επιτροπής, το διάστημα Απρίλη – Ιούνη του 1943, συσκεύασαν σε κιβώτια; Πράγματι όλη «η έρευνα» των Γερμανών, εκτός από τα ξέφρενα ιατρικά συμπεράσματα, δομήθηκε κατά τη διάρκεια της συλλογής από τα πτώματα των ντοκουμέντων και με τον ισχυρισμό ότι ανάμεσά τους δε βρέθηκε κανένα έγγραφο με ημερομηνία μετά το Μάη του 1940. Αυτά τα χαρτιά ή σε 9, ή σε 14 κιβώτια με τον αριθμό 3184 τα μετέφεραν σε δύο φορτηγά στα βάθη των εδαφών «του Ράιχ», όλο και πιο μακριά από τη σοβιετική επίθεση. Οταν έγινε σαφές ότι η ήττα της Γερμανίας είναι αναπόφευκτη, «ο προϊστάμενος του σιδηροδρομικού σταθμού, ενώ πλησίαζαν τα σοβιετικά στρατεύματα, έκαψε, εφαρμόζοντας τη διαταγή, τα έγγραφα», σύμφωνα με όσα γράφει ο γνωστός σύγχρονος γκεμπελίσκος Τσ. Μαντάιτσικ. Η ομάδα των συκοφαντών προσπαθεί να προσποιηθεί ότι τίποτα δε συμβαίνει, αφού ο κατηγορούμενος κατέστρεψε έγγραφα που τον επαληθεύουν. Αλλά βεβαιώνω, ότι οι Γερμανοί έκαψαν αυτά τα έγγραφα ακριβώς γιατί περιείχαν αποδείξεις της ευθύνης τους.

Το 1990 – 1991 οι «ιστορικοί» Ν. Λέμπεντεφ και Γ. Ζόρια, που ανήκουν στον ακαδημαϊκό κύκλο των υποστηρικτών της εκδοχής του Γκέμπελς για την τύχη των Πολωνών αξιωματικών, στα γραπτά τους δηλώνουν ότι «…την περίοδο Απρίλης – Μάης του 1940 περισσότεροι από 15 χιλιάδες Πολωνοί αιχμάλωτοι – αξιωματικοί και αστυνομικοί – βγήκαν από τα στρατόπεδα Κοζέλσκι, Σταρομπέλσκι και Οστάσκοβσκι και μεταφέρθηκαν από την UNKVD1 στις περιοχές Σμολένσκ και Καλίνιν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η τελευταία διαδρομή τους ήταν αυτή και τελικός προορισμός τους το Κατίν, το Μέντνοε και το 6ο τετράγωνο της δασικής ζώνης του Χάρκοβο». Προκαλώντας το δάκρυ του ευκολόπιστου αναγνώστη «για την τελευταία διαδρομή», εξέφρασαν τη σκέψη ότι επιτρέπεται «… να βγάλει το συμπέρασμα για το ότι έγινε «Ειδική» συζήτηση στη NKVD, για την επιβολή της ποινής θανάτου στους αιχμαλώτους πολέμου».

Μετά από τους «επιστήμονες – εμπειρογνώμονες» την ιδεούλα για εκτέλεση των Πολωνών κατόπιν απόφασης της «Ειδικής» συζήτησης στη NKVD της ΕΣΣΔ θα την παραλάμβαναν οι αδιάλλακτοι επιθεωρητές της Γενικής Στρατιωτικής Εισαγγελίας της ΕΣΣΔ. Στο Μέντοε της περιοχής Τβερ το καλοκαίρι του 1991 «οι εκταφιαστές» από την ταξιαρχία GVP της ΕΣΣΔ με τη συμμετοχή Πολωνών ξαναέσκαψαν ολόκληρο νεκροταφείο. Πραγματικά δε βρήκαν κανέναν εκτελεσμένο Πολωνό στο Μέντοε ούτε θα μπορούσαν να βρουν, καθώς κανείς δεν τους εκτέλεσε, αλλά δεν ξέχασαν να τοποθετήσουν στο νεκροταφείο μνημείο με την επιγραφή ότι εδώ βρίσκονται 6.000 Πολωνοί που «εκτελέστηκαν από τους Ρώσους». Ο Πολωνός ρωμαιο-καθολικός ιερέας Πεσκόφσκι, μαζί με άλλους Πολωνούς και οι επιθεωρητές από την GVP της ΕΣΣΔ ασχολήθηκαν με τον εκταφιασμό πτωμάτων στα περίχωρα του Χάρκοβο στην περίοδο από τις 25 Ιούλη έως τις 7 Αυγούστου, 1991. Βρήκαν 169 κρανία και σε 62 από αυτά εντόπισαν ίχνη τραυμάτων από σφαίρες. Στο μέρος, όπου εργάστηκαν οι εκταφιαστές, είχαν ταφεί εγκληματίες και μέλη της σοβιετικής «πέμπτης φάλαγγας». Αλλά, στη βάση γνωστών μόνο σε αυτούς «στοιχείων», καθόρισαν ότι στο νεκροταφείο είναι θαμμένοι 4.000 Πολωνοί αιχμάλωτοι από το στρατόπεδο του Σταρομπέλ στα περίχωρα του Χάρκοβο.

Στην ταινία, στην οποία καταγράφηκε η πορεία εκταφής, είναι σαφές ότι η ταξιαρχία έρευνας δεν ανακάλυψε τίποτα, το οποίο θα μπορούσε να πιστοποιήσει για το ότι τα πτώματα ανήκουν σε Πολωνούς. Εντούτοις, ξαφνικά μετά από τέσσερα χρόνια, ξεκαθαρίζεται ότι βρέθηκαν πολυάριθμα «υλικά στοιχεία», για τα οποία ενημέρωσε όλο τον κόσμο ο ρωμαιο-καθολικός ιερέας Πεσκόφσκι, ο οποίος πρόλαβε να δημοσιεύσει δυο βιβλία. Ειλικρινής και ταυτόχρονα πονηρός ο ρωμαιο-καθολικός ιερέας εξέθεσε στα γραπτά του μια περίεργη λεπτομέρεια, που έχει σχέση με τις ανασκαφές στο Μέντνοε στα περίχωρα του Χάρκοβο. Σύμφωνα με τα λόγια του, η βασική μάζα των αντικειμένων, τα λεγόμενα υλικά στοιχεία, δε βρέθηκαν στους τάφους, αλλά σε μερικά χωριστά κοιλώματα και λακκούβες. Επομένως, ότι πριν από την εκτέλεση αφαίρεσαν από τους Πολωνούς τις ταμπακέρες, τις εφημερίδες, τις σημειώσεις, τα δαχτυλίδια και μετά, αφού έθαψαν τους εκτελεσμένους, έσκαψαν ειδικά κοιλώματα και λάκκους, στα οποία έθαψαν τα αφαιρεθέντα από τους καταδικασμένους αντικείμενα. Φτωχέ ρωμαιο-καθολικέ ιερέα! Στην αφήγησή του πολύ συγκινητικά ηχεί η διαβεβαίωση πως η ξύλινη ταμπακέρα, η εφημερίδα, η σημείωση, που κείτονταν περισσότερο από 51 χρόνια βρέθηκαν υγρά, μαύρα, δε σάπισαν, και ότι ήταν δυνατό να διαβαστούν «με ανοιχτή την πόρτα του μπαλκονιού».

Είναι ολοφάνερο ότι η γραφή και οι μέθοδοι τις οποίες χρησιμοποίησαν οι Πολωνοί και οι συνεργοί τους – επιθεωρητές το 1991, άμεσα συμπίπτουν με τη γραφή και τις μεθόδους των Γερμανών το 1943 στα περίχωρα του Κατίν. Η διαφορά βρίσκεται μόνο στο ότι οι Γερμανοί έκρυψαν και μετά κατέστρεψαν τα υλικά στοιχεία της ευθύνης τους, ενώ οι Πολωνοί με τη βοήθεια των δοσιλόγων μας κατασκευάζουν αποδείξεις για ευθύνες άλλων.

Οπως αναφέραμε ήδη, στις εκθέσεις των ρωσο – πολωνών γκεμπελίσκων πολύ συχνά συναντάς, αναφορά για την «Ειδική» σύνοδο NKVD, στην οποία χρεώνουν την απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών. Ομως, οι δημοκράτες μας, όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων, δε βρήκαν το χρόνο να κοιτάξουν ούτε στη Θέση για αυτό το όργανο. Και στη Θέση λέγεται:

1. Να δοθεί στη NKVD το δικαίωμα, πρόσωπα, που έχουν χαρακτηριστεί ως δημόσιος κίνδυνος, να τα εκτοπίζει υπό επιτήρηση για περίοδο μέχρι 5 έτη σε τοποθεσίες, που καθορίζει η ίδια. Να εκτοπίζει για περίοδο μέχρι 5 έτη υπό επιτήρηση και με απαγόρευση παραμονής σε πρωτεύουσες, μεγάλες πόλεις και βιομηχανικά κέντρα της ΕΣΣΔ. Να εγκλείει σε σωφρονιστικό – στρατόπεδο εργασίας και απομονωμένες εγκαταστάσεις στα στρατόπεδα για περίοδο μέχρι 5 έτη, και ακόμη να απελαύνει εκτός των ορίων της ΕΣΣΔ τους ξένους πολίτες που αποτελούν δημόσιο κίνδυνο.

2. Να χορηγηθεί το δικαίωμα στη NKVD, πρόσωπα, που είναι ύποπτα για κατασκοπία, δολιοφθορά, παρεκτροπές και τρομοκρατική δραστηριότητα, να τα φυλακίζει για περίοδο από 5 έως 8 έτη.

3. Για την υλοποίηση αυτών, που υποδεικνύονται στα σημεία 1 και 2, δίπλα στο Λαϊκό Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων και υπό την προεδρία του λειτουργεί η «Ειδική σύνοδος».

Κατά συνέπεια, η «Ειδική σύνοδος» δεν είχε το δικαίωμα να καταδικάσει κάποιον σε εκτέλεση, και επομένως οι εφευρημένες από τους γκεμπελίσκους μας φρικαλεότητες, έσκασαν όπως οι σαπουνόφουσκες και οι Ρωσο-Πολωνοί δυσφημιστές, για άλλη μια φορά, από μόνοι τους αποκαλύφθηκαν. Είναι απαραίτητο να προσθέσουμε ότι καμία «ειδική σύνοδος» δεν υπήρχε στο επίπεδο των Δημοκρατιών και Περιοχών. Αυτή λειτουργούσε μόνο στη NKVD της ΕΣΣΔ. Και ένα πρόσθετο χαρακτηριστικό γνώρισμα της «ειδικής συνόδου»: ελεγχόταν πάντα από τον Εισαγγελέα της ΕΣΣΔ, ο οποίος είχε το δικαίωμα σε περίπτωση διαφωνίας με απόφασή της να την εφεσιβάλει στην προεδρία TSIK2 της ΕΣΣΔ, κάτι το οποίο σταματούσε την εκτέλεση της απόφασης της «ειδικής συνόδου».

Ο ρόλος των σημερινών Γερμανών

Στο παρόν σημείωμα πρέπει να αναφερθούμε στο ρόλο των σημερινών Γερμανών στην αποκαλούμενη έρευνα για τα γεγονότα στο Κατίν. Αυτός ο ρόλος είναι μόλις ορατός, αλλά σαφώς υπάρχει. Μετά από τους Πολωνούς και, για την ακρίβεια, μαζί με αυτούς οι Γερμανοί είναι η πλέον ενδιαφερόμενη πλευρά έτσι ώστε η ευθύνη για τις εκτελέσεις των Πολωνών αξιωματικών να αποδοθεί στη Σοβιετική Ενωση. Δέχτηκαν με πλήρη ικανοποίηση τη δήλωση του Κβανιέφσκι μετά τη συνάντηση με τον Πούτιν για το τέλος της «έρευνας» και για το ότι σύντομα τα «έγγραφα» θα διαβιβαστούν στο πολωνικό Ιδρυμα Εθνικής Μνήμης. Οι Γερμανοί τίποτα και σε κανένα δε συγχωρούν και ξέρουν πώς να περιμένουν να έρθει η ώρα τους. Δε συγχώρησαν και δε συγχωρούν τη νίκη μας στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και στο υποσυνείδητο πολλών εξ αυτών ζει η έχθρα και το μίσος και προς τον Ι. Στάλιν και προς εμάς, τους Σοβιετικούς ανθρώπους, που θρυμματίσαμε τη Βέρμαχτ. Αυτή την έχθρα προσπαθούν να περάσουν μέσω των πρακτόρων επιρροής.

Ενας από τους κρυφούς και πλέον πολύτιμους πράκτορες επιρροής τους στη Σοβιετική Ενωση και για πολλά χρόνια ήταν ο Βαλεντίν Φάλιν. Για μας αυτή η προσωπικότητα είναι ενδιαφέρουσα διότι ήταν ακριβώς αυτό το άτομο που στην ΚΕ του ΚΚΣΕ προώθησε τη θέση του Γκέμπελς σχετικά με την τραγωδία στο Κατίν.

Το 1971-1978 ο Φάλιν ήταν πρεσβευτής της ΕΣΣΔ στην Ομοσπονδιακή Γερμανία. Με την ολοκλήρωση της αποστολής του ο Φάλιν διορίστηκε αναπληρωτής του επικεφαλής του Τμήματος των διεθνών πληροφοριών της ΚΕ του ΚΚΣΕ και άρχισε δραστήρια «να ξετυλίγει» το «θέμα Κατίν». Αλλά τον παρεμπόδισε ο Γ. Αντρόποφ που τον εξεδίωξε από την ΚΕ. Αναγκάστηκε για κάποια περίοδο να συμβιβαστεί με την αρμοδιότητα του πολιτικού αναλυτή της εφημερίδας «Ιζβέστια». Το «άστρο του έλαμψε» την περίοδο του Γκορμπατσόφ: Από το 1988 έως τον Αύγουστο του 1991 ήταν επικεφαλής του Διεθνούς Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΣΕ και στη συνέχεια γραμματέας της ΚΕ. Από τα τέλη του 1991 ο Φάλιν βρισκόταν στην ΟΔΓ. Οι Γερμανοί τον φρόντισαν, έτσι ώστε να ζήσει άνετα στη γερμανική γη.
Δε δυσκολεύτηκαν να τον πείσουν ότι η εκδοχή του Γκέμπελς για την εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν είναι η αληθινή. Οπως αναφέραμε ήδη, η πρώτη προσπάθειά του να ξετυλίξει από την ΚΕ του ΚΚΣΕ εκστρατεία συκοφάντησης για το θέμα του Κατίν προς όφελος της Γερμανίας δεν πέτυχε. Κατόπιν με την επιστροφή του το 1988 στην ΚΕ ο Φάλιν με την υποστήριξη του Μ. Γκορμπατσόφ, που άρχισε να διαλύει το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και να καταστρέφει το σοσιαλισμό υπό τη σημαία της οικοδόμησης του «πανευρωπαϊκού σπιτιού», επανέφερε την «έρευνα» για το θέμα Κατίν.
Το βιβλίο του Φάλιν «Χωρίς εκπτώσεις στις περιστάσεις» είναι πολύ σημαντικό για την κατανόηση του πώς κατασκεύασαν το ψέμα για το Κατίν οι γκεμπελίσκοι μας. Πρώτον, ο Φάλιν, που πριν από πολύ καιρό είχε μάθει την «αλήθεια» από τους Δυτικογερμανούς, βγάζει το συμπέρασμα ότι οι εκτελέσεις των Πολωνών αξιωματικών είναι έγκλημα του Μπέρια, δεδομένου ότι μεταφέρθηκαν με συνοδεία στρατευμάτων από το Κοζέλσκ στο Κατίν (πραγματικά, μεταφέρθηκαν, αλλά όχι για εκτέλεση αλλά σε σωφρονιστικά στρατόπεδα εργασίας). Δεύτερον, ο Φάλιν αναγνωρίζει ότι στη βάση κάποιων «έμμεσων» μαρτυριών πέτυχε από κοινού με τον Α. Ν. Γιάκοβλεφ να ζητήσει ο Γκορμπατσόφ επίσημα συγνώμη από τον Πρόεδρο της Πολωνίας, Β. Γιαρουζέλσκι, και «να μετανοήσει» για τις φανταστικές εκτελέσεις των αξιωματικών. Τρίτον, κανένα καταραμένο «πακέτο Νο 1» με τα έγγραφα σχετικά με το Κατίν, το οποίο τάχα θα δινόταν από τον ένα Γενικό στον άλλο, δεν υπήρξε ούτε στη φαντασία. Τέταρτον, ούτε ο Γκορμπατσόφ ούτε ο Γιάκοβλεφ με τον Φάλιν, αποφασίζοντας να ζητήσουν συγνώμη από τον Γιαρουζέλσκι, είδαν με τα μάτια τους τι είναι τα έγγραφα που βρίσκονταν αποθηκευμένα στο αρχείο της Γκα Κε Μπε για το θέμα Κατίν και ποιο το περιεχόμενό τους. Τα όσα εξέθεσε ο Φάλιν είναι τα ακόλουθα: Οταν επικεφαλής της Γκα Κε Μπε ήταν ο Α. Κριουτσκόφ με τους συνεργάτες του και βρήκαν επιτέλους το χρόνο να κοιτάξουν το θέμα Κατίν, εντόπισαν έγγραφα που πιστοποιούσαν την καταδίκη των Πολωνών αξιωματικών σε στέρηση ελευθερίας. Ο Κριουτσκόφ τράβαγε τα μαλλιά του και ήταν αναγκασμένος να αναφέρει το «λάθος» στον Γκορμπατσόφ, ο οποίος σε ολόκληρο τον κόσμο «κοκορευόταν» σε σχέση με την ευθύνη της Σοβιετικής Ενωσης. Να αναγνωρίσει ότι έλεγε μεγάλες «ασυναρτησίες» υπό την πίεση των συνοδοιπόρων του Φάλιν και Γιάκοβλεφ, για τον Γκορμπατσόφ ισοδυναμούσε με θάνατο. Αλλά οι Πολωνοί και οι Γερμανοί συνεχώς απαιτούν απτές έγγραφες επιβεβαιώσεις αυτού που δεν υπάρχει, και ο Γκορμπατσόφ για να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση, έδωσε εντολή στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της ΕΣΣΔ να αρχίσει «έρευνα» στην κατεύθυνση επιβεβαίωσης της συγνώμης του ενώπιον των Πολωνών.

Αλλά αφού φτυάρισε βουνά πληροφοριών, η ανακριτική ομάδα της GVP μπόρεσε να διατυπώσει το ακόλουθο: «Τα συγκεντρωμένα υλικά μάς επιτρέπουν να εξαγάγουμε ένα πρώτο συμπέρασμα για το ότι οι Πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου θα μπορούσαν να εκτελεσθούν βάσει απόφασης της Ειδικής συνόδου της NKVD…». Κανένα έγγραφο για το θέμα Κατίν, που να επιβεβαιώνει την εκδοχή του Γκέμπελς, εκτός από τις πολυάριθμες σημειώσεις του Φάλιν και εκείνων τους οποίους ενέπλεξε στην προκλητική αναστάτωση δεν έγινε κατορθωτό να αποκαλυφθεί. Από αυτό εξηγείται το γνήσιο ψέμα του Γκορμπατσόφ σε επιστολή του τον Οκτώβρη του 1992 προς τον νέο Πρόεδρο της Πολωνίας Λ. Βαλέσα, στην οποία δήλωνε ότι τον φάκελο με την επιγραφή «να μην ανοιχθεί», αυτός τον άνοιξε στο τέλος της προεδρικής του θητείας, το Δεκέμβρη του 1991, παρουσία του Γιέλτσιν, και του πρότεινε να διευθετήσει αυτός τα έγγραφα.

Η πληροφόρηση του Γιέλτσιν για την τραγωδία του Κατίν ήταν μηδενική, αλλά είδε πως με τη βοήθεια τέτοιων «εγγράφων» μπορούσε να καλέσει σε εγκατάλειψη του «αναθεματισμένου σοβιετικού παρελθόντος», και έδωσε την εντολή να καταγραφούν. Το «Πακέτο Νο 1» έγινε τροφή για το άπληστο και ανήθικο σκυλολόι των αρχειοφυλάκων και νομικών της ομάδας του Γιέλτσιν, που παραποίησαν τα έγγραφα. Στη συνέχεια, αφού πείστηκαν ότι τα αυθεντικά έγγραφα αντικρούουν ανοιχτά την εκδοχή του Γκέμπελς, οι γιελτσινικοί άρχισαν την πλαστογραφία.

Στην Πολωνία δημιουργήθηκε και λειτουργεί η αποκαλούμενη ένωση «Οικογενειών του Κατίν», που έχει διοίκηση, εμβλήματα, λάβαρα. Αυτή η «ένωση» μετρά πάνω από 800 χιλιάδες ανθρώπους και θέτει ως στόχο της να λάβει από τη Ρωσία τεράστιες αποζημιώσεις, όπως αυτές που λαμβάνουν οι Εβραίοι από τη Γερμανία για το «Ολοκαύτωμα». Και μπορεί να επιτύχει το στόχο. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Βλ. Πούτιν στην Πολωνία, το Γενάρη του 2002, αυτός είπε ότι «δεν αποκλείει τη δυνατότητα να επεκταθεί σε Πολωνούς ο ρωσικός νόμος για τα θύματα των πολιτικών καταστολών». Δηλαδή, ο Πούτιν προ πολλού έχει ξεμπερδέψει με την «έρευνα» για την υπόθεση των Πολωνών αξιωματικών, και συζητά μόνο για το νομότυπο της πληρωμής των αποζημιώσεων.

Η παραποίηση της «υπόθεσης Κατίν», που πραγματοποιείται από το παρόν καθεστώς της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δείχνει τον κίνδυνο που επικρέμαται πάνω από τη χώρα μας και τους ανθρώπους της. Γιατί το «πετροβόλημα» στο παρελθόν της ΕΣΣΔ η Ρωσία το κάνει έχοντας μακροπρόθεσμους στόχους.

Σημειώσεις
1. Διεύθυνση Λαϊκής Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων
2. Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή
•    Το άρθρο δημοσιεύτηκε σε 4 συνέχειες στην εφημερίδα «Εργαζόμενη Ρωσία». Γράφτηκε παραμονές της επετείου για τα 60 χρόνια από την «Αντιφασιστική Νίκη των Λαών. Σήμερα ο «Ρ» δημοσιεύει το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου.

Του Γιούρι ΣΛΟΜΠΟΤΚΙΝ*
Ο Γιούρι Σλομπότκιν είναι νομικός, στέλεχος του ΚΕΚΡ και πρώην βουλευτής του

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: