Redilioupoli's Blog

Η Κόκκινη Ηλιούπολη είναι εδώ

  • Είμαστε ME το ΚΚΕ δεν ειμαστε ομως To …ΚΚΕ

    Λόγο της ύπαρξης διαφόρων "περίεργων" blog δήθεν "κόκκινων" και "αριστερών" που έχουν σαν στόχο τους να διαστρεβλώνουν και να υπονομέυουν το ΚΚΕ, είμαστε υποχρεωμένοι να διευκρινίσουμε ότι είμαστε οπαδοί και φίλοι του ΚΚΕ, πράγμα που συμβαίνει και σε όλα τα blog που βαφτίζονται με οποιοδήποτε όνομα.
    Μοναδική πηγή είναι τα επίσημα sites του κομματος και της νεολαίας
    Βασική επιδίωξη των "φιλοΚΚΕ" blogs είναι να βάζουν την αμφιβολία.για ενέργειες που τάχα δεν είναι σωστές και να αμφισβητούν την ηγεσία του κόμματος.
    Τελευταία έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό με μοναδικό στόχο την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό από τις επίσημες θέσεις του ΚΚΕ.
    Θέλει μεγάλα προσοχή και επαλήθευση όσων κειμένων αναρτώνται στα διάφορα blogs

  • Απαράδεκτη η άρνηση να τεθεί σε ψηφοφορία η πρόταση νόμου του ΚΚΕ

    Η συζήτηση της πρότασης νόμου καθυστέρησε αδικαιολόγητα με ευθύνη της συγκυβέρνησης. Κατά την πάγια τακτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, γίνεται κατά το δοκούν ερμηνεία σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3) και έτσι η πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ δεν μπήκε σε ψηφοφορία, με το σκεπτικό ότι προκαλεί «δημοσιονομικό κόστος». Η ερμηνεία αυτή ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί πρόταση νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία πρόταση νόμου που δεν συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος...

    Επίσης, είναι προσχηματική, αφού με βάση τη διάταξη αυτή παρεμποδίζεται η συζήτηση ακόμα και προτάσεων νόμου της αντιπολίτευσης που όχι μόνο δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά αντίθετα όφελος, όπως η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, την κατάργηση των πρόσθετων αμοιβών των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και τη κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, που δεν έχει έρθει ποτέ για συζήτηση.

  • Αγωνίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ

    Η κοινή λογική λέει ότι η αγωνία ενός συνδικαλιστή για τους μισθούς είναι να μη μειωθούν. ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ όμως αγωνιούν μη τυχόν και δε μη μειωθούν..!

    Η πλειοψηφία της διοίκησης του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ν. Ηρακλείου (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) απαιτεί με... επιστολή της προς τους ξενοδόχους του νομού να εφαρμόσουν άμεσα τη νέα Τοπική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψαν μειώνοντας τους ήδη πενιχρούς μισθούς κατά 15% (κατ' αντιστοιχία της ΣΣΕ που υπέγραψε και η ηγεσία της κλαδικής Ομοσπονδίας). Είναι τέτοια η ανησυχία τους μην τυχόν και καθυστερήσει η ανακούφιση των ξενοδόχων, που φρόντισαν να αναρτήσουν τις σχετικές επιστολές και μες στους τόπους δουλειάς (βλ. ένθετο). Μάλιστα, εφιστούν την προσοχή στους ξενοδόχους γιατί «ο μήνας Ιούλιος πρέπει να πληρωθεί με τη νέα σύμβαση». Ισως, βέβαια, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ να μην έχουν κανένα λόγο να ντρέπονται για τις συμφωνίες που υπέγραψαν, αφού για την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των εργοδοτών νοιάζονται. Αλλά τέτοια πρεμούρα είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη...
    Δείτε εδώ την επιστολή προς τους ξενοδόχους: http://www1.rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&id=373809&format=.jpg

  • Χαμένοι και κερδισμένοι της κρισης

    Η «κρίση χρέους», που είναι μια πτυχή της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης, γίνεται πηγή δεινών για τους λαούς των χωρών που δανείζονται και ταυτοχρόνως πηγή πρόσθετων κερδών για τους δανειστές.
    Την περασμένη βδομάδα έπρεπε να πληρωθεί από το ελληνικό κράτος ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 3,2 δισ. ευρώ. Το ομόλογο βρισκόταν στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία το είχε αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά σε τιμή πολύ μικρότερη της ονομαστικής.
    Η κυβέρνηση αποφάσισε, αφού αυτό όριζε η συμφωνία για το «κούρεμα», να πληρώσει το ομόλογο στην ονομαστική του αξία. Ετσι, η ΕΚΤ αποκόμισε ένα σημαντικό κέρδος από τη διαφορά της αξίας.
    Και επειδή τα κέρδη της ΕΚΤ κατανέμονται στις χώρες - μέλη ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής τους σ' αυτήν, η μερίδα του λέοντος από την εξόφληση του ελληνικού ομολόγου ανήκει στη Γερμανία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το γερμανικό κράτος αποκομίζει ανάλογα κέρδη από την εξόφληση ομολόγων όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών που εποπτεύονται από την τρόικα.
    Σύμφωνα, μάλιστα, με υπολογισμούς των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της Γερμανίας, η Γερμανία θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να αποκομίζει κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα, αφού η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει, ως το 2026, το ποσό των 12,7 δισ. ευρώ για ομόλογα που λήγουν και έχει στα χέρια της η ΕΚΤ.
    Εν τω μεταξύ, με βάση υπολογισμούς του Οικονομικού Ινστιτούτου του Κιέλου, η Γερμανία έχει εξοικονομήσει στη διάρκεια των τελευταίων 3,5 χρόνων συνολικά 68 δισ. ευρώ από τη διαφορά των επιτοκίων και σε σύγκριση με το μέσο κόστος δανεισμού με αυτό της περιόδου 1999 - 2008.

  • Το «ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα»

    Ακριβώς 1,2 δισ. δολάρια θα επενδύσει, όπως ανακοινώθηκε από το ναυτιλιακό Τύπο, η εταιρία «Enesel SA» για τη ναυπήγηση 10 πλοίων μεταφοράς κοντέινερς που θα γίνει βέβαια σε ναυπηγεία εκτός Ελλάδας και συγκεκριμένα στα κορεάτικα ναυπηγεία της «Hyundai» και θα παραδοθούν το 2014. Μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη συμφωνία για το 2012. Πρόκειται για ένα ακόμα απτό δείγμα για την κερδοφορία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, ακόμα και εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Τα κέρδη των εφοπλιστών προέρχονται από την άγρια εκμετάλλευση των ναυτεργατών μέσα στα καράβια, από τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία που έχουν επιβάλει με αβάντα την ταξική φιλοεφοπλιστική πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δηλαδή οι κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, οι συγκυβερνήσεις τους και πάει λέγοντας. Και βέβαια, να μην πούμε για τις απανωτές μειώσεις των οργανικών συνθέσεων (αριθμός πληρώματος) δηλαδή το μαζικό πέταγμα στη στεριά των ναυτεργατών και το χάσιμο χιλιάδων θέσεων εργασίας, το φορολογικό παράδεισο που έχουν εξασφαλίσει διαχρονικά στους εφοπλιστές οι κυβερνήσεις τους (οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρο λιγότερο και από έναν περιπτερά, όταν ρημάζονται από τη φοροεπέλαση τα εργατικά λαϊκά νοικοκυριά) και έχουν βουλιάξει το ΝΑΤ στα ελλείμματα. Κάτι που πλήρωσαν ακριβά οι ναυτεργάτες με το δραστικό πετσόκομμα των συντάξεων και τη διάλυση της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης. Αυτό είναι «το ελληνικό εφοπλιστικό θαύμα». Και βέβαια, την ώρα που οι εφοπλιστές δίνουν δισεκατομμύρια για να κατασκευάσουν πλοία σε ξένα ναυπηγεία, στην Ελλάδα δεν κατασκευάζουν ούτε βάρκα. Ομως, θα έρθει η ώρα που οι εργαζόμενοι θα σηκώσουν κεφάλι και με την οργάνωσή τους θα πετάξουν στη θάλασσα όλα αυτά τα παράσιτα που τους πίνουν το αίμα και τους πολιτικούς τους υπαλλήλους.
    7/7/2012

  • Εχουμε μαλλί να ξάνουμε

    Διάφορα τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού έχουν μια δυσκολία να τα βρουν μεταξύ τους, αλλά γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ που δεν μπαίνει στο κάδρο μαζί τους.
    Δεν συμφωνούν με τον Τσίπρα οι Βενιζέλος - Σαμαράς και γι' αυτό φταίει το ΚΚΕ.
    Σκέπασαν σύννεφα τον ήλιο, πάλι φταίει το ΚΚΕ.
    Ακούγοντας τον Βούτση του ΣΥΡΙΖΑ χτες βράδυ στο «Mega» να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί δεν τα βρίσκει η παράταξή του με τους ομοϊδεάτες της - ευρωπαϊστές, δύσκολα μπορούσες να παρακολουθήσεις τι έλεγε. Το μόνο σταθερό στοιχείο στο λόγο του ήταν η επανάληψη ότι ευθύνεται το ΚΚΕ.
    Εξαρχής ήταν καθαρό ότι οι δυνάμεις που πίνουν νερό στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ παριστάνουν τους διαφωνούντες γι' αυτήν ή την άλλη διαχειριστική πρόταση, χρειάζονται το ΚΚΕ στο κλαμπ για να έχουν άλλοθι.
    Το ΚΚΕ δεν έπαιξε σ' αυτό το παιχνίδι. Αλλά αυτοί δεν μπορούν να σταθούν χωρίς να βάλουν το ΚΚΕ στο κάδρο.
    Κι έτσι προκύπτει αυτό το τηλεοπτικό τουρλουμπούκι - ένας δήθεν καυγάς, δηλαδή, που γίνεται στα κανάλια και μακριά από τα πραγματικά υποκείμενα της ταξικής πάλης, τους εργάτες και τα φτωχομεσαία λαϊκά στρώματα που δίνουν τη μάχη τους καθημερινά στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, με απόλυτη αδιαφορία για τις αγωνίες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για το ποιος θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

  • Ηλιουπολίτικο Βήμα και φαιοπράσινες «εξυπνάδες»

    Το παιχνίδι το ξέρουν πολύ καλά μπορούμε να πούμε. Το έχουν σπουδάσει το "άθλημα", δεν ξέρουμε που αλλά το έχουν σπουδάσει.
    Έχουν πολλές "αμερικανιάς" στην προπαγάνδα τους.
    πρώτα βάζουν το blog μας στα προτεινόμενα "και καλά" που τα παρακολουθούν τάχα.
    Στη συνέχεια "πνίγουν" το σχόλιο μας για τον Μωραΐτη για την ύπαρξη του αρθρογράφου της Α1 στη "Θέση" την εφημερίδα του δηλαδή και συνεχίζουν βάζοντας άρθρο τάχα για τους ..."παπούδες τους" με δηλώσεις του Στάλιν και του Χιτλερ.
    Όμορφη "μαγκιά" λεβέντες του Μωραΐτη, συνεχίστε να αποκαλύπτετε την "ιδεολογία" σας.
    Έχουμε πολλούς σαν κι εσάς στα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ και έτσι γνωρίζουμε καλά την τακτική σας.

  • Ωμοί και κυνικοί

    Ωμό αντικομμουνισμό ξερνάει ο ΛΑ.Ο.Σ., δείχνοντας ότι του έχει ανατεθεί κεντρικός ρόλος στο χτύπημα του εργατικού λαϊκού κινήματος και στην καταστολή του. Σε χθεσινή της δήλωση, η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ., Σ. Αλιγιζάκη, δήλωσε με αφορμή την προχθεσινή ομιλία της της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Σπόρτιγκ, όπου μίλησε για οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική: «Οσο η αστική Δημοκρατία αποσυντίθεται, τόσο τα τελευταία υπολείμματα του σταλινικού κομμουνισμού στην Ευρώπη αποθρασύνονται (...) Λυπούμεθα που οι θεματοφύλακες της αστικής Δημοκρατίας κωφεύουν και εθελοτυφλούν». Είναι επικίνδυνοι και ταυτόχρονα κυνικοί. Ομολογούν ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει ζόρια και γι' αυτό καλούν τις αστικές δυνάμεις να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα, πριν αυτό ριζοσπαστικοποιηθεί και θέσει σε κίνδυνο την ίδια την αστική εξουσία. Φοβούνται το λαό όπως ο διάολος το λιβάνι και δεν μπορούν να το κρύψουν. Να κάνει ο λαός τους εφιάλτες τους πραγματικότητα. Να τους κατατροπώσει πολιτικά, να σαρώσει την εξουσία που υπερασπίζονται ο ΛΑ.Ο.Σ. και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου.

  • …για φαντάσου

    «Μέσα στο νου και την ψυχή πολλών ανθρώπων το τείχος υπήρχε και υπάρχει ακόμα 21 χρόνια μετά. Οι Ανατολικογερμανοί υφίστανται ακόμη μεταχείριση πολιτών Β΄ κατηγορίας, ως φτωχοσυγγενείς που προκαλούν αμηχανία στους εύπορους συγγενείς τους. Η πικρία τους εκδηλώθηκε με το σύνδρομο της "ostalgie",("νοσταλγία της Ανατολής") γιατί θυμούνται πως στη Λαοκρατική Δημοκρατία το κράτος τούς φρόντιζε με δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δωρεάν παιδεία, δωρεάν ψυχαγωγία (θέατρα συναυλίες κλπ.) και παροχή φθηνής κατοικίας. Τώρα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα χωρίς να διαθέτουν τα ανάλογα χρήματα. Η δημοκρατία του καπιταλισμού δεν κάνει πολλά για αυτούς αφού και η ίδια αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση της. Είμαστε πια στη θλιβερή εποχή τού "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και ατυχώς μόνον "οι (κατά τον Σπένσερ και όχι ακριβώς το Δαρβίνο) καταλληλότεροι θα επιβιώσουν" ("the fittest will survive")» (από άρθρο του Θ. Κακουριώτη, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου /στο ΒΗΜΑ, ηλεκτρονική έκδοση)

  • Ταύτιση των «δεξιών» και «αριστερών» αντικομουνιστών

    Όλο και περισσότερο ταυτίζονται οι θέσεις των φασιστοειδών του ΛΑ.Ο.Σ και των ‘‘επαναστατών’’ τις λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και βέβαια των οπορτουνιστών που δεν χάνουν τέτοιες ευκαιρίες, στον πόλεμο που έχουν κηρύξει στο ΚΚΕ. Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, στα blog, στα site, ακόμα και στη βουλή, μέσω των βουλευτών του φασιστικού κόμματος των νοσταλγών της δικτατορίας και του ναζισμού, χρησιμοποιούν την ίδια μεθοδολογία της λάσπης και της κατασυκοφάντησης του ΚΚΕ. Τα άξια τέκνα του Γκαίμπελς δεν έχουν σύνορα ούτε γραμμές προκειμένου να βλάψουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Πρόσφατη προσπάθεια η ‘‘ανακοίνωση’’ των απολυμένων του «902» που τάχα διώχτηκαν από την πλουτοκρατική διοίκηση του, για λόγους εκδίκησης(!!!!!). Θα δουν πολλά τα μάτια μας το αμέσως επόμενο διάστημα, όμως ούτε αυτή τη φορά θα τους ‘‘περάσει’’ όσο και αν ρίχνουν λάσπη.
    Το εργατικό κίνημα μέσα από το ΠΑΜΕ την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, και το ΜΑΣ θα πάει μπροστά.
    Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
    Για να ανατραπεί αυτό το σάπιο σύστημα των πλουτοκρατών και των υπηρετών τους.

  • Συλληψεις και στα συσσιτια

    «Ούτε το φίδι δεν δαγκώνει τον άνθρωπο που πίνει νερό», λέει μια λαϊκή ρήση.
    Κι όμως, η Ελληνική Αστυνομία ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ένστικτο. Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, αστυνομικοί έχουν εισβάλλει στη στέγη σίτισης του Δήμου Αθηναίων την ώρα που μετανάστες τρώνε ένα πιάτο φαί και πίνουν ένα ποτήρι νερό για να τους συλλάβουν επικαλούμενοι διάφορους λόγους. Μάλιστα, έγιναν και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους της στέγης και της αστυνομίας για να μη γίνουν συλλήψεις.
    Είναι και αυτό ένα απ' τα «μαστίγια» που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στους ξεριζωμένους απ' τον τόπο τους και η οποία προσπαθεί να συγκαλύψει αυτή την αποκρουστική πολιτική της με το «καρότο» των τελευταίων εξαγγελιών για τους μετανάστες.
    Ερώτημα: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα είναι αυτές οι πράξεις;

  • Ψάχνουν ποιος κυβερνάει!!!

    «Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο. Είναι κυρίαρχος ο λαός που αποφάσισε εγκρίνοντας προγράμματα πριν από δύο μήνες ή οι χρηματαγορές που θέλουν να επιβάλουν τη δική τους επιλογή με τρόπο που ξεπερνάει τη δημοκρατία;».
    Η δήλωση αυτή έγινε χτες και ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα.
    Το δικό μας ερώτημα, πάντως, είναι αν θα περάσει έστω μία μέρα δίχως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει να συνδράμει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ΠΑΣΟΚ.
    Γιατί, βεβαίως, ο τόπος έχει κυβέρνηση. Η οποία κυβερνά μαζί και για τις αγορές. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ κόντρα στις αγορές ούτε οι αγορές κόντρα στο ΠΑΣΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο το ΠΑΣΟΚ είναι άβουλο και απλός θεατής των εξελίξεων, έρμαιο των αγορών.
    Όσα το μεγάλο κεφάλαιο απαιτεί, το ΠΑΣΟΚ τα μετουσιώνει σε πολιτική πράξη. Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο, της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης σε βάρος του λαού.
    Αυτός δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει κυρίαρχος, αν δεν τσακίσει με την πάλη του την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου και όσους πολιτικά το εκπροσωπούν.
    Καθαρές κουβέντες.

  • Τη Δευτέρα η συγκέντρωση στο Σκοπευτήριο

    Σε πανστρατιά λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στον αντικομμουνισμό καλεί η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ στην κεντρική εκδήλωση που προγραμματίζεται για τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στις 7 μ.μ. στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, και στην πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ. Στην εκδήλωση θα υπάρχει καλλιτεχνικό αφιέρωμα με τη συμμετοχή του Κώστα Καζάκου.
  • ΤΑ ΚΟΛΕΓΙΑ !!

    Το «επιχείρημα» των υπερασπιστών της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας έρχεται και ξανάρχεται: «Οποιος μπορεί και θέλει γιατί να μην πληρώνει για να σπουδάζει;», υποστηρίζουν... αθώα. Ομως, πίσω από την «αθωότητα» του «πληρώνω για να σπουδάζω», εκείνο που κρύβεται είναι ένας κατηφορικός μονόδρομος που στο τέρμα του γράφει: «Σπουδάζει μόνο όποιος (έχει να) πληρώνει»... Ομοίως, πίσω από το «πληρώνω για να έχω παροχές Υγείας» εκείνο που κρύβεται είναι το «παροχές Υγείας έχει μόνο όποιος (μπορεί να) πληρώνει»... Πίσω από το «πληρώνω για να έχω Ασφάλιση» κρύβεται το «Ασφάλιση έχει μόνος αυτός που πληρώνει»... Με άλλα λόγια, η πολιτική υπέρ των ιδιωτικών «πανεπιστημίων» δε συνιστά μια «άσκηση ελευθερίας», όπως θέλουν να την πουλήσουν στην κοινωνία. Είναι μια βαθύτατα αντιδραστική τομή που εξοστρακίζει δικαιώματα όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Ασφάλιση από τον αυτονόητα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους, στη σφαίρα των «εμπορευμάτων» που απευθύνονται μόνο σε όσους έχουν για να τα «αγοράσουν».
  • Πού χρωστάει και πόσα;;;

    Θυμόσαστε τον Α. Χρυσανθακόπουλο; Εκείνον που σαν βουλευτής και μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ τον είχε πιάσει η κάμερα τηλεοπτικής εκπομπής όχι μόνο να τα χώνει στα «φρουτάκια», αλλά να συναλλάσσεται με τους παράγοντες της εκπομπής για το πώς θα θάψουν την υπόθεση και θα την μετατρέψουν στο αντίθετό της; Αυτός λοιπόν ο «έντιμος άνθρωπος» είναι τώρα στο ΛΑ.Ο.Σ. (υπάρχει κάποιος συμβολισμός εδώ;) και με το θράσος που χαρακτηρίζει αυτούς τους τύπους, βρίσκει το ανάστημα (από πού άραγε;) να βάλει στη θέση του το ΚΚΕ εφ' όλης της ύλης. Σε άρθρο του στην εφημερίδα του Γ. Καρατζαφέρη με τους βαθυστόχαστους τίτλους και υπότιτλους, «Το τελευταίο σταλινικό κόμμα της Ευρώπης», «Το ΚΚΕ συρρικνώνεται», «το εγκαταλείπουν οι έλληνες εργαζόμενοι διότι τάχθηκε υπέρ της απεριόριστης νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών μέχρι απόκτησης υπηκοότητας», επιδίδεται σε ένα υβρεολόγιο ανάλογο των χώρων και του περιβάλλοντος που έχει κοινωνικοποιηθεί ενάντια στο ΚΚΕ. Ποιος ξέρει πού χρωστάει και πόσα; Μπορεί και να πληρώνει προκαταβολικά... Είναι γεγονός πως ο αντικομμουνισμός εκτός από την εκλεπτυσμένη του μορφή έχει και την εντελώς χυδαία με λόγο σαν αυτόν που συναλλάσσονται οι θαμώνες των τόπων όπου συχνάζει ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Αρα καθόλου δε μας εκπλήσσει ούτε το ύφος, ούτε το μπουρδούκλωμα κάθε λογικής. Πάντως, όταν φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν Χρυσανθακόπουλους για να χτυπήσουν το ΚΚΕ, επιβεβαιώνεται πως τα 'χουν βρει σκούρα στην αποστολή που έχουν αναλάβει...
  • ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ! ! !

    Οι κύριοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ της αύξησης των μισθών των βουλευτών, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΛΑ.Ο.Σ. να επιλέγουν την τακτική τού «παρών». Ένα κόμμα, το ΚΚΕ, καταψήφισε. Και ένας βουλευτής………. ο κ. Πάγκαλος, πήρε το λόγο για να καταγγείλει την απόφαση ως «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική». Αλλά ποια απόφαση κατήγγειλε ο κ. Πάγκαλος;;;;;; Όχι, δεν κατήγγειλε την απόφαση του κόμματός του και της ΝΔ να υπερψηφίσουν τις αυξήσεις των μισθών των βουλευτών, σε περίοδο που όλοι μιλούν περί κρίσης και λιτότητας. Σαν «επικίνδυνη», «αντιλαϊκή» και «αντεργατική» κατήγγειλε τη θέση του ΚΚΕ, που την καταψήφισε!!!! Βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Όχι τόσο για τον κ. Πάγκαλο - πράγμα περιττό - όσο για το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, είπε ότι είπε αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος...
  • Ερωτήσεις χωρίς απάντηση;

    Νομίζετε ότι αυτές οι ερωτήσεις δεν έχουν απάντηση; Παράδειγμα: Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Η απόφαση για τον ξυλοδαρμό του φοιτητή στη Θεσσαλονίκη; Οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία; 65ωρο; Εβδομάδα 3 ημερών; Ατομικές συμβάσεις εργασίας; Ιδιωτικοποιήσεις πχ Ολυμπιακή; Προϋπολογισμός; Νέος τρομονόμος της ΕΕ; Κλπ κλπ κλπ. ΟΧΙ κάνετε λάθος. Τα ΜΜΕ απαντούν: Επεισόδια σε όλη την Ελλάδα!!!!!! Κουκουλοφόροι!!! Πάλι επεισόδια!!! Πάλι κουκουλοφόροι!!! ......τρόμος, .....τρόμος, .....τρόμος.......
  • Kατηγορίες

  • Σελίδες

Αντικομμουνισμος. Χτες και σημερα

Αντικομμουνισμός. Χτες και σήμερα

(Το άρθρο βασίζεται σε κείμενο της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ που εκδόθηκε σε μπροσούρα από τη «Σύγχρονη Εποχή»)

αντικομμουνισμος χθες και σημερα

αντικομμουνισμος χθες και σημερα2

  

  

  

  

  

  

Ο αντικομμουνισμός είναι συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας και πολιτικής της αστικής τάξης. Αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της στρατηγικής της, που στοχεύει στο άμεσο χτύπημα της ιδεολογικής και πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, του κομμουνιστικού κόμματος και της ιδεολογίας του, στην παρεμπόδιση της ωρίμανσης των υποκειμενικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Ο αντικομμουνισμός εκδηλώθηκε από την πρώτη στιγμή που άρχισε η διαδικασία η εργατική τάξη να διαχωρίζεται ιδεολογικά και πολιτικά από την αστική τάξη, δηλαδή από τότε που η πάλη της πήρε χαρακτήρα πάλης για την εξουσία, από την εποχή που συνδέθηκε η επαναστατική θεωρία, ο μαρξισμός, με το εργατικό κίνημα.

Ηδη στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, που συντάχθηκε από τους Μαρξ και Ενγκελς το 18481 αναφέρεται ότι όλες οι αντιδραστικές δυνάμεις της γηραιάς Ευρώπης ενώθηκαν σε έναν ιερό πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό. Γίνεται μάλιστα συγκεκριμένη αναφορά σε συκοφαντίες που διέδιδαν από τότε για τους κομμουνιστές, όπως, π.χ., ότι πρόκειται για ανθρώπους χαλαρών ηθών, αφού δήθεν επιδιώκουν την «κοινοκτημοσύνη» των γυναικών.

Η ήττα της Παρισινής Κομμούνας το 18712 συνοδεύτηκε από μια εκτεταμένη επίθεση ενάντια στη «Διεθνή Ενωση Εργατών» (Α’ Διεθνής)3.

Στην εποχή μας, στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, εποχή που είναι ώριμο ως ανάγκη το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, ο αντικομμουνισμός διαπερνά όλες τις πτυχές του εποικοδομήματος, διαποτίζει όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, τα μέσα μαζικής πληροφόρησης, αναπαράγεται μέσα από τους αστικούς θεσμούς. Ο γενικευμένος εμφανής ή συγκαλυμμένος αντικομμουνισμός είναι εκδήλωση της αντιδραστικότητας της αστικής τάξης ως αποτέλεσμα του ξεπερασμένου ιστορικά ρόλου της που έχει φέρει η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού. Σε αυτές τις συνθήκες το χτύπημα του επαναστατικού εργατικού κινήματος γίνεται βασική προϋπόθεση για τη διαιώνιση του συστήματος και έτσι λοιπόν ο αντικομμουνισμός σε όλες του της εκφράσεις γίνεται κυρίαρχος.

Στη βάση του αντικομμουνισμού βρίσκονται οι συκοφαντικοί ισχυρισμοί για την ουτοπία της κομμουνιστικής ιδεολογίας, τον «απάνθρωπο» και «ολοκληρωτικό» χαρακτήρα του σοσιαλισμού που οικοδομήθηκε στην ΕΣΣΔ και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, της Ασίας, της Αμερικής, οι ισχυρισμοί για την ιστορική υπεροχή και αντοχή του καπιταλισμού έναντι του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Ο αντικομμουνισμός ήταν πάντα σημαία κάθε αντεπαναστατικής δραστηριότητας στον 20ό αιώνα: Η ιμπεριαλιστική επέμβαση της «Αντάντ»4 στην επαναστατημένη Ρωσία για το πνίξιμο της σοσιαλιστικής επανάστασης, το «Αντικομιντέρν» σύμφωνο5 ανάμεσα στα φασιστικά κράτη τη δεκαετία του 1930, η περίοδος του λεγόμενου ψυχρού πολέμου6, η ανοιχτή δίωξη κομμουνιστικών κομμάτων στα καπιταλιστικά κράτη, οι κάθε είδους επεμβάσεις (πολεμικές, ιδεολογικές, δολιοφθοράς, οικονομικού αποκλεισμού) με στόχο την αποσταθεροποίηση του σοσιαλισμού, κ.ά.

Σημαντικό ρόλο στην αντικομμουνιστική εκστρατεία έπαιξε η Εκκλησία, τόσο η Καθολική όσο και η Ορθόδοξη. Οι επίσημοι εκπρόσωποι των Εκκλησιών στήριξαν ανοιχτά τα φασιστικά καθεστώτα, διέδιδαν – ιδιαίτερα σε πολιτικά καθυστερημένες αγροτικές μάζες – απίστευτες συκοφαντίες ενάντια στους κομμουνιστές.

Συχνά ταυτίζεται ο αντικομμουνισμός με την ανοιχτά δικτατορική μορφή άσκησης εξουσίας από την αστική τάξη, την αναστολή της αστικής κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης. Αυτό δεν είναι ακριβές. Πρόκειται για διαφορετικές μορφές άσκησης της δικτατορίας της αστικής τάξης απέναντι στην εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα. Η δίωξη της νόμιμης πολιτικής δράσης των ΚΚ δεν είναι αποκλειστικότητα της ανοιχτής αναστολής της αστικής δημοκρατίας με την κατάργηση του κοινοβουλίου (π.χ. δεκαετία του 1950 στις ΗΠΑ και την Ελλάδα). Το ίδιο και ο ακραίος αντικομμουνισμός σε ιδεολογικό επίπεδο δεν είναι αποκλειστικότητα του φασιστικού αστικού ιδεολογικού ρεύματος. Βέβαια, οι συνέπειες της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929-1932 σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο απαιτούσαν από την αστική τάξη αφ’ ενός πιο ανοιχτές μορφές βίας, καταστολής στη διαχείριση της αστικής εξουσίας, αφ’ ετέρου αντιδραστικές μορφές οργάνωσης, αποπροσανατολισμού και ενσωμάτωσης της νεολαίας και τμημάτων της εργατικής τάξης (φασιστικό κίνημα). Φασιστικά κόμματα έγιναν εξουσία μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Το πρώτο τους και κύριο καθήκον υπήρξε το ανοιχτό χτύπημα του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Το ίδιο αφορά και τα επόμενα χρόνια τις στρατιωτικές δικτατορίες που εγκαθιδρύθηκαν σε διάφορες γωνιές του πλανήτη7.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Κ. Μαρξ – Φρ. Ενγκελς «Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 47. Γενικότερα στο κεφάλαιο ΙΙ προλετάριοι και κομμουνιστές, αναφέρονται αρκετά παραδείγματα συκοφαντικής προπαγάνδας ενάντια στους κομμουνιστές.

2. Παρισινή Κομμούνα του 1871: Πρόκειται για την πρώτη προλεταριακή επανάσταση και την πρώτη κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη που κράτησε στο Παρίσι 72 μέρες. Παρά τη δραματική της ήττα – αποτέλεσμα τραγικών στρατηγικών λαθών βεβαίως σε συνθήκες ακόμη πρώιμες και από την άποψη των υλικών προϋποθέσεων για το σοσιαλισμό – ο ηρωισμός των κομμουνάρων του Παρισιού πέρασε στην ιστορία σαν μια από τις πιο ένδοξες στιγμές της πάλης της εργατικής τάξης. Η πείρα και τα ιστορικά της διδάγματα αποτέλεσαν πολύτιμο υλικό για τη διαμόρφωση του επιστημονικού κομμουνισμού της μαρξιστικής – λενινιστικής στρατηγικής για την πολιτική πάλη του προλεταριάτου, για το ζήτημα της εξουσίας του, κλπ.

3. Διεθνής Ένωση των Εργατών ή Α’ Διεθνής (1864-1876): Η πρώτη μαζική διεθνής οργάνωση του προλεταριάτου που ιδρυτές της ήταν οι θεμελιωτές του επιστημονικού κομμουνισμού Κ. Μαρξ και Φρ. Ενγκελς. Αποτέλεσε συνέχεια του έργου που ξεκίνησαν με την Ένωση Κομμουνιστών. Η Διεθνής ιδρύθηκε στο Λονδίνο. Η Α΄ Διεθνής διαλύθηκε επίσημα με την απόφαση της Συνδιάσκεψης της Φιλαδέλφειας το 1876. Υπήρξε ο πρόδρομος των κομμουνιστικών κομμάτων που ιδρύθηκαν τον 20ό αιώνα κάτω από τη σημαία του μαρξισμού – λενινισμού. Η σημασία της ήταν τεράστια στη διαμόρφωση της ιδεολογικής και πολιτικής πρωτοπορίας του εργατικού κινήματος.

4. Αντάντ: Εγκάρδια Συνεννόηση. Ιμπεριαλιστικός συνασπισμός των Αγγλίας, Γαλλίας, τσαρικής Ρωσίας που διαμορφώθηκε την περίοδο 1904-1907. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ένωσε περισσότερα από 20 κράτη (ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, η Ιταλία και η Ελλάδα) ενάντια στο συνασπισμό των Κεντρικών Δυνάμεων Γερμανίας και Αυστροουγγαρίας. Οι δυνάμεις της Αντάντ οργάνωσαν ένοπλη επέμβαση ενάντια στο σοβιετικό κράτος το Μάρτη του 1918. Ηττήθηκαν από την οργανωμένη αντίσταση του λαού και του Κόκκινου Στρατού. Μετά το τέλος της επέμβασης στη σοβιετική Ρωσία το 1920 η Αντάντ διαλύθηκε.

5. Αντικομιντέρν Σύμφωνο: Συνθήκη που υπογράφτηκε στις 25 Νοέμβρη του 1936 ανάμεσα στη Γερμανία και την Ιαπωνία στα πλαίσια του αγώνα τους ενάντια στην Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ). Με το σύμφωνο συγκροτήθηκε ιμπεριαλιστικός συνασπισμός των δύο δυνάμεων, στον οποίο στη συνέχεια προσχώρησαν η Ιταλία, η Ουγγαρία, η Ισπανία, η Φινλανδία, η Ρουμανία, η Κροατία, η Δανία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία, κ.ά. Το 1939-1940 το σύμφωνο μετατράπηκε σε στρατιωτική συμμαχία των Γερμανίας – Ιταλίας – Ιαπωνίας και των συμμάχων τους.

6. Ψυχρός πόλεμος: Ορος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την επιθετική πολιτική των ισχυρών δυνάμεων του διεθνούς ιμπεριαλισμού ενάντια στην ΕΣΣΔ και τις σοσιαλιστικές χώρες σε Ευρώπη, Ασία, Αμερική μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι τις αντεπαναστατικές εξελίξεις του 1989-1991. Η πολιτική του ψυχρού πολέμου διακηρύχθηκε ανοιχτά με το λόγο του Ουίνστον Τσόρτσιλ (5 Μάρτη 1946) στο Φούλτον των ΗΠΑ, όπου κάλεσε σε ίδρυση αγγλοαμερικανικής συμμαχίας με σκοπό τον αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο κομμουνισμό.

7. Η επιλογή της αστικής τάξης για πέρασμα στην ανοιχτή δικτατορία συνήθως προκύπτει σαν αποτέλεσμα μιας σειράς παραγόντων, όπως η αντιμετώπιση πολιτικής κρίσης σε συνθήκες ανόδου του εργατικού κινήματος, ανάγκες ανασυγκρότησης του κρατικού μηχανισμού, ιδιαίτερα των μηχανισμών καταστολής, συσχετισμός καπιταλιστικών κρατών και μεταξύ τους αντιθέσεις στη διεκδίκηση εδαφών, κι άλλοι. Σε κάθε περίπτωση η δικτατορική μορφή της έτσι κι αλλιώς δικτατορίας του κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα καλύτερα εξυπηρετεί στη δοσμένη χρονική περίοδο τις στρατηγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, όπως η επιτάχυνση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, κλπ. Η ύπαρξη του κοινοβουλευτισμού, η σχετικά νόμιμη ύπαρξη και δράση των κομμουνιστικών κομμάτων δεν πρέπει να δημιουργεί συγχύσεις σε σχέση με τον ουσιαστικά δικτατορικό χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας.

Όπως έχει αποδείξει η Ιστορία, ο αντικομμουνισμός υπάρχει ως επίσημο δόγμα της αστικής εξουσίας, ανεξάρτητα αν αυτή έχει κοινοβουλευτική ή ανοιχτά δικτατορική μορφή.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της χώρας μας. Τόσο πριν το β΄ παγκόσμιο πόλεμο όσο και μετά, ο αντικομμουνισμός ως ιδεολογία και πολιτική ασκήθηκε όχι μόνο από τις δικτατορικές, αλλά και τις αστικοδημοκρατικές κυβερνήσεις. Το 1929 η «δημοκρατική» κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου ανακήρυξε τον κομμουνισμό ιδιώνυμο έγκλημα8. Σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού και μάλιστα με «κεντρώες» δυνάμεις στη διακυβέρνηση το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, πραγματοποιήθηκε ο εμφύλιος πόλεμος9, η μαύρη τρομοκρατία, οι εξορίες, τα βασανιστήρια, τα στρατοδικεία, οι εκτελέσεις, η πιο μεγάλη σε έκταση και ένταση αντικομμουνιστική εκστρατεία στη χώρα μας.

Αλλά παραδείγματα μπορούμε να βρούμε και σε άλλες χώρες, όπως: Στη Γερμανία, για παράδειγμα, τη σημαία του αντικομμουνισμού και της αντεπανάστασης τη σήκωσαν πρώτοι από όλους οι Σοσιαλδημοκράτες, δηλαδή οι οπορτουνιστές εκείνης της εποχής, που ενώθηκαν με την αστική τάξη για το τσάκισμα της επανάστασης του 1918-1919, στο χτύπημα του νεοϊδρυμένου Γερμανικού ΚΚ με τη δολοφονία των ηγετών του, Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ. Στις ΗΠΑ, τόσο πριν αλλά ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο, ο αντικομμουνισμός πήρε χαρακτηριστικά ανοιχτής τρομοκρατίας. Η ιδιότητα του κομμουνιστή ταυτίστηκε με αυτήν του κατάσκοπου και του προδότη και έτσι φτιάχτηκαν μαύρες λίστες και διώχθηκαν χιλιάδες άνθρωποι, με τη βοήθεια και της μαφίας «απο-κομμουνιστικοποιήθηκαν» τα συνδικάτα και άλλες μαζικές οργανώσεις. Στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία), τέθηκε εκτός νόμου το ΚΚ (από το 1956 μέχρι το 1968) και απαγορεύθηκε ο διορισμός κομμουνιστών στο δημόσιο τομέα, νόμος που ακόμα ισχύει.

Σήμερα, μετά την αντεπαναστατική νίκη και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, ο αντικομμουνισμός αποτελεί επίσημο κρατικό δόγμα της αστικής εξουσίας των περισσότερων πρώην σοσιαλιστικών χωρών, στις οποίες η λειτουργία και δράση των ΚΚ υποβάλλεται σε πολλούς περιορισμούς και απαγορεύσεις, την ίδια στιγμή που αποκαθίστανται οι πιο αντιδραστικές – ακόμα και φασιστικές – δυνάμεις αυτών των χωρών.

Ο αντικομμουνισμός ως κρατική πολιτική σημαίνει κατασταλτικά μέτρα ενάντια στη νόμιμη δράση των κομμουνιστικών κομμάτων και γενικότερα του εργατικού και κατά συνέπεια και του ευρύτερου λαϊκού κινήματος. Οπου δεν ανακηρύσσεται ο κομμουνισμός ως παράνομος, ως έγκλημα, ποινικοποιούνται θεμελιακές αρχές της στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος, η ταξική πάλη, η δικτατορία του προλεταριάτου, η σοσιαλιστική επανάσταση, ο προλεταριακός διεθνισμός.

Το πέρασμα στην ανοιχτή καταστολή του κομμουνιστικού κινήματος συνοδεύεται πάντα από την αντίστοιχη αντικομμουνιστική ιδεολογική εκστρατεία.

Η διάδοση του αντικομμουνισμού, που στηρίζεται στο ψέμα, στη διαστρέβλωση, στη συκοφαντία, συνοδεύει την προβολή όλου του ιμπεριαλιστικού αντιδραστικού ιδεολογικού οπλοστασίου. Οι κομμουνιστές χαρακτηρίζονται προδότες, «αποκαλύπτονται» κομμουνιστικές «συνωμοσίες», ταυτίζουν τη σοσιαλιστική επανάσταση με πραξικόπημα, παραλληλίζουν το σοσιαλιστικό κράτος (δικτατορία του προλεταριάτου) με το φασισμό («κόκκινος» και «μαύρος» φασισμός) κλπ.

Η άρχουσα τάξη, προσπαθώντας να επενδύσει ιδεολογικά την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα να προετοιμάσει το χτύπημα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, προβάλλει, παράλληλα με τον αντικομμουνισμό, διάφορες άλλες αντιδραστικές θεωρίες, π.χ., περί μουσουλμανικού φονταμενταλισμού, περί μουσουλμανικής τρομοκρατίας, παλιότερα περί της καθαρότητας και υπεροχής της άριας φυλής.

Ο αντικομμουνισμός, ως ιδεολογία και πολιτική της άρχουσας τάξης, εκφράζεται και με τη μορφή της ιδεολογικής στήριξης του οπορτουνισμού μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα. Εκδηλώθηκε και με τη διάδοση στη διεθνή εργατική τάξη της κάθε στροφής προς τον οπορτουνισμό στην ταξική πάλη σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης, π.χ., καταδίκη Στάλιν, προβολή του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ10, την καταδίκη του Ζαχαριάδη11 στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, στήριξη της «Περεστρόικα»12 στην ΕΣΣΔ, της «Αλληλεγγύης»13 στην Πολωνία κλπ.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

8. Τον Ιούλη του 1929 η κυβέρνηση του Βενιζέλου ψήφισε νόμο «περί μέτρων ασφάλειας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών», με τον οποίο η κομμουνιστική ιδεολογία και πράξη θεωρήθηκε «ιδιώνυμο αδίκημα», δηλαδή ποινικοποιήθηκε η κομμουνιστική δραστηριότητα ως τέτοια. Τέτοια μέτρα είχαν υιοθετηθεί εκείνη την περίοδο και σε άλλες χώρες (Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία κλπ.). (Πηγή: Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918-1949).

9. Εμφύλιος Πόλεμος: Η περίοδος του 1946-1949 κατά την οποία το λαϊκό κίνημα της χώρας συγκρότησε το δικό του λαϊκό στρατό, το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ), που συγκρούστηκε ανοιχτά και ένοπλα με την προσπάθεια της αστικής τάξης της Ελλάδας, υποστηριζόμενης από την ιμπεριαλιστική επέμβαση της Βρετανίας και στη συνέχεια των ΗΠΑ, να ανατρέψει με τη βία τους συσχετισμούς που είχαν διαμορφωθεί την περίοδο της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, τσακίζοντας το λαϊκό κίνημα και πρώτα απ’ όλα το ΚΚΕ. Ο εμφύλιος πόλεμος της περιόδου 1946-1949 ήταν ουσιαστικά κορύφωση της πάλης που είχε ξεκινήσει από την περίοδο της Κατοχής, συνεχίστηκε με τη βρετανική επέμβαση και το Δεκέμβρη του 1944, με την τρομοκρατία σε βάρος κομμουνιστών και αγωνιστών του ΕΑΜικού κινήματος μετά τη Βάρκιζα. Η πάλη αυτή αποτέλεσε κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στη χώρα μας και, στην ουσία, ήταν πάλη για την εξουσία, παρά τα προβλήματα στον προσδιορισμό του χαρακτήρα της. Η ήττα του ΔΣΕ σε καμιά περίπτωση δε μειώνει τη μεγάλη ιστορική σημασία αυτού του ηρωικού αγώνα.

10. Το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ πραγματοποιήθηκε το Φλεβάρη του 1956. Στα πλαίσια των αποφάσεών του, διατυπώθηκαν οι λανθασμένες αντιλήψεις και κατευθυντήριες ιδέες, όπως: Η άποψη για γρήγορη μετάβαση στον ανεπτυγμένο σοσιαλισμό και στον κομμουνισμό που παραγνώριζε το σύνθετο και μακροχρόνιο χαρακτήρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η θέση για «ειρηνική συνύπαρξη» σοσιαλισμού – ιμπεριαλισμού. Η θέση για «ποικιλία μορφών μετάβασης στο σοσιαλισμό κάτω από προϋποθέσεις», που άνοιξε το δρόμο για την παραβίαση των γενικών νομοτελειών της ταξικής πάλης στο όνομα των «εθνικών ιδιομορφιών». Το 20ό Συνέδριο ενίσχυσε την εκτίμηση ότι ήταν δυνατό να υπάρχει φιλειρηνική πολιτική των ευρωπαϊκών κρατών ανεξάρτητα από το κοινωνικο-οικονομικό τους σύστημα. Στην εκτίμησή του για το συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ σοσιαλιστικού και διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, υποτίμησε το δεύτερο, ιδιαίτερα στο χώρο της Ευρώπης, θεωρώντας ότι υπήρχε βαθιά γενικευμένη κρίση. Το 20ό Συνέδριο άσκησε – με πρόσχημα την καταδίκη της «προσωπολατρίας» – υποκειμενική και αβάσιμη κριτική στην περίοδο που επικεφαλής του ΚΚ της ΕΣΣΔ ήταν ο Ι. Β. Στάλιν. Το 20ό Συνέδριο καταδίκασε τη σωστή – για τη συγκεκριμένη ιστορική φάση – θέση ότι κατά τη διάρκεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού οξύνεται η ταξική πάλη. Αποκαταστάθηκαν πολιτικά διάφοροι οπορτουνιστές και αντεπαναστατικά στοιχεία που θεωρήθηκαν ως άδικα θύματα του «σταλινισμού». Η υποκειμενική κριτική του 20ού Συνεδρίου αξιοποιήθηκε από τον ιμπεριαλισμό στη συκοφαντική επίθεση ενάντια στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

11. Ο Νίκος Ζαχαριάδης (1903-1973) ήταν Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1931 – 1956 (με διακοπή την περίοδο 1941-1945, όταν, όντας φυλακισμένος από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, παραδόθηκε από την ελληνική αστική τάξη στους Γερμανούς και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου). Μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, συγκροτήθηκε επιτροπή με πρωτοβουλία του ΚΚΣΕ και των ΚΚ χωρών στις οποίες φιλοξενούνταν Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες για την εξέταση «προβλημάτων στο ΚΚΕ». Αυτή η επιτροπή κατέληξε σε πόρισμα, το οποίο παρουσιάστηκε το Μάρτη του 1956 στην 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ. Με βάση αυτό το πόρισμα, ο Ν. Ζαχαριάδης κατηγορήθηκε για προσωπολατρεία, τυχοδιωκτισμό, σεχταρισμό, αυταρχική καθοδήγηση, χαρακτηρίστηκε η λειτουργία του Κόμματος ως ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς. Στη βάση αυτή, αποφασίστηκε η καθαίρεση του Ζαχαριάδη από ΓΓ και το ΠΓ, στη συνέχεια από μέλος της ΚΕ , μέχρι και τη διαγραφή του από το ΚΚΕ το 1957 στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ. Ουσιαστικά, πρόκειται για πρωτόγνωρη στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος επέμβαση αδελφών ΚΚ σε ένα ΚΚ, για να καθοριστεί η έκβαση της εσωκομματικής διαπάλης παραβιάζοντας κανόνες και αρχές λειτουργίας των Κομμάτων (υπενθυμίζουμε ότι η Κομμουνιστική Διεθνής είχε διαλυθεί από το 1943). Συγκεκριμένα, πρόκειται για παρέμβαση που στο φόντο των δεξιών παρεκκλίσεων του 20ού Συνεδρίου και της «καταδίκης της προσωπολατρείας» και του «σταλινισμού» ενίσχυσε τα πιο δεξιά οπορτουνιστικά στοιχεία στο ΚΚΕ, η πλειοψηφία των οποίων στη διάσπαση του 1968 συντάχθηκαν με την αναθεωρητική ομάδα και συγκρότησαν το «ΚΚΕ εσωτερικού».

12. «Περεστρόικα» (ανασυγκρότηση): Επωνυμία της αντεπαναστατικής πολιτικής που επικράτησε στο ΚΚΣΕ μετά το 27ο Συνέδριό του, το 1986, με επικεφαλής τον Μ. Γκορμπατσόφ. Η «Περεστρόικα» καλύφθηκε πίσω από το σύνθημα της ανασυγκρότησης του σοσιαλισμού, αλλά επί της ουσίας αποτέλεσε μετάλλαξη του οπορτουνισμού του ΚΚΣΕ σε αντεπαναστατική προδοσία. Η πολιτική της «Περεστρόικα», που άσκησε η ηγεσία του ΚΚΣΕ και της ΕΣΣΔ, προώθησε μια σειρά «μεταρρυθμίσεων» στην κατεύθυνση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και της αποδυνάμωσης του σοσιαλισμού (κατοχύρωση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, εξωτερική πολιτική συμφιλίωσης με τον ιμπεριαλισμό, αποδυνάμωση του ρόλου του ΚΚΣΕ και των σοβιέτ, εγκατάλειψη της διεθνιστικής αλληλεγγύης κλπ.). Οι ηγέτες της «περεστρόικα» έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην «εξαγωγή» της αντεπανάστασης στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες.

13. Συνδικάτο «Αλληλεγγύη»: Αντικομμουνιστική πολωνική οργάνωση, απευθυνόμενη κυρίως σε Πολωνούς εργάτες, με στενές διασυνδέσεις με την Καθολική Εκκλησία και την CIA. Η «Αλληλεγγύη» αποτέλεσε βασικό οργανωτή των αντεπαναστατικών γεγονότων το 1980-1981 (π.χ., Απεργίες στα Ναυπηγεία «Λένιν» στο Γκντανσκ). Ο ηγέτης της, Λεχ Βαλέσα, μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης έγινε Πρόεδρος της Πολωνίας και η οργάνωση μετασχηματίστηκε από συνδικάτο σε πολιτικό κόμμα. Όλο και περισσότερο σήμερα έρχονται στοιχεία για τη διασύνδεση και χρηματοδότηση της «Αλληλεγγύης» από κέντρα της καπιταλιστικής Δύσης.

 Ορισμένες εκφράσεις του αντικομμουνισμού

Το ιδεολογικό οπλοστάσιο του αντικομμουνισμού ενισχύθηκε πολύ μετά την αντεπανάσταση και την καπιταλιστική παλινόρθωση στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Διάφορες «θεωρίες» για εγκλήματα που έγιναν από τα σοσιαλιστικά καθεστώτα και ιδιαίτερα στην ΕΣΣΔ όχι μόνο αναπαράχθηκαν, αλλά και ανοιχτά υιοθετήθηκαν από τις ηγεσίες των μεταλλαγμένων ΚΚ εξουσίας, που ηγήθηκαν στην αντεπανάσταση. Πολλές από αυτές τις θεωρίες έρχονται απευθείας από την επίσημη προπαγάνδα του ναζισμού, όπως π.χ. το περιβόητο έγκλημα του Χάτιν14, η Ουκρανική γενοκτονία κλπ.

Αυτές οι θεωρίες αναπαράχθηκαν σε όλη την ιστορική περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της αντιπαράθεσης των δύο συστημάτων.

Με τη «σταλινολογία», ο ιμπεριαλισμός έδειξε όλο το ταξικό του μίσος για το σοσιαλιστικό σύστημα. Ο υποκειμενικός και μονόπλευρος χαρακτήρας της κριτικής που άσκησε το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ στο θέμα της «προσωπολατρίας»15 αξιοποιήθηκε από τον ιμπεριαλισμό και τον οπορτουνισμό για να εξαπολυθεί μηδενιστική επίθεση εναντίον του σοσιαλισμού, στο όνομα των λαθών, να χτυπηθεί η ρίζα της κομμουνιστικής ιδεολογίας και σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Οι αντισοβιετικές θεωρίες υπήρξαν βασική πλευρά του αντικομμουνισμού στον 20ό αιώνα, θεωρίες που αναπαράχθηκαν και από τον Ευρωκομμουνισμό16 στην καπιταλιστική Ευρώπη.

Την περίοδο της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, ο οπορτουνισμός με όχημα την αντεπαναστατική πολιτική της «περεστρόικα» μηδενίζει, λαθολογεί, προσεγγίζει ανιστόρητα την πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα συκοφαντήθηκε η εποποιία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η διεθνής συνεισφορά του σοσιαλισμού στις κατακτήσεις της ανθρωπότητας.

Η κριτική μας στην παρουσίαση του σοσιαλισμού ως ουτοπία, σαν «όραμα» απραγματοποίητο

Ο αντικομμουνισμός δεν εκδηλώνεται μόνο με την καθαρή αποκήρυξη και απόρριψη της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Ανανεώνεται και εμπλουτίζεται ενσωματώνοντας μια σειρά αστικές θεωρίες ερμηνείας του σύγχρονου κόσμου. Τέτοιες είναι οι θεωρίες του τέλους της Ιστορίας των κοινωνικών επαναστάσεων, του τέλους της πάλης των τάξεων. Αυτές οι θεωρίες προβάλλουν την αντίληψη ότι ο καπιταλισμός του σήμερα δεν έχει καμιά σχέση με αυτόν του 19ου αιώνα, ότι ίσως δεν πρέπει να μιλάμε καν για καπιταλισμό, αλλά για μεταβιομηχανική κοινωνία, για κοινωνία της γνώσης και της πληροφορίας.

Η ουσία αυτών των θεωριών είναι η απομόνωση φαινομένων και εξελίξεων στην καπιταλιστική οικονομία με στόχο τη διαστρέβλωση του περιεχομένου τους. Το κύριο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού είναι η σχέση ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής που κάνει δυνατή τη χρησιμοποίηση και εκμετάλλευση της ξένης μισθωτής εργατικής δύναμης. Το κύριο, δηλαδή, είναι η καπιταλιστική εκμετάλλευση ως πηγή απόσπασης υπεραξίας από τον ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής. Οι αλλαγές και οι εξελίξεις στην τεχνολογία των μέσων παραγωγής στην οργάνωση της παραγωγής στη διαφοροποίηση των προϊόντων της, στην έκταση της εμπορευματοποίησης που αγκαλιάζει όλες τις ανάγκες του ανθρώπου, δεν αναιρούν αλλά αντίθετα εντείνουν τις καπιταλιστικές εκμεταλλευτικές σχέσεις. Η διευρυμένη χρήση υψηλής τεχνολογίας – για παράδειγμα – στην παραγωγή εντείνει την εκμετάλλευση, αφού τα αποτελέσματα από την αύξηση της παραγωγικότητας τα καρπώνονται οι καπιταλιστές και όχι οι εργαζόμενοι. Αντί να δουλεύουν συνολικά λιγότερες ώρες με μεγαλύτερους μισθούς και μεροκάματα, άλλοι οδηγούνται στην ανεργία, άλλοι στη μερική απασχόληση, δηλαδή στην πιο κακοπληρωμένη και ανασφαλή εργασία και άλλοι στην υπερεντατικοποίηση.

Άλλες θεωρίες λένε ότι: Ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός δεν έχει ιστορική προοπτική, δεν μπορεί να «εφαρμοστεί», είναι μια κοινωνία που «εξισώνει προς τα κάτω», σε ένα χαμηλό επίπεδο κάλυψης αναγκών, δε δίνει κίνητρο για πρόοδο. Αυτές οι θεωρίες απομονώνουν υπαρκτά προβλήματα στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, όπως ήταν η χαμηλή ποιότητα ορισμένων ειδών κατανάλωσης κλπ. Έχουν στόχο να παρουσιάσουν τα προβλήματα αυτά ως φαινόμενα της φύσης του σοσιαλισμού. Παραβλέπουν το επίπεδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, το μέγεθος των προκαπιταλιστικών επιβιώσεων, – κυρίως στην εκτεταμένη αγροτική παραγωγή – από τα οποία ξεκίνησε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.

Επίσης, «αγνοούν» το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η ΕΣΣΔ είχε τα περισσότερα θύματα (26.000.000 νεκρούς στρατιώτες και πολίτες), ότι καταστράφηκαν χιλιάδες πόλεις , χωριά, ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου αναγκάστηκαν να μεταφερθούν στα μετόπισθεν πάνω από 1.300 βιομηχανίες. Η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων στο σοσιαλισμό καθυστερεί την ανάπτυξή του, οξύνει τα προβλήματά του σε αντίθεση με τον αναζωογονητικό ρόλο που παίζει στην καπιταλιστική οικονομία. Αντικειμενικά, η ΕΣΣΔ μετά τον πόλεμο μπήκε σε νέα φάση ανασυγκρότησης της οικονομίας, αποκατάστασης των απωλειών σε μέσα παραγωγής, σε έμψυχο υλικό κ.λπ.

Ταυτόχρονα, η διεθνιστική αλληλεγγύη εκ μέρους της ΕΣΣΔ προς τα νέα κράτη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, προς απελευθερωτικά κινήματα περιόριζε τη σοσιαλιστική συσσώρευση προς όφελος της ευημερίας του σοβιετικού λαού.

Χρειάζεται, επίσης, να επισημανθεί ότι η σοσιαλιστική οικονομία στηρίζεται σε δύο βασικά στοιχεία: Στην κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, τη διαμόρφωση προϋποθέσεων για την κοινωνικοποίηση όλων των μέσων παραγωγής και στον πανεθνικό σχεδιασμό της παραγωγής. Στο βαθμό που έγιναν υποχωρήσεις και παραβιάσεις σε κάποιο από αυτά τα βασικά στοιχεία, που νέα ζητήματα δεν αντιμετωπίστηκαν με βάση αυτές τις αρχές, οξύνθηκαν οι αντιθέσεις μέσα στη σοσιαλιστική οικονομία. Η ανάλυση και η εκτίμηση αυτών των προβλημάτων είναι σοβαρή υπόθεση και αναγκαία για το κομμουνιστικό κίνημα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

14. Στο δάσος του Χάτιν το 1943 οι ναζί ανακοίνωσαν ότι βρέθηκε ο ομαδικός τάφος 10.000 Πολωνών αξιωματικών που δήθεν εκτελέστηκαν από τους Σοβιετικούς. Στη συνέχεια, αποκαλύφθηκε ότι πρόκειται για ναζιστική θηριωδία, κάτι που αναγνώρισαν και οι δυτικές καπιταλιστικές χώρες, διεθνείς οργανώσεις, ο Ερυθρός Σταυρός κλπ. Η κατηγορία αυτή που στηρίζεται μόνο σε «μαρτυρίες» των ναζί διαδόθηκε και στηρίχτηκε στις συνθήκες του «ψυχρού πολέμου», εξυπηρετώντας τις αντικομμουνιστικές ανάγκες της αστικής προπαγάνδας.

15. «Προσωπολατρία»: Ο όρος αυτός αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος στην υποκειμενική κριτική που άσκησε το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ στην περίοδο που ηγέτης του Κόμματος ήταν ο Ι.Β. Στάλιν. Η «προσωπολατρία» θεωρούνταν ως βασική αιτία για παραβιάσεις στη συλλογικότητα, στις αρχές λειτουργίας του Κόμματος κλπ. Ανεξάρτητα αν υπήρχαν φαινόμενα «προσωπολατρίας», ιδιαίτερα την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν εξηγούν την αιτία της διαπάλης στο Κόμμα και το κράτος ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1930. Η διαμόρφωση μιας εικονικής νοσηρής ατμόσφαιρας για διώξεις όσων δήθεν δε συμφωνούσαν με τον Στάλιν κλπ. συγκάλυπτε την ουσία της σκληρής ταξικής πάλης που διεξήχθη μέσα στην ΕΣΣΔ και έδωσε εφόδια στους αντιπάλους του σοσιαλισμού.

16. Ευρωκομμουνισμός: Δεξιό οπορτουνιστικό ρεύμα που επικράτησε στα ΚΚ χωρών της καπιταλιστικής Ευρώπης από τα τέλη της δεκαετίας του ’60. Ήρθε σαν αποτέλεσμα της συσσώρευσης δεξιών παρεκκλίσεων στα ΚΚ της καπιταλιστικής Ευρώπης όλων των προηγούμενων δεκαετιών, σε μια περίοδο που επίσης ενισχύθηκαν δεξιές παρεκκλίσεις στο ΚΚΣΕ και στα ΚΚ των σοσιαλιστικών χωρών. Βασικά στοιχεία αυτού του ρεύματος ήταν η άρνηση των γενικών νομοτελειών της ταξικής πάλης στο όνομα των «εθνικών δρόμων» για το σοσιαλισμό, η αποδοχή της ΕΟΚ, η συνεργασία και τα κοινά προγράμματα με τους σοσιαλδημοκράτες, η αποθέωση του κοινοβουλευτισμού και του ρεφορμισμού, αλλά και ο αντισοβιετισμός. Το Ιταλικό ΚΚ, το Ισπανικό ΚΚ και το Γαλλικό ΚΚ πρωτοστάτησαν στο Ευρωκομμουνιστικό ρεύμα. Ο Ευρωκομμουνισμός επέδρασε αρνητικά στην ανάπτυξη αγώνων του εργατικού κινήματος, στο να μην αξιοποιηθεί ευνοϊκά για το εργατικό κίνημα η οικονομική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Στην Ελλάδα βασικός φορέας των αντιλήψεων του Ευρωκομμουνισμού αποτέλεσε η αναθεωρητική ομάδα που διαγράφτηκε το 1968 από το ΚΚΕ και συγκρότησε το «ΚΚΕ εσωτερικού» και στη συνέχεια την «Ελληνική Αριστερά» (ΕΑΡ), παίζοντας στα πλαίσια του «ενιαίου Συνασπισμού» πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια διάλυσης του ΚΚΕ το 1990, συνεχίζοντας σήμερα μέσα από τις γραμμές του «Συνασπισμού». Το σύγχρονο δεξιό οπορτουνιστικό ρεύμα της λεγόμενης «Νέας Αριστεράς» αποτελεί εξέλιξη του «ευρωκομμουνισμού» στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά την αντεπανάσταση, ενισχυμένο με «νέες οπορτουνιστικές» δυνάμεις που ξέκοψαν από το κομμουνιστικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Οι αστικές θεωρίες όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται να αποκαλύψουν την αλήθεια, αλλά επιδιώκουν να συκοφαντήσουν το σοσιαλισμό. Η αλήθεια είναι ότι ο σοσιαλισμός κατάφερε να εξασφαλίσει ένα επίπεδο δικαιωμάτων πρωτόγνωρο για την ανθρωπότητα, καταπολέμησε την ανεργία, εξασφάλισε δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους, παρ’ όλα τα προβλήματα, το δικαίωμα στη στέγαση, την υψηλού επιπέδου περίθαλψη, ασφάλιση, τα δικαιώματα στον πολιτισμό, τον αθλητισμό κλπ. Δικαιώματα και καταχτήσεις που άσκησαν πίεση για παραχωρήσεις από τον καπιταλισμό – στα πλαίσια βέβαια διαμορφωμένων ιστορικών συνθηκών που του επέτρεπαν κάτι τέτοιο – προς την εργατική τάξη των καπιταλιστικών χωρών. Ακόμα και χώρες που ξεκίνησαν από πολύ καθυστερημένη παραγωγική βάση, όπως π.χ. η Κούβα, κατάφεραν να αντιμετωπίσουν μια σειρά κοινωνικά προβλήματα που σε πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες δεν μπορούν να λυθούν, γιατί η μη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών είναι σύμφυτη της καπιταλιστικής συσσώρευσης και ανάπτυξης.

Κάποιες δεκαετίες εμφανίστηκαν φαινόμενα χαλάρωσης της σοσιαλιστικής συνείδησης, σαν αποτέλεσμα υποχώρησης σε αρκετούς τομείς της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Όμως ο σοσιαλισμός γέννησε το Σταχανοφικό17κίνημα, τη συνειδητή δηλαδή συμβολή των εργατών στην βελτίωση της παραγωγής, τα κόκκινα Σάββατα, την εθελοντική προσφορά εργασίας και μια σειρά άλλες μορφές που αποδεικνύουν ότι κίνητρο για την πρόοδο στο σοσιαλισμό είναι η κατανόηση του κοινωνικού χαρακτήρα της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.

Δεν είναι αλήθεια ότι το κίνητρο του ατομικού κέρδους είναι το μοναδικό και το αιώνιο για την οργάνωση της κοινωνικής εργασίας και της παραγωγής . Αυτό είναι το κίνητρο του καπιταλιστή, αλλά όχι των δισεκατομμυρίων της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο που εξαναγκάζονται φυσικά να πουλάνε την ικανότητά τους για εργασία αν θέλουν να ζήσουν. Η ανάγκη για επιβίωση, δηλαδή για εργασία τώρα, μπορεί να ικανοποιηθεί χωρίς τη διαμεσολάβηση του καπιταλιστή, αρκεί τα μέσα παραγωγής να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, ο σχεδιασμός και η οργάνωση της παραγωγής να γίνει με κίνητρο το κοινωνικό συμφέρον, η οργάνωση και διεύθυνση ολόκληρης της κοινωνίας, το κράτος να γίνει κράτος της εργατικής πλειοψηφίας.

Η αναγκαιότητα για την ανατροπή του καπιταλισμού βρίσκεται στο γεγονός ότι ενώ ο καπιταλισμός από τη μια ολοένα και περισσότερο βαθαίνει τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής, σπρώχνει στην καπιταλιστική παραγωγή όλο και περισσότερες μάζες εργαζομένων, ο πλούτος που παράγεται είναι αποτέλεσμα κοινωνικής εργασίας, από την άλλη η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, εργοστάσια, πρώτες ύλες, γη κλπ.) καθώς και τα αποτελέσματα της παραγωγής, ο πλούτος που παράγεται, όχι μόνο παραμένει ιδιωτική αλλά συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια. Οι καπιταλιστές έχουν διαμορφωθεί εδώ και πολλά χρόνια σε μια κοινωνική τάξη που δεν προσφέρει τίποτα στη διαδικασία της παραγωγής, εδώ και δεκαετίες μισθώνει «υπαλλήλους» για να παίζουν το ρόλο της διοίκησης των επιχειρήσεών τους, δεν ασχολούνται οι ίδιοι με αυτά. Οι επενδύσεις «τους» στην παραγωγή δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικής τους εργασίας, αλλά προϊόν της εκμετάλλευσης των εργατών τους. Όσο ωριμάζει ο καπιταλισμός τόσο αυτό γίνεται πιο φανερό, τόσο οξύνεται αυτή η αντίθεση και ως αποτέλεσμα αυτής της αντίθεσης (κοινωνικός χαρακτήρας της εργασίας – ατομική ιδιοκτησία) οξύνονται τα προβλήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας (ανεργία κλπ.).

Ιστορικά ψέματα και διαστρεβλώσεις

Για τα λεγόμενα «σταλινικά εγκλήματα» και την «καταδίκη του σταλινισμού»

Η περίοδος από την επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία του Οκτώβρη 1917 μέχρι το β΄ παγκόσμιο πόλεμο, υπήρξε μια κρίσιμη περίοδος σκληρής ταξικής σύγκρουσης. Η επαναστατική εργατική εξουσία, το νέο σοσιαλιστικό κράτος, ήρθε αντιμέτωπο με διάφορες προσπάθειες να μπουν εμπόδια στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, με διάφορα σχέδια παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Αυτή η διαπάλη εκδηλώθηκε και μέσα στο ίδιο το Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι) – ΠΚΚ. Η λενινιστική γραμμή συγκρούστηκε σκληρά με τις διάφορες οπορτουνιστικές αντιλήψεις μέσα στο κόμμα. Πρώτα απ’ όλα με του Τρότσκι και των οπαδών του, οι οποίοι εμφανίζονταν ως «αριστερή αντιπολίτευση». Υποστήριζαν τις παλιές μενσεβικικές αντιλήψεις18 του αδύνατου της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, ήταν αντίθετοι στη συμμαχία της εργατικής τάξης με τη μικρή και μεσαία αγροτιά, έρχονταν σε αντίθεση με την αναγκαιότητα του Κόμματος Νέου τύπου19, της οργανωμένης συνειδητής ιδεολογικής και πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης. Στη συνέχεια η λενινιστική γραμμή συγκρούστηκε με τις απόψεις του Μπουχάριν20 που αντιτάχθηκε στην πολιτική της κολεκτιβοποίησης και υποστήριζε ότι δεν ήταν ώριμη η κατάργηση των κουλάκων – των πλούσιων δηλαδή αγροτών που εκμεταλλεύονταν μισθωτή εργασία – ως εκμεταλλεύτριας τάξης. Στις 30 Γενάρη του 1929, ο Μπουχάριν χαρακτήρισε την κατεύθυνση για προώθηση του κολχόζνικου κινήματος ως «στρατιωτικοφεουδαρχική εκμετάλλευση της αγροτιάς»21 ενώ από την 1η Ιούνη 1928 σε γράμμα του στο Στάλιν αναφέρει: «πρέπει να ευνοηθούν οι ατομικές γεωργικές καλλιέργειες και να εξομαλυνθούν οι σχέσεις με την αγροτιά»22. Αυτές οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις δεν αποτελούσαν αντιθέσεις προσώπων ή ομάδων στα πλαίσια του ΠΚΚ, αλλά εξέφραζαν αντιθέσεις ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις, εξέφραζαν την ταξική πάλη που συνεχίστηκε αμείωτη και μετά την επικράτηση της επανάστασης.

Οι νέες σοσιαλιστικές σχέσεις που επικράτησαν στη βιομηχανική παραγωγή , στις μεταφορές , στο εξωτερικό εμπόριο βρίσκονταν σε διαπάλη με τις παλιές , τις καπιταλιστικές σχέσεις που υπήρχαν κυρίως στην αγροτική παραγωγή (κουλάκοι), με εκφραστές τους ένα τμήμα της διανόησης.

Οι συνθήκες της περικύκλωσης και της απειλής πολέμου αλλά και της μεγάλης καθυστέρησης στην ύπαιθρο επέβαλαν ταχύτατους ρυθμούς στην προώθηση της κολεκτιβοποίησης , που σε ορισμένες περιοχές προκάλεσαν κοινωνικές τριβές και δυσκολίες στη συμμαχία της εργατικής τάξης και της αγροτιάς κατά του καπιταλισμού. Κομματικές αποφάσεις και ομιλίες του Ι. Στάλιν αναφέρουν προβλήματα και λάθη στον υπολογισμό της ποικιλομορφίας κάθε περιοχής, στην υποκατάσταση σε ορισμένες περιπτώσεις της προκαταρτικής δουλειάς προετοιμασίας με τη γραφειοκρατική επιβολή του κινήματος, με αποφάσεις στα χαρτιά για ανάπτυξη κολχόζ σε χώρους που δεν υπήρχαν ακόμα προϋποθέσεις.

Τα προβλήματα που εμφανίσθηκαν στην πορεία της συνεταιριστικοποίησης όξυναν τις αντιθέσεις της εργατικής τάξης με τη μικρή και τη μεσαία αγροτιά . Τα αρνητικά φαινόμενα αξιοποιήθηκαν για να προβληθούν διαφορετικές απόψεις και διαφωνίες που υπερέβαιναν τη διαφωνία για τους ρυθμούς κολεκτιβοποίησης23.

Στον πυρήνα αυτής της αντιπαράθεσης δεν μπήκαν επιμέρους ζητήματα, αλλά ο ίδιος ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επανάστασης, το ζήτημα της εξουσίας. Η αστική τάξη της Ρωσίας – που είχε χάσει την εξουσία της – δεν εγκατέλειψε ποτέ τον αγώνα ενάντια στο εργατικό κράτος: οργάνωσε πολλές προσπάθειες για την ανακατάληψη της εξουσίας, στηρίχτηκε ανοιχτά από τις καπιταλιστικές δυνάμεις της εποχής, συνεργάστηκε με διάφορα οπορτουνιστικά, μικροαστικά και εθνικιστικά στοιχεία που βρίσκονταν στο ΠΚΚ. Επιδίωξε να διαμορφώσει συμμαχίες με μικροαστικά στρώματα, ιδιαίτερα της αγροτιάς, να αξιοποιήσει λάθη, καθυστερήσεις και παραλήψεις της Σοβιετικής εξουσίας και του Κόμματος.

Σημειώσεις:

17. Το «Σταχανοφικό κίνημα» υπήρξε ένα μαζικό κίνημα «ανακαινιστών» της σοσιαλιστικής παραγωγής στην ΕΣΣΔ, πρωτοπόρων εργατών, κολχόζνικων, μηχανικών, τεχνικού προσωπικού. Εμφανίστηκε στο 2ο πεντάχρονο το 1935 σαν νέο στάδιο της σοσιαλιστικής άμιλλας. Το όνομά του το πήρε από τον Α.Γ. Σταχάνοφ που τον Αύγουστο του 1935 έβγαλε σε μια βάρδια στο ανθρακωρυχείο που δούλευε 102 τόνους κάρβουνο με νόρμα για 7 τόνους. Το κίνημα αυτό υποστηρίχτηκε και καθοδηγήθηκε από το ΚΚ και σε μικρό χρονικό διάστημα αγκάλιασε όλους τους κλάδους παραγωγής της ΕΣΣΔ (Πηγή: Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια).

18. Μενσεβίκοι: Μενσεβίκοι σημαίνει μειοψηφήσαντες. Το όνομά τους το πήραν κατά τη διάρκεια της διαπάλης στο Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας στο 2ο Συνέδριό του το 1903. Οι Μενσεβίκοι αποτέλεσαν τη μειοψηφία που αντιτάχθηκε στις προτάσεις του Λένιν για το σχέδιο καταστατικού και προγράμματος του Κόμματος. Επί της ουσίας λειτουργούσαν σαν ξεχωριστό κόμμα μέσα στο ΣΔΕΚΡ. Το 1912 στην 6η Πανρωσική Διάσκεψη διαγράφτηκαν από το Κόμμα. Οι Μενσεβίκοι αποτελούσαν βασικό εκφραστή του ρώσικου οπορτουνισμού, συνένωναν διάφορες αντι-μπολσεβίκικες ομάδες. Αντιτάχθηκαν στην Οχτωβριανή Επανάσταση, οι περισσότεροι πήραν σοσιαλσοβινιστική θέση την περίοδο του α΄ παγκοσμίου πολέμου, η αριστερή πτέρυγα των Μενσεβίκων διεθνιστών κράτησε μια ασυνεπή πασιφιστική «διεθνιστική» στάση περιοριζόμενη μόνο στη καταδίκη του πολέμου. Αντιτάχτηκαν στην εθνικοποίηση της Βιομηχανίας, υποστήριζαν ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι ανώριμη, μια αντιδραστική ουτοπία που θα αποτύχει. Στις περιοχές που καταλύθηκε προσωρινά η Σοβιετική Εξουσία συμμετείχαν σε κυβερνήσεις των αντεπαναστατών. Μετά την επικράτηση της επανάστασης, συνέχισαν παράνομα και από το εξωτερικό την αντισοβιετική δραστηριότητα. Ο Τροτσκισμός στη διαμόρφωσή του προήλθε από τους κόλπους του μενσεβικισμού και συνέχισε να υποστηρίζει μενσεβίκικες θέσεις, όπως το αδύνατο επικράτησης της επανάστασης, την αντίθεσή του στη λειτουργία του Κόμματος νέου τύπου κλπ.

19. Κόμμα Νέου Τύπου: Είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα. Έτσι ονομάστηκε γιατί ήρθε να αντικαταστήσει τα παλιά σοσιαλιστικά κόμματα του 19ου αιώνα. Το 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ το 1903 και οι νίκες που σημείωσε ο Μπολσεβικισμός υπό την καθοδήγηση του Λένιν στη διαπάλη με τον οπορτουνισμό, αποτέλεσαν σταθμό στη διαμόρφωση του «Κόμματος Νέου Τύπου». Βασικά στοιχεία του Κόμματος Νέου Τύπου είναι: η υιοθέτηση του μαρξισμού-λενινισμού ως ιδεολογία του, η ιδεολογικο-πολιτική ενότητα στις γραμμές του , η σύνθεσή του από συνειδητούς πρωτοπόρους αγωνιστές που δεν δέχονται μόνο το Πρόγραμμα του Κόμματος, αλλά παλεύουν σε μια από τις οργανώσεις του, η οικονομική υποχρέωση (συνδρομή) των μελών του, η λειτουργία του με αρχή το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, η ύπαρξη επαναστατικού Προγράμματος , η σύνδεση με τις μάζες , η ικανότητα εναλλαγής μορφών πάλης με βάση τις συνθήκες, η εργατική σύνθεση στις γραμμές του.

20. Μπουχάριν Νικολάι (1888-1938): Στέλεχος του μπολσεβίκικου κόμματος. Διετέλεσε μέλος του ΠΓ του ΠΚΚ(μπ), ηγετική μορφή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, διευθυντής της Πράβδα. Το 1917 αντιτάχθηκε στη Συνθήκη ειρήνης με τη Γερμανία μαζί με τον Τρότσκι, υποστήριξε κοινές απόψεις με τον Τρότσκι για το ζήτημα των συνδικάτων. Γι’ αυτές του τις θέσεις δέχτηκε σκληρή πολεμική από το Λένιν. Ο Μπουχάριν αποτέλεσε κύριο εκφραστή της δεξιάς παρέκκλισης στο ΠΚΚ(μπ) τη δεκαετία του 1920, τασσόμενος με τα συμφέροντα των κουλάκων, αντιτάχθηκε στην κολεκτιβοποίηση και στήριξε στην ΚΔ μια γραμμή συμβιβασμού με δεξιά οπορτουνιστικά στοιχεία. Η δεξιά παρέκκλιση καταδικάστηκε στην Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ) τον Απρίλη του 1929. Διαγράφτηκε από το ΠΚΚ(μπ) το 1937 με απόφαση της Ολομέλειας της ΚΕ για αντικομματική δράση. Αποκαλύφθηκε ότι συμμετείχε σε στρατιωτικοπολιτική συνωμοσία με στόχο την ανατροπή της Σοβιετικής εξουσίας. Δικάστηκε και εκτελέστηκε το 1938. Ο Μπουχάριν αποκαταστάθηκε πολιτικά το 1988 από την πολιτική της Περεστρόικα του Μ. Γκορμπατσόφ.

21. Ι.Β. Στάλιν «Η Δεξιά παρέκκλιση στο ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ» (Λόγος στην Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ τον Απρίλη του 1929 ( «Ζητήματα Λενινισμού» σελ. 275-363).

22. Από τα Διαλεχτά έργα του Μπουχάριν που εκδόθηκαν στην ΕΣΣΔ μετά την αποκατάστασή του το 1988 από την πολιτική της «Περεστρόικα» σελ. 424 (ρωσική έκδοση) Περιέχεται στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στο Στάλιν» σελ. 94.

23. Υλικά Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ 15-16 Ιούλη 1995, Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ 1996 σελ. 38.

Τη δεκαετία του 1930, η ραγδαία βιομηχανοποίηση και ανάπτυξη της σοβιετικής οικονομίας αποτελούσαν σημαντικές επιτυχίες, που οδήγησαν σε μια σειρά κοσμοϊστορικών κατακτήσεων, όπως η εξάλειψη της ανεργίας, η εξασφάλιση ενός υψηλού επιπέδου ζωής και δικαιωμάτων για τους Σοβιετικούς πολίτες. Σε αυτές τις ίδιες συνθήκες, όμως, οι επαναστατικές επιτυχίες μεγάλωσαν την εχθρότητα και την αντίδραση των παλιών εκμεταλλευτριών τάξεων και των εκπροσώπων τους, η κολεκτιβοποίηση και η εκβιομηχάνιση, η επέκταση της κοινωνικοποίησης προκάλεσαν την αντίδραση της αστικής τάξης του χωριού: Των κουλάκων, των λεγόμενων «ΝΕΠμεν», δηλαδή των καπιταλιστών που διαμορφώθηκαν την περίοδο της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ)24. Η πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία δυσαρέστησε αυτά τα τμήματα του κράτους που προέρχονταν από τον παλιό τσαρικό κρατικό μηχανισμό. Η λειτουργία των πολιτικών επιτρόπων, ο σοβιετικός έλεγχος στον Κόκκινο Στρατό ενόχλησε τους αξιωματικούς στρατιωτικούς που προέρχονταν από τον τσαρικό στρατό.

Την ίδια στιγμή, πύκνωναν τα σύννεφα ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου με στόχο το ξαναμοίρασμα των αγορών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, όλες οι αντιμαχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ιεράρχησαν το στόχο της επέμβασης και διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης.

Σε αυτές τις συνθήκες διαμορφώθηκαν διάφορα παράνομα αντεπαναστατικά κέντρα και οργανώσεις μέσα και έξω από το ΠΚΚ, συνδέθηκαν με εθνικιστές διάφορων Δημοκρατιών, με εξόριστους λευκοφρουρούς, μενσεβίκους, τροτσκιστές, που ενισχύθηκαν και αξιοποιήθηκαν από μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας, αλλά και άλλων καπιταλιστικών κρατών, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας. Βασικές εκδηλώσεις της δράσης αυτών των ομάδων ήταν το εκτεταμένο βιομηχανικό σαμποτάζ σε διάφορες βιομηχανίες του Καυκάσου και της Σιβηρίας, οι δολοφονίες στελεχών του ΠΚΚ και της σοβιετικής εξουσίας, με προεξέχουσα τη δολοφονία του μέλους του ΠΓ του ΠΚΚ Σεργκέι Κίροφ25, την προετοιμασία πραξικοπήματος από ομάδες μέσα στο στρατό.

Σε αυτά τα πλαίσια και βλέποντας τα σύννεφα του πολέμου να πυκνώνουν απειλητικά πάνω από την ΕΣΣΔ, συνειδητοποιώντας το ρόλο που μπορούν να παίξουν αυτές οι ομάδες ως «5η φάλαγγα»26 της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, αποφασίσθηκε να παρθούν μέτρα27. Η Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ), που εξέτασε τα ζητήματα ύπαρξης και δράσης αντεπαναστατικών κέντρων και ομάδων και των μέτρων αντιμετώπισής τους, κράτησε από τις 23 Φλεβάρη μέχρι τις 5 Φλεβάρη του 193728. Τα μέτρα αυτά στόχευαν στην αποκάλυψη και διάλυση των συνωμοτικών ομάδων, στην εκκαθάριση του Κόμματος και της σοβιετικής εξουσίας από κάθε στοιχείο που υποστήριζε ή ανεχόταν τη λειτουργία τους. Τα μέτρα που πάρθηκαν από τη σοβιετική εξουσία εκείνη την περίοδο δεν ήταν μέτρα απέναντι σε όσους «δε συμφωνούσαν με τη γραμμή του Κόμματος», όπως το παρουσιάζει η αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα, σε «διαφωνούντες» από τη σκοπιά υπεράσπισης του σοσιαλισμού. Ήταν μέτρα απέναντι σε αντεπαναστατικές δυνάμεις, που επιδίωκαν την ανατροπή του σοσιαλισμού, την επαναφορά στην εξουσία των εκμεταλλευτριών τάξεων και στην οικονομία των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής.

Ήταν μέτρα απέναντι σε οπορτουνιστικές δυνάμεις, που τελικά συμμάχησαν και έγιναν στήριγμα των αντεπαναστατικών δυνάμεων. Ακόμα και σήμερα, η αστική προπαγάνδα σκόπιμα προβάλλει τους οπορτουνιστές ως θύματα, κρύβοντας τη σύμπλευσή τους με αντεπαναστατικές αστικές δυνάμεις.

Σε αυτές τις συνθήκες της σκληρής ταξικής πάλης για την επιβίωση του σοσιαλισμού, δεν αποφεύχθηκαν λάθη και παρατυπίες. Από την πρώτη στιγμή αυτής της διαδικασίας, έγινε προσπάθεια από το ΠΚΚ(μπ) να αντιμετωπιστούν φαινόμενα παρατυπιών, υπερβολών και στρεβλώσεων. Το Γενάρη του 1938, σε σχετική ανακοίνωση της Ολομέλειας της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ), τονίζεται: «Η Ολομέλεια της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΣΕ εκτιμά ότι είναι αναγκαίο να επιστήσει την προσοχή των κομματικών οργανώσεων και των ηγετικών στελεχών τους στο γεγονός πως επικεντρώνοντας κατά κύριο λόγο τις προσπάθειές τους στην εκκαθάριση των γραμμών τους από τροτσκιστές, δεξιούς πράκτορες του φασισμού, πέφτουν σε σφάλματα και σοβαρές διαστρεβλώσεις που βλάπτουν την υπόθεση εκκαθάρισης του Κόμματος από πράκτορες, κατασκόπους και δολιοφθορείς. Παρά τις επανειλημμένες οδηγίες και προειδοποιήσεις της Κεντρικής Επιτροπής, οι Οργανώσεις του Κόμματος υιοθετούν έναν εσφαλμένο τρόπο προσέγγισης και αποπέμπουν κομμουνιστές από το Κόμμα με εγκληματική επιπολαιότητα»29.

Το Νοέμβρη του 1938, οι Στάλιν και Μολότοφ υπογράφουν απόφαση για να μπει φραγμός σε φαινόμενα στρεβλώσεων και παραβιάσεων.

Η σχετική απόφαση αναφέρει σε ένα σημείο: «Το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού και η ΚΕ του ΚΚ (μπ) της ΕΣΣΔ αποφασίζουν: Την απαγόρευση στα όργανα του Λαϊκού Επιτροπάτου Εσωτερικών (ΛΕΕ) και της Δικαιοσύνης να πραγματοποιούν κάθε επιχείρηση μαζικών συλλήψεων και εκτοπισμών (…) Το ΣΕΛ και η ΚΕ του ΚΚ(μπ) προειδοποιούν όλους τους υπαλλήλους του ΛΕΕ και της Δικαιοσύνης ότι στην παραμικρή παραβίαση των σοβιετικών νόμων και των οδηγιών του Κόμματος και της κυβέρνησης κάθε υπάλληλος αδιακρίτως θα γίνει αντικείμενο αυστηρής ποινικής δίωξης»30.

Υποκρίνονται οι αστοί, όταν κάνουν πως αγνοούν τη σκληρή μορφή που παίρνει η ταξική πάλη σε επαναστατικές περιόδους. Η πιο αιματηρή επανάσταση στην Ιστορία δεν ήταν η Οχτωβριανή, αλλά η αστική Γαλλική Επανάσταση του 1789. Στη μεγάλη αστική Γαλλική Επανάσταση, η ταξική πάλη εκφράστηκε με πολλούς τρόπους. Ανάμεσα στις επαναστατικές και αντεπαναστατικές δυνάμεις υπήρξε ένας ανελέητος ταξικός πόλεμος με χιλιάδες θύματα. Όμως, η ταξική πάλη πήρε σκληρή μορφή και ανάμεσα στους κόλπους των επαναστατημένων, εκφράζοντας τη διαπάλη ανάμεσα σε διαφορετικά ταξικά συμφέροντα που εκφράζονταν στους κόλπους της επανάστασης, ιδιαίτερα ανάμεσα στις προλεταριακές μάζες και την αστική τάξη, όσο και μέσα στην ίδια την αστική τάξη, με πιο χαρακτηριστική τη σύγκρουση Γιακωβίνων – Γιρονδίνων. Όμως, και μέσα σε αυτά τα ίδια τα κόμματα της αστικής τάξης εκφράστηκε σκληρή σύγκρουση, όπως, π.χ., η σύγκρουση Δαντών – Ροβεσπιέρου μέσα στους κόλπους των Ιακωβίνων. Αυτές οι συγκρούσεις πάντα εκφράζουν συγκρούσεις κοινωνικών δυνάμεων.

Σημειώσεις:

24. Η ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική) υπήρξε μια αναγκαστική επιλογή μετά τον εμφύλιο πόλεμο και τις καταστροφές του (1921), σε μια Ρωσία όπου η σοσιαλιστική οικοδόμηση ξεκινούσε στο έδαφος των ερειπίων της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και του εμφυλίου πολέμου. Η οικονομική βάση της προεπαναστατικής Ρωσίας, η οποία, από την άποψη της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, ήταν η πιο καθυστερημένη και ανισομερής μεταξύ των πέντε πιο ανεπτυγμένων εκείνης της εποχής, υπέστη μεγάλες καταστροφές σε σχέση με την κατάστασή της πριν την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1914). Η ΝΕΠ είχε ως στόχο: Να αντιμετωπίσει την αδυναμία λειτουργίας επιχειρήσεων λόγω έλλειψης πόρων, οι οποίες εκχωρήθηκαν σε πρώην καπιταλιστές. Να δώσει παραγωγικά κίνητρα στους εκατομμύρια μικροεμπορευματοπαραγωγούς, ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα, γι’ αυτό από το σύστημα της υποχρεωτικής παράδοσης στο κράτος όλου του προϊόντος πέρασαν στο σύστημα του «φόρου σε είδος», με δυνατότητα του αγρότη να πουλάει στην αγορά το προϊόν που παρέμενε στα χέρια του. Το σοβιετικό κράτος είχε πολύ μεγάλη ανάγκη του αγροτικού προϊόντος (κυρίως σιτηρά) του μικρού εμπορευματοπαραγωγού, γιατί αντιμετώπιζε κατάσταση πείνας στις πόλεις, ενώ γινόταν μαύρη αγορά από τους κουλάκους. Ο Β. Ι. Λένιν χαρακτήρισε τη ΝΕΠ ως υποχρεωτική υποχώρηση προς τον καπιταλισμό για να προετοιμαστούν οι προϋποθέσεις της νέας επίθεσης. Τον Απρίλη του 1922, στο 11ο Συνέδριο του ΠΚΚ(μπ), ο Λένιν στον τελικό του λόγο τονίζει: «Τώρα αποφασίσαμε να θεωρήσουμε τελειωμένη την υποχώρησή μας». Το 1922-23 έγινε η αναδιάταξη των δυνάμεων και η προετοιμασία της επίθεσης κατά των καπιταλιστικών στοιχείων.

25. Η δολοφονία έγινε στο γραφείο του Κίροφ την 1η Δεκέμβρη του 1934, στα κεντρικά γραφεία του ΠΚΚ(μπ) στο Λένινγκραντ από τον Λεονίντ Νικολάγεφ, που μπήκε μέσα επιδεικνύοντας το κομματικό του βιβλιάριο. Αν και είχε διαγραφεί από το Κόμμα αυτός το είχε κρατήσει!

26. Ο όρος 5η φάλαγγα επικράτησε την περίοδο του Ισπανικού Εμφυλίου πολέμου και χαρακτηρίζει την εσωτερική υπονόμευση του αντιφασιστικού μετώπου που βοήθησε την επικράτηση του φασισμού.

27. Ορισμένα αριθμητικά στοιχεία από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν» (σελίδες 283-287, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»), σε σχέση με τους αριθμούς των εκτελεσμένων και διωκόμενων στην ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με υπολογισμούς, καταδικάστηκαν σε θάνατο 75.950 άτομα, ανάμεσά τους κουλάκοι, λευκοφρουροί (με τον όρο αυτό περιγράφονταν όλες οι ένοπλες αντεπαναστατικές ομάδες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης 1918-1920, που πολεμούσαν για την αποκατάσταση του αστικού καθεστώτος), μέλη των αντεπαναστατικών οργανώσεων, εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, πράκτορες κλπ. Διαγράφτηκαν από το Κόμμα 278.818. Ήδη, πριν την Ολομέλεια του Γενάρη του 1938, είχαν υποβληθεί 53.700 ενστάσεις εναντίον των διαγραφών, ενώ τον Αύγουστο του 1938 είχαν κατατεθεί άλλες 101.233 ενστάσεις. Εκείνη την εποχή, στο σύνολο των 154.933 ενστάσεων οι επιτροπές του Κόμματος είχαν εξετάσει τις 85.273, από τις οποίες είχαν γίνει δεκτές το 54%. Σε σχέση με τα «γκούλαγκ» και τους κρατούμενους εκεί, ο ακριβής αριθμός κρατουμένων στα στρατόπεδα εργασίας ήταν 510.307, συμπεριλαμβάνοντας ποινικούς και πολιτικούς (οι πολιτικοί ήταν οι 150.000). Το 1951, που υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός πολιτικών κρατουμένων, 579.878, αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι στους προηγούμενους είχαν προστεθεί περίπου 334.538 συνεργάτες των ναζί που είχαν καταδικαστεί για προδοσία την περίοδο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι η ΕΣΣΔ το 1938 είχε πληθυσμό περίπου 150.000.000 και ότι είχε βγει από μια περίοδο εμφύλιου πολέμου, που επίσημα έληξε το 1921, αλλά ανεπίσημα συνεχιζόταν με άλλη μορφή.

28. Ι. Β. Στάλιν «Για τις ελλείψεις της κομματικής δουλειάς και τα μέτρα για την εξάλειψη των τροτσκιστών και άλλων διπροσώπων», «Άπαντα», τόμος 14, σελ. 228-285, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

29. Από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 279.

30. Από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 282.

Οι «δίκες της Μόσχας»

Πολλή συζήτηση έχει γίνει για τις λεγόμενες δίκες της Μόσχας στα πλαίσια της εκκαθάρισης. Η αστική προπαγάνδα τις παρουσιάζει ως δίκες παρωδία. Ας δούμε όμως ποια ήταν η γνώμη ενός αστού, του Τζότζεφ Ντέιβις, πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Μόσχα την περίοδο των δικών, ο οποίος παρακολούθησε από την αρχή μέχρι το τέλος τη δίκη της ομάδας Μπουχάριν. Στις 17 Μάρτη του 1938 ο Ντέιβις έστειλε εμπιστευτικό μήνυμα στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον: «Αν και είμαι προκατειλημμένος απέναντι σε κάθε καθ’ ομολογία απόδειξη από ένα δικανικό σύστημα που δεν παραχωρεί θα έλεγα καμιά προστασία στον κατηγορούμενο και αφού παρατήρησα προσεκτικά κάθε μέρα τους μάρτυρες και τον τρόπο που κατέθεταν και σημείωσα τις ακούσιες επιβεβαιώσεις που προέκυψαν και άλλα γεγονότα που σημάδεψαν τη δίκη, πιστεύω σύμφωνος προς αυτό και με άλλους, των οποίων η κρίση μπορεί να γίνει αποδεκτή, πως σε ό,τι αφορά τους κατηγορούμενους διέπραξαν αρκετά εγκλήματα σύμφωνα με το σοβιετικό νόμο, εγκλήματα που αποδείχτηκαν με συγκεκριμένα στοιχεία και χωρίς να είναι δυνατή η εύλογη αμφισβήτησή τους, ώστε να δικαιολογείται η ετυμηγορία που τους κρίνει ένοχους προδοσίας και η απόφαση που τους καταδικάζει στην προβλεπόμενη από τον ποινικό κώδικα της ΕΣΣΔ ποινή. Είναι κοινό το αίσθημα των διπλωματών που παραβρέθηκαν στη δίκη πως αποδείχτηκε η ύπαρξη μιας εξαιρετικά σοβαρής συνωμοσίας»35.

Το «ουκρανικό ολοκαύτωμα»

Ένα άλλο «έγκλημα» που αποδίδεται στη «σταλινική περίοδο» είναι το λεγόμενο ουκρανικό ολοκαύτωμα. Πρόκειται για μια συκοφαντία προϊόν της ναζιστικής – γκαιμπελικής προπαγάνδας, η οποία διέδωσε το 1934-1935 ότι εκατομμύρια Ουκρανοί πέθαναν σαν αποτέλεσμα της πολιτικής κολεκτιβοποίησης στην Ουκρανία, η οποία προκάλεσε μαζική πείνα-λιμό και την εξόντωση Ουκρανών που αντέδρασαν στην πολιτική των κομμουνιστών. Αυτές οι «ειδήσεις» στηρίχτηκαν σε κατασκευασμένες μαρτυρίες και διαδόθηκαν τη δεκαετία του 1930 από διάφορα φιλοναζιστικά κέντρα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ως ντοκουμέντα παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από το λιμό του 1921-1922 (αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της Αντάντ και του εμφυλίου πολέμου), φωτογραφίες εκτελέσεων με εκτελεστικά αποσπάσματα στρατιωτών του τσάρου της περιόδου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτές οι «θεωρίες» αναπαράχθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του λεγόμενου ψυχρού πολέμου. Οι τότε υπολογισμοί έφτασαν τα θύματα του λιμού στα 15.000.000!!!

Η αλήθεια είναι ότι λιμός στην Ουκρανία υπήρξε την περίοδο του 1932-1933 με πολλούς νεκρούς, που βέβαια ο αριθμός τους δεν έχει καμία σχέση με τα αστρονομικά νούμερα που δίνονται. Ο λιμός ήρθε σαν αποτέλεσμα των εξής παραγόντων:

1. Της αντίδρασης των Κουλάκων οι οποίοι πραγματοποίησαν ένα εκτεταμένο σαμποτάζ στην πολιτική της κολεκτιβοποίησης. Έσφαξαν μαζικά τα ζώα, κατέστρεψαν τις σοδειές, εγκατέλειψαν τις καλλιέργειες, κατέστρεψαν μηχανήματα, δολοφόνησαν πολιτικούς επιτρόπους του Κόμματος.

2. Της μεγάλης ξηρασίας36 του 1932 που κατάστρεψε μεγάλο μέρος της σοδειάς.

3. Της επιδημίας τύφου37 που σάρωσε Ουκρανία και Β. Καύκασο.

4. Των προβλημάτων που προκάλεσε η αναδιοργάνωση της αγροτικής παραγωγής38.

Ο λιμός χρονικά δεν ξεπέρασε την έναρξη της συγκομιδής του 1933. Ταυτόχρονα η σοβιετική κυβέρνηση πήρε μια σειρά μέτρα, στέλνοντας βοήθεια στην Ουκρανία για να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Για το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ39  και την «επέμβαση» της ΕΣΣΔ στην Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες:

«Ο δυο τίγρεις παλεύουν και ματώνουν. Όταν ξεματώσουν και εξαντληθούν, θα έρθει η σειρά μας να επιβληθούμε», Γερουσιαστής Χάρι Τρούμαν40.

Το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ είναι το σύμφωνο μη επίθεσης που υπογράφηκε στις 23 Αυγούστου του 1939 ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη Γερμανία και έγινε σημαία κατασυκοφάντησης από τους απολογητές του ιμπεριαλισμού στα πλαίσια του αντικομμουνιστικού τους μένους.

Πρόκειται για διαστρέβλωση της ιστορίας σε όλο της το μεγαλείο κατά τη δήλωση του γνωστού Αμερικανού Προέδρου Χάρι Τρούμαν που το 1950 είχε διακηρύξει: «Το έργο των Αμερικανών ιστορικών έχει κολοσσιαία σημασία στον αγώνα κατά του κομμουνισμού»41.

Η προπαγάνδα των αστών υποστηρίζει ότι η ΕΣΣΔ συμμάχησε με τον Χίτλερ για την αρπαγή ξένων εδαφών, παρουσιάζει το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ ως μέσο επεκτατικής πολιτικής της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας στην Ευρώπη. Υποστηρίζουν ότι είχε ως στόχο να ενθαρρύνει τον Χίτλερ στις μετέπειτα ενέργειές του και άλλα τέτοια ανιστόρητα.

Παράλληλα επιδιώκει να μηδενίσει την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ στον αντιφασιστικό αγώνα, καθώς και τη συμβολή του κομμουνιστικού κινήματος στη νίκη των λαών ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολεμική επίθεση του άξονα. Η ενίσχυση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας στόχευε κυρίως στην κατασυκοφάντηση της προσπάθειας οικοδόμησης του σοσιαλισμού και γενικότερα το χτύπημα του εργατικού κινήματος.

Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στις συνθήκες και τα γεγονότα.

Ο Χίτλερ και το φασιστικό καθεστώς ενίσχυσαν τους εξοπλισμούς. Το 1936 η χιτλερική Γερμανία στρατιωτικοποίησε την περιοχή του Ρήνου. Βοήθησε τον Μουσολίνι στην κατάληψη της Αβησσυνίας. Η χιτλερική Γερμανία μαζί με τη φασιστική Ιταλία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα του Λαϊκού Μετώπου και στην επιβολή της φασιστικής δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία.

Όλα αυτά με την ανοχή και υποστήριξη των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της εποχής, Αγγλίας – Γαλλίας – ΗΠΑ.

Αποκορύφωμα, ύστερα από τη «φυσική» καταβρόχθιση της Αυστρίας από τη Γερμανία, ήταν η Συμφωνία του Μονάχου, στις 30 Σεπτέμβρη του 1938, που υπογράφηκε μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και φασιστικής Γερμανίας. Η συμφωνία παραχώρησε στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία και έτσι ενίσχυσε τον επιθετικό προσανατολισμό της Γερμανίας προς την ανατολή.

Στις 7 του Απρίλη του 1939 η Ιταλία εισέβαλε στην Αλβανία και στις 8 την κατέλαβε ανενόχλητη.

Στις 31 Μάρτη 1939 η Βρετανία και η Γαλλία δίνουν εγγυήσεις προστασίας της Πολωνίας από επίθεση του Χίτλερ (υπογράφτηκε γαλλο-πολωνική συμμαχία το 1939 και με τη Βρετανία «Σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας»). Την 1η Σεπτέμβρη η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία και οι ΗΠΑ κήρυξαν στάση ουδετερότητας (!), ενώ οι Αγγλογάλλοι κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Γερμανίας χωρίς να τον διεξάγουν ακόμη για περίπου ένα χρόνο μετά!

Η κυβέρνηση της Πολωνίας πριν την επίθεση διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ με προθυμία για το χτύπημα της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό δεν έγινε λόγω διαφωνιών και η πολωνική άρχουσα τάξη, για να προστατευτεί από την ενδεχόμενη γερμανική επίθεση, προχώρησε σε συμφωνίες με τους Αγγλογάλλους, ενώ αρνήθηκε «Σύμφωνο» με την ΕΣΣΔ, όπως της πρότεινε, για κοινή πάλη κατά της χιτλερικής επιδρομής.

Σημειώσεις:

35. Από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 241.

36. Στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 168-173, αναφέρονται οι πηγές που επιβεβαιώνουν αυτά τα γεγονότα και που στην πλειοψηφία τους είναι αστικές.

37. Στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 168-173, αναφέρονται οι πηγές που επιβεβαιώνουν αυτά τα γεγονότα και που στην πλειοψηφία τους είναι αστικές.

38. Στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στο Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 168-173, αναφέρονται οι πηγές που επιβεβαιώνουν αυτά τα γεγονότα και που στην πλειοψηφία τους είναι αστικές.

39. Το σύμφωνο πήρε το όνομά του από τα ονόματα των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών του Β. Μ. Μολότοφ (1891-1986) της ΕΣΣΔ και του Ιωακείμ Φον Ρίμπερντροπ (1893-1946) της ναζιστικής Γερμανίας.

40. «60 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών. Έπος και Διδάγματα», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 93.

41. Από το βιβλίο του Στ. Ζορμπαλά «Η αλήθεια για το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – Η συμβολή της ΕΣΣΔ και οι διαστρεβλωτές της ιστορίας», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 12.

Ο γερουσιαστής Ταφτ, εκφράζοντας την επίσημη αμερικανική πολιτική, δίνει ουσιαστικά και το στίγμα της κοινής αντίληψης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όταν δηλώνει λίγο πριν από την επίθεση των χιτλερικών κατά της ΕΣΣΔ : «Μια νίκη του κομμουνισμού θα είναι για τις ΕΠΑ πολύ πιο επικίνδυνη απ’ ό,τι η νίκη του φασισμού», και γι’ αυτό κατέληγε πως «θα ‘πρεπε ν’ αρχίσουν διαπραγματεύσεις με τη χιτλερική Γερμανία»42.

Αυτή ήταν η στάση ΗΠΑ – Αγγλίας – Γαλλίας. Τα παραπάνω βέβαια ήταν αποτέλεσμα από τη μια της ίδιας της καπιταλιστικής εξέλιξης και ανάγκης για το μοίρασμα και ξαναμοίρασμα των αγορών και με ιμπεριαλιστικούς πολέμους και από την άλλη αποτέλεσμα του αναμφισβήτητα κοινού στρατηγικού στόχου των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων να στραφεί σταδιακά ο Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ, να χρησιμοποιηθεί στην πάλη κατά της οικοδόμησης του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Κατά την έκφραση του Αμερικανού ιστορικού Τζ. Σνελ «…τα δυτικά κράτη, στο Γ΄ Ράιχ έβλεπαν «το ισχυρό φράγμα στην κεντρική Ευρώπη κατά της Ρωσίας»»43.

Σε όλη την περίοδο προετοιμασίας του πολέμου η ΕΣΣΔ πήρε πρωτοβουλίες με αλλεπάλληλες εκκλήσεις ειρήνης, απόκρουσης της χιτλερικής επίθεσης προς τα καπιταλιστικά κράτη της Δύσης, οι οποίες με ευθύνη των τελευταίων ναυάγησαν η μια μετά την άλλη. Πριν τη συμφωνία του Μονάχου, το Μάρτη του 1938, η ΕΣΣΔ προτείνει να συγκληθεί Διεθνής Συνδιάσκεψη υποστηρίζοντας ότι: «Αύριο μπορεί να είναι πια αργά, όμως σήμερα υπάρχει ακόμα καιρός, αν όλα τα κράτη και ιδιαίτερα οι μεγάλες δυνάμεις τηρήσουν σταθερή και όχι διφορούμενη στάση απέναντι στα προβλήματα της συλλογικής ασφάλειας του κόσμου»44.

Στις 23 του Ιούλη 1939 η ΕΣΣΔ προτείνει στη Γαλλία και στην Αγγλία να αρχίσουν διαπραγματεύσεις για την κατάστρωση κοινού σχεδίου σε περίπτωση επίθεσης από τη Γερμανία. Παρ’ όλη την «καλή θέληση» των μεγάλων δυνάμεων αποδείχτηκε πως την ώρα που διεξάγονταν οι διαπραγματεύσεις της Μόσχας εν μέσω σαμποτάζ καθυστερήσεων και σκοπιμοτήτων, οι απεσταλμένοι του Χίτλερ στο Λονδίνο, με επικεφαλής τον εκεί πρεσβευτή Γ. Ντίρξεν, διεξήγαγαν μυστικές συνομιλίες με τη βρετανική κυβέρνηση για σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία, ώστε να καθοριστούν οι σφαίρες επιρροής σε διεθνή κλίμακα. Στις χώρες που θα μοίραζαν συμπεριλαμβανόταν και η Σοβιετική Ένωση! Είναι φανερό πως η Σοβιετική Ένωση δεν είχε επιθετική πολιτική, αφού τέτοια πολιτική ήταν αντίθετη και με τη φύση της σοβιετικής εξουσίας και με τις ανάγκες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Είχε πολιτική ειρήνης, αποτροπής του πολέμου. Υποχρεώθηκε να αναζητήσει μία διέξοδο για να κερδίσει χρόνο στην προετοιμασία της αμυντικής της ικανότητας. Όντας στόχος όλων, η Σοβιετική Ένωση αμύνθηκε και συνήψε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ που προκάλεσε την υποκριτική λύσσα αστών και οπορτουνιστών. Η αναγκαστική προσωρινή συμφωνία μη επίθεσης της ΕΣΣΔ με τη Γερμανία ήλθε μετά από τις ανεπιτυχείς προσπάθειες συμφωνίας με τα «δημοκρατικά» κράτη του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε, και οι δύο πλευρές του διεθνούς ιμπεριαλισμού («δημοκρατικά» κράτη – φασιστικά) επιδίωκαν την εξόντωση της ΕΣΣΔ, η μία αξιοποιώντας την άλλη ως δύναμη κρούσης. Την αλήθεια αυτή δεν μπορούν να αρνηθούν ούτε δυτικοί ιστορικοί. Έτσι, ο Αμερικανός ιστορικός Φ. Ντάλες, όπως και οι Τ. Τέιλορ, Γ. Κοματζέ και άλλοι, τονίζει πως η υπογραφή του συμφώνου αυτού προκλήθηκε από την επιθυμία της ΕΣΣΔ «να αποφύγει την άμεση επίθεση της Γερμανίας κατά της ΕΣΣΔ, να κερδίσει χρόνο για την ενίσχυση της άμυνάς της» και πως «στις τότε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες η θέση αυτή του σοβιετικού κράτους ήταν απόλυτα ρεαλιστική» (Φ. Ντάλες, «Ο δρόμος προς την Τεχεράνη», ΝΥ 1944, σελ 203 – 207)45.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

42. Στοιχεία από το βιβλίο του Στ. Ζορμπαλά «Η αλήθεια για το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – Η συμβολή της ΕΣΣΔ και οι διαστρεβλωτές της ιστορίας», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 24.

43. Στοιχεία από το βιβλίο του Στ. Ζορμπαλά «Η αλήθεια για το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – Η συμβολή της ΕΣΣΔ και οι διαστρεβλωτές της ιστορίας», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 16.

44. Στοιχεία από το βιβλίο του Στ. Ζορμπαλά «Η αλήθεια για το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – Η συμβολή της ΕΣΣΔ και οι διαστρεβλωτές της ιστορίας», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 21.

45. Στοιχεία από το βιβλίο του Στ. Ζορμπαλά «Η αλήθεια για το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – Η συμβολή της ΕΣΣΔ και οι διαστρεβλωτές της ιστορίας», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 24

Να τι έγραψε ο αντικομουνιστής William L. Shirer:

«Το ότι η αισχρά μυστική συμφωνία έδωσεν εις τον Στάλιν το ίδιον χρονικόν διάστημα διά ν’ αναπνεύση, το οποίον ο τσάρος Αλέξανδρος ο Α’ εξησφάλισεν από τον Ναπολέοντα το 1807 και ο Λένιν από τους Γερμανούς εις το Μπρεστ – Λιτόφσκ το 1917 , ήτο προφανές. Εντός βραχέος χρονικού διαστήματος, αύτη έδωσεν εις την Σοβιετικήν Ενωσιν μίαν προκεχωρημένην αμυντικήν τοποθεσίαν εναντίον της Γερμανίας, πέραν των υφισταμένων ρωσικών συνόρων, συμπεριλαμβανομένων βάσεων εις τα Βαλτικά Κράτη και την Φινλανδίαν – εις βάρος των Πολωνών, των Λετονών, των Εσθονών και των Φινλανδών. Και το σημαντικότερον όλων, όπως η επίσημος σοβιετική Ιστορία της Διπλωματίας τόνισεν βραδύτερον, εξησφάλισε εις το Κρεμλίνον ότι, εάν η Ρωσία εδέχετο βραδύτερον επίθεσιν από την Γερμανίαν, αι Δυτικαί Δυνάμεις θα είχον ήδη ανεκκλήτως εμπλακή εναντίον του Τρίτου Ράιχ και η Σοβιετική Ενωσις δε θ’ ανθίστατο μόνη κατά της γερμανικής ισχύος, όπως είχε φοβηθεί καθ’ όλον το θέρος του 1939. Ολ’ αυτά είναι αναντιρρήτως αληθή».46

Οι ιμπεριαλιστικές συκοφαντίες αναφέρουν ότι ως αποτέλεσμα της Συμφωνίας Ρίμπεντροπ – Μολότοφ η ΕΣΣΔ κατέλαβε μέρος της Πολωνίας και τις βαλτικές χώρες Εσθονία – Λετονία – Λιθουανία. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ μάλιστα αντιδραστικοί κύκλοι σε αυτές τις χώρες αναπαράγουν σε μεγάλη έκταση αυτές τις συκοφαντίες, φτάνοντας να υμνούν τα δικά τους ΕΣ-ΕΣ, τις φασιστικές λεγεώνες των δοσίλογων που δήθεν έκαναν «εθνική αντίσταση» ενάντια στη «Σοβιετική εισβολή». Η αλήθεια είναι διαφορετική. Τον Οκτώβρη του 1918, όταν αποφασίστηκε η ιμπεριαλιστική επέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ για το χτύπημα της επανάστασης στη Ρωσία, η Πολωνία, νεοϊδρυμένο κράτος που κέρδισε την ανεξαρτησία του μετά την επανάσταση στη Γερμανία το 1918 και την ακύρωση της συνθήκης Μπερστ – Λιτόφσκ, είχε περιλάβει στην κτήση της μια σειρά περιοχές (Δυτική Λευκορωσία, Δυτική Ουκρανία, ένα τμήμα της Λιθουανίας), οι οποίες σύμφωνα με αυτή τη συνθήκη παραχωρήθηκαν από τη σοβιετική Ρωσία στη Γερμανία με αντάλλαγμα την ειρήνη. Η Πολωνία πήρε δραστήριο μέρος στην ιμπεριαλιστική επέμβαση ενάντια στη νεαρή Σοβιετική Ένωση. Με το τέλος της επέμβασης, στα πλαίσια της σύναψης συμφωνίας ειρήνης με τη Σοβιετική Ένωση, κατάφερε να διατηρήσει αυτά τα εδάφη υπό πολωνική κυριαρχία.47 Μετά τη Γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939 ο Κόκκινος Στρατός πέρασε τα σοβιετικά-πολωνικά σύνορα και απελευθέρωσε αυτές τις περιοχές από την Πολωνία. Αυτά είναι τα εδάφη που βρέθηκαν σύμφωνα με τους αστούς «υπό σοβιετική κατοχή». Όταν ξέσπασε η Οκτωβριανή Επανάσταση, στην επανάσταση μπήκαν και οι βαλτικές χώρες, η Εσθονία, η Λιθουανία και η Λετονία που απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από την τσαρική Ρωσία. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση της Αντάντ , της Πολωνίας και της Γερμανίας, η οποία – παρά το ότι είχε ηττηθεί στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο – μετά από αίτημα της Αντάντ συνέχισε την παραμονή των δυνάμεών της στις κατακτημένες ρωσικές περιοχές, δεν επέτρεψε την επικράτηση της Σοβιετικής Εξουσίας. Το 1940 σε αυτές τις χώρες εκδηλώθηκαν επαναστάσεις που οδήγησαν στην αποκατάσταση της Σοβιετικής Εξουσίας (π.χ. στις εσθονικές εκλογές του 1940 το Μέτωπο που υποστήριζε το ΚΚ Εσθονίας κέρδισε με 92,8%!!!) με αποφάσεις των κοινοβουλίων και των εθνοσυνελεύσεων αυτών των χωρών αποφασίστηκε η ένταξή τους στην ΕΣΣΔ.48

Για τη Διάσκεψη της Γιάλτας και το «μοίρασμα του κόσμου»

Σύμφωνα με τις αστικές απόψεις στη Διάσκεψη της Γιάλτας (ή διάσκεψη της Κριμαίας) οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η ΕΣΣΔ μοίρασαν σε σφαίρες επιρροής το μεταπολεμικό κόσμο. Μάλιστα είναι πολύ γνωστή η ιστορία για τα περίφημα χαρτάκια που αντάλλασσαν – δήθεν – ο Τσόρτσιλ με τον Στάλιν. Η μυθολογία γύρω από αυτή τη Διάσκεψη χρησιμοποιήθηκε από διάφορους αστούς και μικροαστούς για να τεκμηριωθεί ότι κάθε προσπάθεια αλλαγών σε μια χώρα είναι μάταιη, αφού για το καθεστώς κάθε χώρας είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους οι μεγάλες δυνάμεις, μεταξύ αυτών και η ΕΣΣΔ. Έτσι παρουσίαζαν την ΕΣΣΔ ως προδότη και εξαγοραστή της τύχης των λαών του κόσμου. Αυτή η άποψη έχει μεγάλη σημασία για τη χώρα μας, γιατί γύρω από αυτό το επιχείρημα στοιχειοθετείται το μάταιο της ένοπλης αντιπαράθεσης κατά τον εμφύλιο πόλεμο, παρουσιάζεται σαν μια τυχοδιωκτική τακτική του ΚΚΕ που δεν είχε τη στήριξη της ΕΣΣΔ και κατά συνέπεια ήταν από χέρι χαμένη.

Αντίθετα με αυτά που παρουσιάζουν οι αστοί και μικροαστοί αναλυτές, η Διάσκεψη της Γιάλτας έγινε σε τέτοιες συνθήκες που ο συσχετισμός δύναμης είχε αλλάξει εις βάρος των ιμπεριαλιστών. Τη στιγμή που η παρουσία του Κόκκινου Στρατού σε μια σειρά χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης είχε διευκολύνει την ανάδειξη δημοκρατικών λαϊκών κυβερνήσεων και επιτάχυνση της πάλης για την κατάκτηση της εξουσίας, τη στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν την ανάγκη της ΕΣΣΔ για να τελειώσουν τον πόλεμο με την Ιαπωνία. Σε αυτές τις συνθήκες η Διάσκεψη της Γιάλτας προσπάθησε να βάλει φρένο σε μια σειρά επιδιώξεις και σχέδια των ιμπεριαλιστών, αξιοποιώντας τη θετική για την ΕΣΣΔ και τα αντιστασιακά κινήματα συγκυρία. Έτσι απορρίφθηκε το σχέδιο διαμελισμού της Γερμανίας, τα ιμπεριαλιστικά σχέδια σε σχέση με το Πολωνικό ζήτημα, υιοθετήθηκε «η διακήρυξη για την απελευθερωμένη Ευρώπη»49 που αποτελούσε καλή βάση για την αντιμετώπιση του Ελληνικού ζητήματος, αποφασίστηκε η ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών κ.ά.

Η Διάσκεψη δεν ασχολήθηκε με το Ελληνικό ζήτημα. Στο περιθώριο όμως η σοβιετική αντιπροσωπία έδειξε το ενδιαφέρον της για τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Η αποτυχία των ιμπεριαλιστών να περάσουν τα σχέδιά τους ήταν τέτοια που οδήγησε τρία χρόνια μετά το θάνατο του Ρούσβελτ να ξεσηκωθεί ένα κύμα αυστηρής κριτικής εναντίον του, ότι ήταν διαλλακτικός απέναντι στην ΕΣΣΔ και τον Στάλιν. Όλα αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι η ΕΣΣΔ όχι μόνο δε συμμετείχε σε κανένα μοίρασμα του κόσμου, αλλά ότι στη συγκεκριμένη διάσκεψη έβαλε και σοβαρά εμπόδια σε αυτή τη διαδικασία. Όπως σημειώνει ο Β. Μπερεζκόφ: «Οι σκοποί όμως που διακήρυξαν στη Γιάλτα οι ηγέτες των τριών δυνάμεων του αντιχιτλερικού συνασπισμού δεν εξυπηρετούσαν τις επιδιώξεις εκείνων που ετοίμαζαν τον Ψυχρό Πόλεμο. Γι’ αυτό και άνοιξαν πυρ κατά των αποφάσεων της Γιάλτας».50

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

46. William L. Shiler «Ανοδος και πτώση του Γ’ Ράιχ» (Εκδόσεις «Αρσενίδη» τόμος Β’ σελ. 199-200).

47. Στοιχεία από άρθρο του Μάκη Μαΐλη «Η αλήθεια και το ψέμα» 15/5/2005, Εφημερίδα «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ».

48. Στοιχεία από άρθρο του Μάκη Μαΐλη «Η αλήθεια και το ψέμα» 15/5/2005, Εφημερίδα «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ».

49. Μεταξύ άλλων η Διακήρυξη αναφέρει: «Η επιβολή της τάξης στην Ευρώπη στον τομέα της αναδιοργάνωσης της εθνικής οικονομικής ζωής θα πραγματοποιηθεί με έναν τρόπο, που θα επιτρέψει στους ελεύθερους λαούς να ξεριζώσουν τα τελευταία ίχνη του ναζισμού και φασισμού και να εγκαταστήσουν δημοκρατικούς θεσμούς και δημοκρατικά ιδρύματα σύμφωνα με την δική τους εκλογή» (πηγή: «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια»).

50. Βαλεντίν Μπερεζκόφ «Ημουν διερμηνέας του Στάλιν», εκδόσεις «Καστανιώτης» τόμος Β’.

Για τις αντεπαναστατικές ενέργειες στην Ανατολική Ευρώπη

Οι αντεπαναστατικές – αντικομμουνιστικές ενέργειες του ιμπεριαλισμού στην Ουγγαρία το 1956, στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968, όπως και στην Πολωνία 1980 – ’81 επιβεβαιώνουν ιστορικά διδάγματα για τον κίνδυνο της αντεπανάστασης, που με ιδιαίτερα εύστοχο τρόπο είχαν επισημάνει οι θεμελιωτές του επιστημονικού σοσιαλισμού Μαρξ – Ενγκελς από τον καιρό της Παρισινής Κομμούνας του 1871 κιόλας. Στη συνέχεια, ο Λένιν ασχολήθηκε θεωρητικά και πολιτικά με αυτόν τον κίνδυνο:

«Δύο λάθη κατέστρεψαν τους καρπούς της λαμπρής νίκης. Το προλεταριάτο έμεινε στα μισά του δρόμου. Αντί να προχωρήσει στην απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, βαυκαλίστηκε με το όνειρο ότι η ύψιστη δικαιοσύνη θα γινόταν πραγματικότητα στην ενωμένη με το πανεθνικό καθήκον χώρα. Δεν εθνικοποιήθηκαν τέτοια ιδρύματα, όπως για παράδειγμα η τράπεζα, ενώ ανάμεσα στους σοσιαλιστές κυριαρχούσαν ακόμα προυντονιστικές51 θεωρίες της δίκαιης ανταλλαγής κ.λπ. Το δεύτερο λάθος ήταν η υπερβολική μεγαλοψυχία του προλεταριάτου: Επρεπε να εξοντώσει τους εχθρούς του, αντί γι’ αυτό όμως προσπάθησε να τους επηρεάσει ηθικά. Υποτίμησε τη σημασία της καθαρά στρατιωτικής δράσης στον εμφύλιο πόλεμο και αντί να στέψει τη νίκη του στο Παρίσι με μια αποφασιστική επίθεση στις Βερσαλλίες αμφιταλαντεύτηκε κι έδωσε έτσι καιρό στην κυβέρνηση των Βερσαλλιών να συγκεντρώσει δυνάμεις του σκότους και να τις εξοπλίσει για τη ματωμένη βδομάδα του Μάη».52

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα που βρίσκονταν στην εξουσία των χωρών της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης που οικοδομούσαν το σοσιαλισμό δεν έβγαλαν σωστά συμπεράσματα από τις πρώτες προσπάθειες για αντεπαναστάσεις σε μια σειρά Λαϊκές Δημοκρατίες. Η επικράτηση οπορτουνιστικών αντιλήψεων στις ηγεσίες αυτών των Κομμάτων από τη μια αδυνάτισαν την επαγρύπνηση απέναντι στη δράση του ιμπεριαλισμού, από την άλλη υποτίμησαν ή και αγνόησαν την όξυνση της ταξικής πάλης κατά τη διάρκεια της οικοδόμησης, στη βάση της οποίας αναπτύχθηκε η αντεπαναστατική δράση.

«Το γεγονός ότι δε συνειδητοποιήθηκε η απειλή της αντεπανάστασης, αποδεικνύει ήδη από μόνο του την αλλοίωση της φυσιογνωμίας και του χαρακτήρα των κομμουνιστικών κομμάτων στις χώρες του σοσιαλισμού»53

«Υπήρξαν συγκεκριμένα γεγονότα και μάλιστα στο έδαφος της Ευρώπης, τα οποία έπρεπε να συνειδητοποιηθούν ως σήματα συναγερμού (Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, τα προβλήματα της Γιουγκοσλαβίας, της Ρουμανίας, της Αλβανίας, καθώς και η αναθεωρητική επίθεση με αιχμή του δόρατος τον ευρωκομμουνισμό που χτύπησε το κομμουνιστικό κίνημα της καπιταλιστικής Ευρώπης). Φαινόμενα διασπάσεων σε κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης επίσης αποτελούσαν προειδοποίηση για την ιδεολογική πίεση που ασκούσε ο καπιταλισμός και η ιδεολογία του στις γραμμές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος των καπιταλιστικών χωρών»54.

Οι νίκες κατά των πρώτων προσπαθειών αντεπανάστασης μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν αντιμετώπισαν τις βαθύτερες αιτίες και τα προβλήματα που βρίσκονταν στη ρίζα αυτών των γεγονότων κι έτσι ήταν προσωρινές. Στην πορεία όχι μόνο οξύνθηκαν αυτές οι αιτίες, αλλά επί της ουσίας τα ίδια τα κόμματα εκφυλίστηκαν, μετασχηματίστηκαν, μετατράπηκαν από φορείς της σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε φορείς της αντεπανάστασης.

Το 1956 στην Ουγγαρία

Στην Ουγγαρία η αντεπανάσταση ξέσπασε στις 23 Οκτώβρη του 1956. Όλα ξεκίνησαν φαινομενικά από μια φοιτητική διαδήλωση που σε τίποτα δεν προϊδέαζε για το τι θα επακολουθούσε. Μια προσεκτική ματιά στα γεγονότα δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνειών: Όλα ήταν μια καλά προσχεδιασμένη επιχείρηση από την αστική τάξη, που είχε χάσει την εξουσία, σε αγαστή συνεργασία με τα ισχυρά κράτη του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος που δεν είχαν συμβιβαστεί με το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, όπως είχε διαμορφωθεί μεταπολεμικά, ύστερα από την κατάχτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Η φοιτητική διαδήλωση ήταν απλά μια σπίθα που εκμεταλλεύτηκαν οι αντεπαναστατικές δυνάμεις, προκαλώντας ένοπλες συγκρούσεις. Ας επικαλεσθούμε και πάλι αστικές μαρτυρίες:

Ο καθοδηγητής της αμερικανικής κατασκοπείας Αλεν Ντάλες δήλωσε ανοιχτά πως «ξέραμε» από πριν τι θα γινόταν στην Ουγγαρία.55

Ο ανταποκριτής της δυτικογερμανικής εφημερίδας «Βέλι Αουτζόνταγκ» έγραψε για έναν από τους στασιαστές: «Το πρώτο που είδα πάνω του ήταν το παράσημο του γερμανικού σιδηρού σταυρού».56

Η εφημερίδα «France Soir» έγραψε πως οι αμερικανικοί ραδιοσταθμοί που μετέδιδαν τις «εκκλήσεις για ανταρσίες, έκαναν μεγάλο κακό» στην Ουγγαρία. Η ίδια εφημερίδα παραδεχόταν πως στα γεγονότα της Ουγγαρίας έπαιξαν καθοδηγητικό ρόλο «τα πιο αντιδραστικά και έκδηλα φασιστικά στοιχεία».57

Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώθηκε ύστερα από χρόνια, όταν «ο Βρετανός αξιωματούχος» – του οποίου η ταυτότητα δεν αποκαλύπτεται – λέει στο βιβλίο του Μάικλ Σμιθ, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα στις 7 Νοέμβρη 1996: «Το 1954, παίρναμε πράκτορες από τα ουγγαρέζικα σύνορα …τους οποίους οδηγούσαμε στην υπό βρετανικό έλεγχο περιοχή της Αυστρίας …Τους πηγαίναμε στα βουνά και τους δίναμε μαθήματα μάχης … Μετά, αφού τους εκπαιδεύαμε με εκρηκτικά και όπλα, τους πηγαίναμε πίσω …Τους εκπαιδεύαμε για την εξέγερση».58

Αξίζει ν’ αναφερθεί ότι ο Ιμρέ Νάγκι, πρωθυπουργός της ΛΔ Ουγγαρίας από το 1953, αποδείχτηκε ότι δεν ήταν απλά ένας οπορτουνιστής ή – όπως η αστική προπαγάνδα τον χαρακτήριζε – ένας «μεταρρυθμιστής» του σοσιαλιστικού συστήματος. Ο Ιμρέ Νάγκι ήταν ένας αντεπαναστάτης, αφού υποστήριζε ανοιχτά και από «τα μέσα» τις ενέργειες για την ανατροπή της εργατικής εξουσίας. Πήρε ο ίδιος μέτρα για την ενίσχυση της αντεπανάστασης και μάλιστα με δυνάμεις και όπλα από το εξωτερικό. Ηταν αυτός που ως πρωθυπουργός στις 23 Οκτώβρη του 1956 άνοιξε τα σύνορα με την Αυστρία και μπήκαν ανεξέλεγκτα όλα τα φασιστικά, αντιδραστικά στοιχεία που είχαν εγκαταλείψει την Ουγγαρία μετά την επανάσταση και τη νίκη της λαϊκής δημοκρατίας. Ετσι διείσδυσαν στην Ουγγαρία χιλιάδες οπλισμένοι φυγάδες από το εξωτερικό. Δηλαδή, δυνάμεις οργανωμένες από τους καπιταλιστές και τσιφλικάδες της Ουγγαρίας που εγκατέλειψαν τη χώρα μετά την επανάσταση. Ετσι εξελίχθηκε ανοιχτό ένοπλο πραξικόπημα για την καπιταλιστική παλινόρθωση. Ο εξοπλισμός και ο ανεφοδιασμός των αντεπαναστατών γινόταν μέσω της αερογέφυρας Βιέννης – Βουδαπέστης, κύρια από αμερικάνικα αεροπλάνα, ενώ η ηγεσία τους έπαιρνε ανοιχτά οδηγίες από διπλωματικούς εκπροσώπους των ΗΠΑ και άλλων καπιταλιστικών κρατών.

Ενώ στην πρώτη φάση, μεταξύ 23 και 30 Οκτώβρη, οι αντεπαναστάτες δεν εμφανίστηκαν ανοιχτά με αντισοσιαλιστικά συνθήματα παρά με αιτήματα όπως «αποσταλινοποίηση», «εκδημοκρατισμός», «μεταρρυθμίσεις» στο όνομα των εθνικών ιδιομορφιών κλπ., στη δεύτερη φάση του πραξικοπήματος φάνηκε πραγματικά ποιοι κρύβονταν πίσω τους. Η αντίδραση, ενθαρρυμένη και από την προδοτική πολιτική του Ιμρέ Νάγκι και την εξωτερική υποστήριξη, πέρασε στην ανοιχτή τρομοκρατία. «Στους δρόμους της Βουδαπέστης κυριαρχούσε η αντεπαναστατική τρομοκρατία, ομαδικά δολοφονούνταν κομμουνιστές, πρόεδροι αγροτικών ενώσεων, πρόεδροι συμβουλίων, οπαδοί του σοσιαλισμού. Στον πολιτικό στίβο είχαν επανεμφανιστεί καπιταλιστές, γαιοκτήμονες, τραπεζίτες, πρίγκιπες και κόμητες, με επικεφαλής τον Μίντσεντι. Εμφανίστηκαν στη βουλή, ίδρυσαν μέσα σε δυο μέρες 28 αντεπαναστατικά κόμματα».59

Στις 3 Νοέμβρη δημιουργήθηκε – με επικεφαλής τον Γιάνος Κάνταρ – η επαναστατική εργατο-αγροτική κυβέρνηση, για την υπεράσπιση της λαϊκής εξουσίας. Η προσωρινή ΚΕ του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και η νέα εργατοαγροτική κυβέρνηση απευθύνθηκαν στην ουγγρική εργατική τάξη, κάνοντας έκκληση για την υπεράσπιση της λαϊκής εξουσίας από την αντίδραση. Η εργατική τάξη της χώρας κινητοποιήθηκε με μαζικές διαδηλώσεις, συγκρότησε ένοπλα τμήματα για την υπεράσπιση της λαϊκής εξουσίας. Η ΕΣΣΔ ανταποκρίθηκε στην παράκληση της νέας ουγγρικής κυβέρνησης για διεθνιστική βοήθεια και συνέβαλε στη συντριβή των ένοπλων αντεπαναστατικών ομάδων. Με τη βοήθεια του Κόκκινου Στρατού αποσοβήθηκε στην Ουγγαρία ένας μακροχρόνιος εμφύλιος πόλεμος ενάντια στην επανάσταση.

Από τότε μέχρι και σήμερα η αστική ιμπεριαλιστική προπαγάνδα αξιοποιεί την αντεπανάσταση στο αντικομουνιστικό της οπλοστάσιο, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα.

Ποια ήταν η πραγματική αντίθεση; Μεταξύ της «δημοκρατικής» και «εκσυγχρονισμένης» αντίληψης για το σοσιαλισμό και της «δογματικής» αντιγραφής και επιρροής της ΕΣΣΔ ή μεταξύ του σοσιαλισμού και της διεθνούς ιμπεριαλιστικής συμμαχίας; Ανεξάρτητα από λάθη στην Εξωτερική Πολιτική της ΕΣΣΔ, από τα προβλήματα και τη διάσπαση στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος, η διεθνιστική στρατιωτική βοήθεια της ΕΣΣΔ ήταν όχι μόνο καθοριστική, αλλά και αναγκαία.

 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

51. Ο Γάλλος μικροαστός σοσιαλιστής και θεωρητικός του αναρχισμού Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν (1809 – 1862) μην κατανοώντας την ουσία της εκμετάλλευσης στον καπιταλισμό θεωρούσε ότι αυτή θα μπορούσε να εξαλειφθεί με μια δίκαιη αμοιβαία ανταλλαγή εμπορευμάτων ανάμεσα σε ανεξάρτητους μικρούς παραγωγούς.

52. Β. Ι. Λένιν «Τα Διδάγματα της Κομμούνας», Απαντα τόμ. 16ος, σελ., 476 – 477, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

53. Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ: «Εκτιμήσεις και Προβληματισμοί για τους παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη. Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού» (Υλικά Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης 15 – 16 Ιούλη 1995), σελ. 47.

54. Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ: «Εκτιμήσεις και Προβληματισμοί για τους παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη. Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού» (Υλικά Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης 15 – 16 Ιούλη 1995), σελ. 47 – 48.

55. Στέφανου Κρητικού «Ουγγαρία 1956 – Ο Ιμπεριαλισμός και η αντεπανάσταση», 26/10/2003, εφημερίδα «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ».

56. Στέφανου Κρητικού «Ουγγαρία 1956 – Ο Ιμπεριαλισμός και η αντεπανάσταση», 26/10/2003, εφημερίδα «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ».

57. «Νέος Κόσμος» , τεύχος Δεκέμβρη 1956.

58. Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» 23/10/1996.

59. Πηγή: Ειδική Εκδοση του «Ριζοσπάστη» «Η ιμπεριαλιστική αντεπανάσταση» – Νοέμβρης 2001, σελ. 12 και Γιάνος Καντάρ «Για μια σοσιαλιστική Ουγγαρία» εκδ. «Μαρξίστε Μπλέτερ» 1976 σελ. 4

 Η Τσεχοσλοβακία γινόταν πριν από το 1968 όλο και περισσότερο το αντικείμενο διαμάχης μεταξύ σοσιαλισμού και διεθνούς ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη. Ο ιμπεριαλισμός συγκέντρωνε τα όπλα του εκεί λόγω της ιδιαίτερης στρατηγικής της θέσης ως δυτικού προπυργίου της σοσιαλιστικής κοινότητας κρατών στην Κεντρική Ευρώπη, αλλά και λόγω του ότι είχε αντιληφθεί πως το ιδεολογικό οικοδόμημα της αναπτυσσόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας στην Τσεχοσλοβακία ήταν σχετικά αδύνατο.

Στην Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας, το Γενάρη του 1968, υπερίσχυσαν δεξιές οπορτουνιστικές δυνάμεις και εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας ο Α. Ντούμπτσεκ.

Ο Ντούμπτσεκ και οι οπορτουνιστές ενθάρρυναν τα αντεπαναστατικά και αντισοσιαλιστικά στοιχεία της χώρας. Τα συνθήματά τους της λεγόμενης «άνοιξης της Πράγας» για «εκδημοκρατισμό», για «νέο μοντέλο σοσιαλισμού» υποστηρίχτηκαν ανοιχτά από το διεθνή ιμπεριαλισμό. Οι οπορτουνιστές στην ηγεσία του κόμματος και του κράτους στήριξαν αντεπαναστατικές ενέργειες και την προετοιμασία πραξικοπήματος με στόχο την παλινόρθωση της αστικής εξουσίας. Τον Αύγουστο του 1968 η χώρα βρέθηκε στα πρόθυρα εμφύλιου πολέμου.

Τα γεγονότα αυτά γίνονται σήμερα αντικείμενο αντισοσιαλιστικής – αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, μέσο αξιοποίησης για την ενίσχυση του αντικομμουνισμού. Είναι γνωστό πως η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα όλα αυτά τα χρόνια έδωσε λυσσασμένη μάχη, όχι μόνο μέχρι την αντεπαναστατική νίκη και παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, αλλά και μετά, με βασικό στόχο να νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις των μαζών στον καπιταλιστικό κόσμο τη «θεωρία» ότι τα γεγονότα αυτά συνιστούσαν επέμβαση της ΕΣΣΔ στο εσωτερικό μιας χώρας και κατά του λαού της.

Δηλώσεις και αστικά ντοκουμέντα εκπροσώπων του ιμπεριαλισμού

Είναι όμως έτσι; Η «θεωρία της επέμβασης» έχει στόχο την ταξική διεθνιστική αλληλεγγύη που εκφράστηκε και από την ΕΣΣΔ για την αποτροπή των εγκλημάτων κατά των λαών αυτών. Με άλλα λόγια, είναι το ιδεολογικό επικάλυμμα της βίας της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στις συγκεκριμένες χώρες για την αποσταθεροποίηση και διάλυση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Ας ρίξουμε μια ματιά σε επίσημες δηλώσεις βασικών εκπροσώπων του ιμπεριαλισμού αλλά και στα επίσημα αστικά ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας:

Ο εμπειρογνώμονας προγραμματισμού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και αργότερα σύμβουλος του Προέδρου Κάρτερ, Σ. Μπρεζίνσκι, δήλωνε τότε: «Η πιο επιθυμητή μορφή αλλαγής θα άρχιζε με μια εσωτερική φιλελευθεροποίηση των ανατολικοευρωπαϊκών κρατών. Η Ανατολική Ευρώπη με τους ιστορικούς δεσμούς της με τη Δύση και με τις προοδευτικότερες συνθήκες διαβίωσης πριν την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές, θα πραγματοποιήσει την αλλαγή αναμφισβήτητα γρηγορότερα από τη Ρωσία. Αυτό ισχύει κύρια για την Τσεχοσλοβακία και λιγότερο για την Ουγγαρία και την Πολωνία» (Μπρεζίνσκι: «Εναλλακτική λύση της διαίρεσης», Κολωνία, Δυτ. Βερολίνο, 1966, σελ. 179)60.

Το Μάρτη του 1968 ο ακροδεξιός Βαυαρός πολιτικός Στράους, σε συνομιλία του με υψηλές προσωπικότητες του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, δήλωνε ότι αρχίζοντας από το 1968 οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Δυτικής Γερμανίας έκαναν μεγάλη δουλειά για να διασύρουν την καθοδήγηση του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας στα μάτια της τσεχοσλοβακικής κοινής γνώμης61.

Σύμφωνα με τη δήλωση του Στράους, ο δυτικός κόσμος έπρεπε λεπτά και επιδέξια να χρησιμοποιήσει όλα τα κανάλια της ιδεολογικής και οικονομικής επίδρασης για τη συνεχή εξασθένηση της επιρροής του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας από την ΕΣΣΔ. Για την επίτευξη αυτών των σκοπών αποφασίστηκε η διεξαγωγή ευρείας προπαγανδιστικής εκστρατείας για την απομάκρυνση από τις καθοδηγητικές θέσεις των κομμουνιστών που ήταν αφοσιωμένοι στην υπόθεση του σοσιαλισμού.

Σε ανάλογο μήκος κύματος είναι και οι δηλώσεις του εκπροσώπου του Κογκρέσου Τζον Σέιλερ: «Ο καιρός για την εξέγερση δεν ήρθε ακόμα. Δεν πρέπει να σπρώχνουμε το λαό της Τσεχοσλοβακίας σε ανοικτή επίθεση, αφού για την ώρα ο καιρός γι’ αυτό δεν ωρίμασε ακόμα». Ωστόσο, ο Σέιλερ τόνιζε και πάλι ότι εκείνη η στιγμή θα ωριμάσει οπωσδήποτε62.

Ο αστικός Τύπος

Ο αμερικανικός Τύπος είχε καταπιαστεί με την αναζήτηση διαφόρων μεθόδων «ενθάρρυνσης» της πορείας της Τσεχοσλοβακίας προς την αντισοσιαλιστική κατεύθυνση και σε πρώτη γραμμή, φυσικά με τη βοήθεια επιχορηγήσεων σε δολάρια.

Ο δυτικός Τύπος συνολικότερα στάθμιζε εξονυχιστικά τις πιθανότητες για απόσπαση της Τσεχοσλοβακίας από το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ασχολούνταν με την ανοιχτή υποκίνηση των αντιδραστικών στοιχείων στη χώρα αυτή.

Η εφημερίδα «New York Times» έγραφε με θλίψη: «Δυστυχώς, ο πόλεμος στο Βιετνάμ και η λυπηρή κατάσταση του ισοζυγίου πληρωμών δε δίνουν στις ΗΠΑ τη δυνατότητα να παίξουν προσεχώς ξεχωριστό ρόλο για τη βοήθεια της Τσεχοσλοβακίας»63.

Η «Wasington Daily News» σημείωνε: «Η Τσεχοσλοβακία αποσπάται από τη Μόσχα. Και οι ΗΠΑ θα ήθελαν να κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να βοηθήσουν αυτή τη χώρα να ξεφύγει από τη σοβιετική τροχιά»64.

Το κυριότερο όργανο των αγγλικών μονοπωλίων, η εφημερίδα «Observer», στις 12 του Ιούλη 1968 συμβούλευε ανοιχτά τους Τσέχους και τους Σλοβάκους να «ξεκόψουν» από τη Μόσχα65.

Και οι «Τimes» του Λονδίνου ονόμαζαν το αντεπαναστατικό προτσές στην Τσεχοσλοβακία «ένα από τα πιο αισιόδοξα κινήματα στον κομμουνιστικό κόσμο». Η εφημερίδα αυτή έγραφε ανοιχτά: «Αν οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι θέλουν να οικοδομήσουν μια περισσότερο ελεύθερη κοινωνία, είναι υποχρεωμένοι να αποσπαστούν από τη Μόσχα»66.

Η παρισινή εφημερίδα «Le Monde», υποδείχνοντας τι πρέπει να κάνουν παραπέρα οι αντισοσιαλιστικές δυνάμεις στην Τσεχοσλοβακία, στις 5 του Αυγούστου δήλωνε ότι «η Τσεχοσλοβακία πρέπει να προσπαθήσει τώρα να προκαλέσει μέσα και έξω από την ΚΟΜΕΚΟΝ67 αναθεώρηση της ανταλλαγής εμπορευμάτων»68.

Και η εφημερίδα «New York Times» υπέδειχνε ότι «η προσεχτική προσπάθεια αποχώρησης από τη σοβιετική οικονομική σφαίρα» πρέπει να αποτελέσει δεύτερο γύρο πάλης69.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

60. Ειδική Εκδοση του «Ριζοσπάστη», «Η ιμπεριαλιστική αντεπανάσταση» – Νοέμβρης 2001, σελ. 12.

61. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ 39 – 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

62. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ 39 – 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

63. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ 39 – 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

64. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ 39 – 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

65. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ 39 – 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

66. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ 39 – 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

67. «Συμβούλιο Οικονομικής Αλληλοβοήθειας», διακρατικός οικονομικός οργανισμός των σοσιαλιστικών χωρών που ιδρύθηκε με απόφαση οικονομικής σύσκεψης εκπροσώπων των Βουλγαρίας, Ουγγαρίας, Πολωνίας, Ρουμανίας , ΕΣΣΔ και Τσεχοσλοβακίας (5-8 του Γενάρη 1949). Στη συνέχεια προσχώρησαν η ΛΔ Γερμανίας, η Αλβανία και η Κούβα (Πηγή: Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια).

68. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ. 39, 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

69. Αναδημοσίευση από το «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας, αρ. 39, 26 του Σεπτέμβρη 1968, με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

Τον Ιούλη του 196870 είδε το φως της δημοσιότητας (χωρίς τη θέληση των εκπονητών του) το «σχέδιο επιχειρήσεων», που επεξεργάστηκε το Πεντάγωνο και η CIA (σ.σ. Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ), ενάντια στις σοσιαλιστικές χώρες και ειδικά ενάντια στην Τσεχοσλοβακία. Σ’ αυτό προβλεπόταν η διαφοροποιημένη μεταχείριση ορισμένων χωρών, συνδυασμός εξωτερικής πολιτικής και ιδεολογικής δολιοφθοράς με τις προσπάθειες να εξασθενήσει η ενότητα της σοσιαλιστικής κοινότητας. Αναφέρεται με κυνισμό η πραγματοποίηση υπονομευτικών ενεργειών στις σοσιαλιστικές χώρες και ξεχωριστές οδηγίες για τις ένοπλες δυνάμεις, τα τμήματα ασφαλείας, ονομαστικές καταστάσεις των στρατιωτικών φρουρών, ειδικά της ΛΔ Γερμανίας και της ΣΔ Τσεχοσλοβακίας.

Εκεί αναγράφονται, επίσης, με λεπτομέρεια οι λεγόμενες «πρωτεύουσες ενέργειες» των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ και της κατασκοπείας τους ενάντια στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Αυτές πρόβλεπαν πρώτα απ’ όλα την «απελευθέρωση της Ανατολικής Γερμανίας και της Τσεχοσλοβακίας» και καθόριζαν συγκεκριμένα τις εντολές υπονομευτικής δράσης.

Στους απεσταλμένους της CIA είχε ανατεθεί η αποστολή: «Η αποκατάσταση επαφών με τα ανατρεπτικά στοιχεία στις χώρες αυτές και η παροχή σ’ αυτά της σχετικής βοήθειας για τη διοργάνωση δολιοφθορών και εξεγέρσεων». Εντέλλονται οι ίδιοι να συλλέγουν συστηματικά τις εξής πληροφορίες:

  • Τα αποτελέσματα της διεξαγωγής ειδικών και ψυχολογικών επιχειρήσεων των συμμάχων. Την παρουσία οποιωνδήποτε οργανωμένων παράνομων ομάδων αντίστασης στην υπάρχουσα κυβέρνηση, τις δυνατότητες και τους καθοδηγητές τους.
  • Ομάδες πληθυσμού, όποιας επαγγελματικής ή οποιασδήποτε άλλης κατηγορίας που ήταν περισσότερο πιθανό να κάνουν ανταρσία ή αυθόρμητη εξέγερση.
  • Συνασπισμούς ομάδων που ήταν περισσότερο επιδεκτικοί στις ψυχολογικές επιχειρήσεις (σ.σ. δηλαδή στην υπονομευτική προπαγάνδα της Δύσης).
  • Πότε, πού και κάτω από ποιες συνθήκες, καθώς και με ποια καθοδήγηση απ’ έξω θα μπορούσε να δημιουργηθεί κίνημα αντίστασης ή εξέγερσης στις υπάρχουσες κυβερνήσεις.
  • Βαθμός διείσδυσης αντιπολιτευόμενων δυνάμεων στο κομμουνιστικό κόμμα, οι δυνατότητές τους ν’ αντισταθούν στη δράση του κόμματος.71

Για ορισμένες χώρες υπήρχαν ακόμη πιο λεπτομερειακές εντολές στους πράκτορες. Λόγου χάρη, μερικές από τις εντολές αυτές για τη ΣΔ Τσεχοσλοβακίας ζητούσαν:

  • Ενδείξεις που να φανέρωναν ότι είτε πολύ γρήγορα είτε στο μέλλον θα μπορούσε να γίνει πραξικόπημα στην Τσεχοσλοβακία ή οποιεσδήποτε άλλες αλλαγές, οι οποίες θα εμπόδιζαν τα σχέδια του ΝΑΤΟ.
  • Το βαθμό διείσδυσης των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων στα όργανα της κρατικής ασφάλειας, της στρατιωτικής αντικατασκοπίας ή στις κατασκοπευτικές υπηρεσίες της Τσεχοσλοβακίας και τις δυνατότητές τους ν’ αντιδράσουν στις ενέργειες αυτών των οργάνων.72

Αμεση υπονόμευση των ζωτικών εθνικών συμφερόντων του τσεχοσλοβάκικου λαού ήταν οι επικλήσεις για «προσέγγιση» με τη Δυτική Γερμανία, που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο και μεταδόθηκαν από ραδιόφωνο και τηλεόραση. Τέτοιου είδους επικλήσεις αναφέρθηκαν και σε λόγους μερικών καθοδηγητικών παραγόντων του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας. Αυτή η δουλειά δεν περιορίστηκε μόνο σε προφορικές δηλώσεις.

Τα δυτικά σύνορα της Τσεχοσλοβακίας άνοιξαν πραγματικά και πλημμύρισαν ανεμπόδιστα τη χώρα ανακατεμένοι με τους τουρίστες, σαμποτέρ και κατάσκοποι από τις δυτικές χώρες και πρώτα απ’ όλα – όπως ήταν επόμενο – από τη Δυτική Γερμανία.

Τον Απρίλη, στα σύνορα της Τσεχοσλοβακίας με τη Δυτική Γερμανία άνοιξαν 5 κέντρα θεώρησης διαβατηρίων, τα οποία πουλούσαν τη θεώρηση στους πολίτες της Δυτικής Γερμανίας με 8 δολάρια. Κάθε κέντρο επέτρεπε τη διάβαση των συνόρων σε πάνω από 7.000 αυτοκίνητα τη μέρα.

Τελωνειακός και συνοριακός έλεγχος ουσιαστικά δε γινόταν. Τις τρεις πρώτες μέρες του Ιούνη κατέφτασαν στην Πράγα 75.000 περίπου Δυτικογερμανοί, οι οποίοι παρέμεναν εκεί με την ιδιότητα του περιηγητή. Πολλοί από αυτούς έκαναν δραστήρια αντισοβιετική προπαγάνδα στον εγχώριο πληθυσμό.

Πολυάριθμες μυστικές συναντήσεις έγιναν στο έδαφος της Βαυαρίας μεταξύ της ηγεσίας του Χριστιανοσοσιαλιστικού Κόμματος της Δυτικής Γερμανίας και αντιπροσώπους της Τσεχοσλοβάκικης Χριστιανοσοσιαλιστικής Ενωσης, διεξήχθησαν συνομιλίες για την αποκατάσταση άμεσων επαφών ανάμεσα σ’ αυτά τα κόμματα.

Οι δραστήριες ενέργειες των κυβερνητικών κύκλων και κομμάτων της Δυτικής Γερμανίας είχαν ως στόχο να ασκήσουν επίδραση στην τσεχοσλοβάκικη νεολαία. Γι’ αυτό είχαν οργανωθεί, με έξοδα της Χριστιανικής Σοσιαλιστικής Ενωσης και του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, πολυάριθμα ταξίδια στη ΣΔ Τσεχοσλοβακίας ειδικά προετοιμασμένων ομάδων φοιτητών και υπαλλήλων των νεολαιίστικων οργανώσεων της Δυτικής Γερμανίας.

Ετσι, λόγου χάρη στη Δυτική Γερμανία, από τους φοιτητές της Χαϊδελβέργης, της Στουτγάρδης και άλλων πανεπιστημίων του νότιου τμήματος της Δυτικής Γερμανίας δημιουργήθηκαν ειδικές φοιτητικές ομάδες προπαγάνδας για την αποστολή τους στην Τσεχοσλοβακία την περίοδο των πασχαλινών διακοπών του Απρίλη, με σκοπό την πραγματοποίηση συναντήσεων και συζητήσεων με τους Τσεχοσλοβάκους φοιτητές και τη διάδοση προπαγανδιστικών υλικών.

Οι δυνάμεις του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας που δεν είχαν διαβρωθεί από την αντεπανάσταση, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της ανατροπής, ζήτησαν τη διεθνιστική βοήθεια των συμμάχων σοσιαλιστικών χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ετσι αποφεύχθηκε για εκείνη την ώρα η αντεπανάσταση και η επιδίωξη του διεθνούς ιμπεριαλισμού να ανατραπεί το σοσιαλιστικό σύστημα στην Τσεχοσλοβακία.

Η Πολωνία το 1980

Οι ιμπεριαλιστές, αξιοποιώντας υπαρκτά σοβαρά οικονομικά προβλήματα, λάθη και καθυστερήσεις στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού, έβαλαν σε λειτουργία και πάλι όλα τα μέσα για να υποσκάψουν τις προσπάθειες οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Πολωνία: Εφημερίδες, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κανάλια αλλά και με άμεσο τρόπο σαμποτάρισμα μέσω αντεπαναστατικών οργανώσεων με στόχο την αξιοποίηση λαθών, της όποιας δυσαρέσκειας, για τη δημιουργία κρίσης και τελικά αποσταθεροποίησης του καθεστώτος. Σοβαρότατο ρόλο στην καθοδήγηση της αντεπανάστασης έπαιξε η Καθολική Εκκλησία. Ας ρίξουμε όμως και πάλι μια πιο συγκεκριμένη ματιά στα στοιχεία που περιέχονταν στα σχέδια των αντεπαναστατών:

«Τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της Πολωνίας θα εκδηλωθούν στο μέλλον ακόμα οξύτερα. Γιατί οι αυξήσεις που κερδήθηκαν με απεργίες από τους εργαζόμενους έχουν ένα καθαρά πληθωριστικό χαρακτήρα, γιατί ούτε στο ελάχιστο δε συνδέονται με μια άνοδο της παραγωγικότητας. Μ’ αυτό τον τρόπο είναι προσχεδιασμένη η επόμενη κρίση» (Περιοδικό «Χριστός και Κόσμος», 29 Αυγούστου 1980).73

«Το ρόλο της αντιπολίτευσης θα τον παίξει στο μέλλον σαν υποκατάστατο η καινούρια συνδικαλιστική κίνηση «Αλληλεγγύη». Το όργανο της δύναμής της είναι η γενική απεργία» («Φραγκφούρτερ Ρουν-Τσάου», 29/9/1980).74

Με τη δράση μιας τέτοιας οργάνωσης «θα εισχωρούσε εκρηκτική ύλη σαν νερό στις σχισμές ενός τοίχου από μπετόν και κάποτε θα τον ανατίναζε. Το ελεύθερο συνδικάτο του Βαλέσα δε διορθώνει τον κομμουνισμό…» («Der Spiegel», 1 Σεπτέμβρη 1980).75

«Ελεύθερα συνδικάτα που δε βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του κόμματος, δημιουργούν πρακτικά ένα δεύτερο κέντρο εξουσίας μέσα στο κράτος» («Die Welt », 2 Σεπτέμβρη 1980).76

Η «Επιτροπή Υπεράσπισης των Εργατών (ΚΟΚ)» ιδρύθηκε το 1976 και μετονομάστηκε σε «Επιτροπή Κοινωνικής Αυτοάμυνας» το 1977, χαρακτηρίστηκε από τον αστικό Τύπο σαν σπουδαιότερη οργάνωση που με «τετράχρονη υπομονετική επιτελική δουλειά έχει οδηγήσει επιδέξια ολόκληρο το κόμμα στο χείλος του γκρεμού» («Γκένεραλαντ – σάιγκερ», Βόννη 23, 24/8/1980).77

Η εφημερίδα «Die Welt» έγραψε στις 16 Αυγούστου του 198078για τους στόχους της επιτροπής: «Αυτό που επιδιώκει ο Κουρόν (κύριος εκπρόσωπος της επιτροπής) σαν τελικό στόχο για την Πολωνία είναι πλουραλισμός, ένα μη κομμουνιστικό, σε κάθε περίπτωση πάντως αντισοβιετικό, κοινωνικό σύστημα» (…) «Είναι υπέρ της ενοποίησης της Γερμανίας γιατί αν ενωθεί η Γερμανία, η Πολωνία θα συνορεύει επιτέλους με μια μη κομμουνιστική δημοκρατική χώρα» (…). «Με το χρόνο, οι δυνάμεις της ΚΟΚ πέτυχαν να δημιουργήσουν σταθερές βάσεις» σε σημαντικές μεγάλες επιχειρήσεις: στα εργοστάσια τρακτέρ Ούρσους της Βαρσοβίας και ακόμα στα ναυπηγεία Λένιν του Γντανσκ. Εκεί δρούσαν αυστηρά οργανωμένες ομάδες αντικαθεστωτικών που διακινούσαν μεταξύ των συναδέλφων τους εργοστασιακές εφημερίδες και προκηρύξεις που είχαν συντάξει μόνοι τους» (Χανόβερσε Αλγκεμάινε Τσάι – τουνγκ», 17 Αυγούστου 1980).79

Το αλλοδαπό μέλος της «ΚΟΚ», ο αποστάτης Κολακόβσκι, γράφει: «Ξέρουμε, όμως, ότι το σύστημα μπορεί να εξαναγκαστεί σε αλλαγές, εννοείται βαθμιαία. Είναι προς το συμφέρον των θιγόμενων χωρών, όπως της Δύσης, η αλλαγή του συστήματος με εσωτερική διάβρωση, αλλά όχι με μια καταστροφή» («Χριστός και κόσμος», 29 Αυγούστου 1980). 80

«Είναι ουσιώδες να …δοθούν δυνατότητες προσεκτικής δράσης με εξελικτική επιλογή στόχων που να επιτρέπουν βήμα, δραστηριότητες σε ανώτερη βαθμίδα» … «σημαντικό είναι επίσης να βγουν τα σωστά συμπεράσματα από τις εμπειρίες των γεγονότων στην Τσεχοσλοβακία και την Ουγγαρία» («Αντιπολίτευση χωρίς ελπίδα» «Ράινμπεκ», Αμβούργο, 1978, σελ. 204, σελ.206).81

Από την «ΚΟΚ» αποσπάστηκε το 1979 σαν ενεργό αντικομμουνιστική πτέρυγα η «Συνομοσπονδία Ανεξάρτητης Πολωνίας». «Οι στόχοι μας είναι απλοί: Θέλουμε να απελευθερώσουμε την Πολωνία από τη Σοβιετική επικυριαρχία, θέλουμε την καταστροφή της κομμουνιστικής δικτατορίας, που είναι όργανο της σοβιετικής εξουσίας» (2ο πρόγραμμα γερμανικής τηλεόρασης, 8 Σεπτέμβρη 1980).82

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

70, 71, 72. Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» (14/09/03), άρθρου του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Γκαζέτα» της Μόσχας αρ. 39, 26 Σεπτέμβρη 1968 με τίτλο: «Ποιος βρισκόταν πίσω από τις πλάτες της αντεπανάστασης;».

73, 74, 75, 76, 78. Ειδική Εκδοση του «Ριζοσπάστη» «Η ιμπεριαλιστική αντεπανάσταση» – Νοέμβρης 2001, σελ. 18.

77, 79, 80. Ειδική Εκδοση του «Ριζοσπάστη» «Η ιμπεριαλιστική αντεπανάσταση» – Νοέμβρης 2001, σελ. 16.

81, 82. Ειδική Εκδοση του «Ριζοσπάστη» «Η ιμπεριαλιστική αντεπανάσταση» – Νοέμβρης 2001, σελ. 17.

 

Στο βιβλίο του Πίτερ Σβάιτσερ «η Νίκη», με τον υπότιτλο «Η μυστική στρατηγική της αμερικανικής κυβέρνησης που προκάλεσε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης», αποτυπώνονται αποκαλυπτικές πλευρές σε ό,τι αφορά την Πολωνία. Εκεί αναφέρεται ο Ουίλιαμ Κέισι, που διηύθυνε τις «συγκαλυμμένες επιχειρήσεις» στις σοσιαλιστικές χώρες και ήταν διευθυντής της CIA.

 

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δίνει ο Π. Σβάιτσερ, ο Κέισι κατά την επίσκεψή του στο Ισραήλ τον Απρίλη του 1981, στα πλαίσια περιοδείας του στην Ευρώπη και τη Μ. Ανατολή, συζήτησε με αξιωματούχους της Μοσάντ το ζήτημα της Πολωνίας. «Κυρίως ενδιαφερόταν για την «Αλληλεγγύη» και για τα άλλα κινήματα των διαφωνούντων στην Πολωνία». Ο Κέισι, στα πλαίσια του ίδιου ταξιδιού, επισκέφθηκε τη Ρώμη, «επειδή εκεί ζούσε μια προσωπικότητα που διαδραμάτιζε έναν από τους σημαντικότερους ρόλους στο υπό εξέλιξη δράμα της Πολωνίας. Αυτός που πρότεινε να προσεγγίσουν οι ΗΠΑ τον Πολωνό ποντίφικα για συνεργασία γύρω από τα τεκταινόμενα στην περιοχή ήταν ο Ρέιγκαν (…).»83, «Το προσωπικό της CIA στη Ρώμη ενημέρωσε τον Κέισι σχετικά με την τρομοκρατία. Επίσης του έδωσαν πληροφορίες, οι οποίες ίσως αναδεικνύονταν αποφασιστικής σημασίας, ιδιαίτερα για την κατάσταση στην Πολωνία. Ο Λεχ Βαλέσα, ο ηγέτης της Αλληλεγγύης, είχε πραγματοποιήσει μια ιστορική επίσκεψη στη Ρώμη τον Ιανουάριο του 1981 και συναντήθηκε με τον πάπα»84.

«Υπήρχε απόλυτη ομοφωνία ότι οι ΗΠΑ έπρεπε να στείλουν ένα δυνατό μήνυμα στη Βαρσοβία και στη Μόσχα. Οι οικονομικές κυρώσεις υποστηρίζονταν από όλους ως ένας τρόπος να εκδηλώσει η Αμερική την οργή της. Ωστόσο ο Πάιπς (σ.σ. υπεύθυνος Σοβιετικών και Ανατολικοευρωπαϊκών Υποθέσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ, το 1981) ανέβασε το διακυβευόμενο: «Γιατί να μην κάνουμε κάτι πιο τολμηρό; Τι θα λέγατε να χρηματοδοτούσαμε κρυφά την Αλληλεγγύη, ώστε να εξασφαλίσουμε ότι η πρώτη αντικομμουνιστική οργάνωση στο σοβιετικό συνασπισμό, που δρούσε στο φως της ημέρας, θα επιζήσει αυτού του πολιτικού χειμώνα;»»85.

«Ο Κέισι συνεργάστηκε με μισή ντουζίνα συμβούλους, καταστρώνοντας ένα σχέδιο χρηματοδότησης της Αλληλεγγύης και εγκατάστασης επικοινωνιών. Ξεκινούσαν από το μηδέν. Τι θα χρειαζόταν η Αλληλεγγύη; Πώς θα την τροφοδοτούσαν (…). Ολη αυτή η διαδικασία φάνηκε στον Κέισι σαν μια αναβίωση των εμπειριών του κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Το πρόβλημα να τοποθετήσει πράκτορες στις γραμμές του εχθρού ήταν το ίδιο. Μόνον οι πρωταγωνιστές και τα ονόματα είχαν αλλάξει»86.

Η «σοβιετική εισβολή» και «κατοχή» στο Αφγανιστάν

Ενα αρκετά διαδεδομένο επιχείρημα αντικομμουνιστικής ιστορικής διαστρέβλωσης αφορά το ζήτημα της λεγόμενης «σοβιετικής εισβολής» και «κατοχής» του Αφγανιστάν. Αυτό το επιχείρημα γνωρίζει ιδιαίτερη διάδοση μετά τις ιμπεριαλιστικές εισβολές των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.

Ας δούμε, όμως, ποια είναι τα γεγονότα. Το 1973 στο Αφγανιστάν πραγματοποιήθηκε αντιμοναρχικό στρατιωτικό κίνημα που έφερε στην εξουσία τον Νταούντ. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε ένα πρόγραμμα αστικοδημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες όχι μόνο δεν υλοποιήθηκαν, αλλά επί της ουσίας προχώρησε σε αντιλαϊκά και αντιδημοκρατικά μέτρα που όξυναν την λαϊκή δυσαρέσκεια. Απέναντι σε αυτήν την πολιτική, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν87 αποτέλεσε το βασικό οργανωτή των λαϊκών αγώνων. Αποκορύφωμα της όξυνσης της ταξικής πάλης ήταν τον Απρίλη του 1978 η υπό την καθοδήγηση του ΛΔΚΑ λαϊκή και στρατιωτική εξέγερση που ανέτρεψε την κυβέρνηση Νταούντ.

Η Επανάσταση στο Αφγανιστάν είχε χαρακτήρα αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατικής επανάστασης, η οποία, σύμφωνα με τους ηγέτες του ΛΔΚΑ, είχε ως καθήκον να ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας. Το Αφγανιστάν ανακηρύχθηκε σε Λαϊκή Δημοκρατία. Σε αυτήν την κατεύθυνση πάρθηκαν μια σειρά μέτρα: Πραγματοποιήθηκε αντιφεουδαρχική αγροτική μεταρρύθμιση, ξεκίνησε μάχη ενάντια στον αναλφαβητισμό (πάνω από το 90% των Αφγανών ήταν αναλφάβητοι)88, προσπάθεια να αντιμετωπισθούν οι τοπικισμοί και οι διαμάχες ανάμεσα στις εθνότητες, έβαλε πρόγραμμα εκβιομηχάνισης κ.λπ..

Αυτή η διαδικασία από την πρώτη στιγμή ήρθε σε αντίθεση με τους καπιταλιστές, φεουδάρχες, τον ισχυρό ισλαμικό κλήρο, τους τοπικούς φύλαρχους και αρχηγούς των καστών, αλλά και με τα διεθνή μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, που έβλεπαν ότι η επανάσταση θα έβαζε εμπόδια στα στρατηγικής σημασίας συμφέροντά τους στη περιοχή. Ετσι πατώντας πάνω και σε λάθη που διεπράχθησαν από την κυβέρνηση του ΛΔΚΑ, αλλά και στη δυσκολία εδραίωσης της επαναστατικής εξουσίας σε όλη την έκταση της χώρας, οργανώθηκαν στην επαρχία αντεπαναστατικές ομάδες, στις οποίες επικεφαλής μπήκαν «μουλάδες» (μουσουλμάνοι κληρικοί) και τοπικοί φύλαρχοι – φεουδάρχες, οι οποίοι σχεδίασαν και εκτέλεσαν μεγάλες επιθέσεις ενάντια στην επανάσταση με δολιοφθορές, δολοφονίες κ.λπ.

Η δράση αυτών των ομάδων βρήκε την άμεση υποστήριξη του διεθνούς ιμπεριαλισμού, ιδιαίτερα των ΗΠΑ που μέσω των βάσεών τους στο Πακιστάν προωθούσαν όπλα και πολεμικό υλικό. Επίσης στέλνονταν από τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τη Μεγάλη Βρετανία χρήματα και βοήθεια προς τους «μουτζαχεντίν»89 – που χαρακτηρίστηκαν αργότερα από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν ως «μαχητές της ελευθερίας». Στην πακιστανική πόλη Πεσαβάρ90 στα σύνορα με το Αφγανιστάν, οργανώθηκαν πάνω από 30 στρατόπεδα εκπαίδευσης των «μουτζαχεντίν» από τις πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις και Αμερικάνους πράκτορες.

Σε αυτές τις συνθήκες, στο τέλος του 1979, η κατάσταση στη χώρα ήταν τραγική και έτσι η αφγανική κυβέρνηση ζήτησε – βάσει του «Συμφώνου Βοήθειας»91 που είχαν υπογράψει πριν ένα χρόνο η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν και της ΕΣΣΔ – την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της ΕΣΣΔ. Ο πόλεμος κράτησε για 13 περίπου χρόνια. Στα πλαίσια της πολιτικής της Περεστρόικα αποφασίσθηκε η αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν το 1989. Τρία χρόνια αργότερα, το 1992, παρά την αντίσταση των προοδευτικών δυνάμεων, οι «μουτζαχεντιν» κατέλαβαν την πρωτεύουσα Καμπούλ, ανέτρεψαν την Επανάσταση και πραγματοποίησαν απίστευτες σε έκταση σφαγές. Το 1996, το καθεστώς τον «μουτζαχεντίν» ανατράπηκε από τους «Ταλιμπάν». Ο τελευταίος Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν Νατζιμπουλάχ, που από το 1992 είχε ζητήσει άσυλο στα γραφεία του ΟΗΕ στην Καμπούλ, απαγχονίζεται σε κοινή θέα.

Το καθεστώς που επικράτησε στο Αφγανιστάν μετά το 1992 ξαναβύθισε τη χώρα στο σκοτάδι της καθυστέρησης, της φτώχειας, της φεουδαρχίας, στις τοπικές και εθνοτικές έριδες, παίρνοντας πίσω όλες τις κατακτήσεις και τα προοδευτικά βήματα που έγιναν την περίοδο 1978-1992 (δημόσια δωρεάν Παιδεία, δικαιώματα στη γυναίκα κ.λπ.)92.

Οι αντιδραστικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν δεν ήταν εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, όπως τους παρουσίασε η αστική προπαγάνδα, αλλά δυνάμεις που αντιστάθηκαν στην πρόοδο και την ανάπτυξη της χώρας προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας υπό την καθοδήγηση της λαϊκής επαναστατικής εξουσίας. Η επικράτηση των αντιδραστικών δυνάμεων ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της στήριξης του ιμπεριαλισμού.

Οπως, άλλωστε, αποκαλύπτει σε συνέντευξή του ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ επί Προεδρίας Τζίμι Κάρτερ, Ζίμπιγκνιου Μπρεζίνσκι: «Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή της ιστορίας, η CIA άρχισε να βοηθά τους Μουτζαχεντίν μέσα στο 1980, δηλαδή, μετά την εισβολή του σοβιετικού στρατού στο Αφγανιστάν, στις 24 Δεκέμβρη 1979. Αλλά στην πραγματικότητα, όπως κρατήθηκε μυστικά έως τώρα, τα πράγματα έγιναν τελείως διαφορετικά. Στην πραγματικότητα, ήταν 3 Ιούλη του 1979, όταν ο πρόεδρος Κάρτερ υπέγραψε το πρώτο διάταγμα για μυστική βοήθεια στους αντίπαλους του φιλο-σοβιετικού καθεστώτος στην Καμπούλ. Εκείνη ακριβώς τη μέρα, έγραψα ένα σημείωμα στον πρόεδρο όπου εξηγούσα πως κατά τη γνώμη μου αυτή η βοήθεια θα προκαλέσει την επέμβαση του σοβιετικού στρατού»93.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Αφγανιστάν μπορεί να μην πήρε χαρακτήρα ανοικτής ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής εισβολής με την άμεση συμμετοχή των ιμπεριαλιστών – όπως έγινε αργότερα – όμως αποτέλεσε μέρος ενός «μυστικού σχεδίου» στα πλαίσια της πολιτικής του ψυχρού πολέμου. 

Σημειώσεις

83. Π. Σβάιτσερ «Η Νίκη», εκδόσεις «Παπαζήση», σελ. 77.

84. Π. Σβάιτσερ «Η Νίκη», εκδόσεις «Παπαζήση», σελ. 79.

85. Π. Σβάιτσερ «Η Νίκη», εκδόσεις «Παπαζήση», σελ. 118.

86. Π. Σβάιτσερ «Η Νίκη», εκδόσεις «Παπαζήση» , σελ. 119-120.

87. Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν ιδρύθηκε το 1965. Ηταν κόμμα, που, σύμφωνα με το Καταστατικό του, υιοθετούσε το μαρξισμό – λενινισμό. Το 1967 διασπάστηκε σε δύο ομάδες το ΛΔΚΑ – «Λαός» και το ΛΔΚΑ – «Σημαία». Οι δύο ομάδες ενώνονται ξανά το 1977. Παρ’ όλη την ένωση του Κόμματος, η διαπάλη συνεχίστηκε ανάμεσα στις δύο ομάδες και κορυφώθηκε το 1979 λαμβάνοντας διαστάσεις σύγκρουσης στα πλαίσια της λαϊκής εξουσίας.

88. Στοιχεία από το βιβλίο «Αφγανιστάν – Η λαϊκή επανάσταση», Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» 1980, σελ. 25.

89. Η συνέντευξη του Μπαμπράκ Καρμάλ, ΓΓ του ΛΔΚΑ και Πρόεδρου της ΛΔ του Αφγανιστάν, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Προβλήματα Ειρήνης και Σοσιαλισμού», τεύχος 4ο, 1980. Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» 1/01/2002.

90. Στοιχεία από το βιβλίο «Αφγανιστάν – Η λαϊκή επανάσταση», Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» 1980, σελ. 58.

91. Στοιχεία από το βιβλίο «Αφγανιστάν – Η λαϊκή επανάσταση», Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» 1980, σελ. 51.

92. Εφημερίδα «Καθημερινή» 29/12/1999.(Αναδημοσίευση αποσπασμάτων από εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 29/04/2004).

93. Συνέντευξη του Ζίμπιγκνιου Μπρεζίνσκι στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» το Γενάρη του 1998 (Αναδημοσίευση αποσπασμάτων από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 14/10/2001.)

Η ιδεολογική αντιπαράθεση με τον αντικομμουνισμό για το περιεχόμενο των εννοιών ελευθερία, δημοκρατία και βία. Ο λεγόμενος «ολοκληρωτισμός»

Για την ελευθερία και τη δημοκρατία

Η επικρατούσα αντίληψη για την ελευθερία και τη δημοκρατία είναι η αστική. Οι έννοιες αυτές δεν έχουν «ουδέτερο», «εθνικό» ή «ευρωπαϊκό», «δυτικό χριστιανικό» περιεχόμενο, όπως υποστηρίζουν οι αστοί και οι οπορτουνιστές, αλλά έχουν περιεχόμενο ταξικό.

Η πάλη των αστικών επαναστάσεων για ελευθερία και δημοκρατία ενάντια στη φεουδαρχική απολυταρχία εξέφραζε τη διεκδίκηση αυτών των πολιτικών και νομικών όρων που θα διασφάλιζαν την ανάπτυξη και κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Ο καπιταλισμός ως πιο ανεπτυγμένο εκμεταλλευτικό σύστημα έσπασε τα φυσικά δεσμά του άμεσου παραγωγού, τον ήθελε ελεύθερα μετακινούμενο για την οικονομική εκμετάλλευσή του. Γι’ αυτό και έσπασε τις δομικές και θεσμοθετημένες δεσμεύσεις του δουλοπάροικου. Ο εργάτης, απαλλοτριωμένος από τα μέσα παραγωγής και από τη γη, το μόνο που έχει στην ιδιοκτησία του είναι η ικανότητά του για δουλειά και αυτή την ικανότητα πουλάει στον καπιταλιστή-ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής για να ζήσει. Αυτή η ελευθερία όμως είναι φαινομενική, γιατί επί της ουσίας, μη έχοντας στην ιδιοκτησία του μέσα παραγωγής, είναι απόλυτα δέσμιος της σχέσης μισθωτής εργασίας που είναι προϋπόθεση για την επιβίωσή του. Είναι ελευθερία που κρύβει τη βαθιά εκμετάλλευση.

Η ίδια η μισθωτή σχέση επιβάλλει στον εργάτη να αποξενώνεται από το προϊόν της εργασίας του και να περιορίζει τις ανάγκες του ανάλογα με αυτό το κομμάτι της αξίας της εργασίας του που προορίζεται για την αναπαραγωγή της εργατικής του δύναμης.

Ο πλούτος που παράγεται από την εργασία του δε γίνεται δική του ιδιοκτησία, αλλά περνάει στα χέρια των ιδιοκτητών μέσων παραγωγής, στα χέρια των καπιταλιστών.

Είναι ψέμα ότι στο σύγχρονο καπιταλισμό το «άτομο» έχει δυνατότητα να επιλέξει ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, να κινηθεί πιο ευέλικτα μεταξύ μεγαλύτερης και μικρότερης εργάσιμης ημέρας – εβδομάδας, να γίνει ελεύθερος επαγγελματίας κλπ. Ολες οι επιλογές καθορίζονται από την τάξη και το κοινωνικό στρώμα από το οποίο προέρχεται ή ανήκει. Κι αν κατορθώσει να ξεφύγει, έστω με συμβιβασμούς και αναξιοπρεπείς υποχωρήσεις, τίποτε δεν είναι σταθερά εξασφαλισμένο. Πολύ περισσότερο που αυτό δεν μπορεί να συμβεί μαζικά για την πλειοψηφία των νέων που προέρχονται από την εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης. Η τάση να γενικεύεται η μισθωτή εργασία αγκαλιάζει όλο και περισσότερο την επιστημονικά εξειδικευμένη εργασία. Η τύχη των πολλών νέων επιστημόνων είναι η εκμετάλλευσή τους από το κεφάλαιο, δηλαδή από την καπιταλιστική εκπαιδευτική, νοσοκομειακή, δικηγορική, κατασκευαστική επιχείρηση κλπ.

Ελεύθερος να μη δουλεύει για την επιβίωσή του και της οικογένειάς του είναι μόνο ο νέος της οικογένειας της τάξης των εισοδηματιών, αυτών των λίγων που συγκεντρώνουν τον πλούτο από τη δουλειά των άλλων.

Για τους κομμουνιστές σε φιλοσοφικό επίπεδο δεν υπάρχει απόλυτη φυσική ελευθερία, όπως υποστηρίζουν διάφοροι φιλελεύθεροι και αναρχικοί διανοητές. Η ελευθερία είναι η κατανόηση της αναγκαιότητας, δηλαδή η κατανόηση των νόμων κίνησης ενός φυσικού και κοινωνικού φαινομένου που σου δίνει τη δυνατότητα για την αναγκαία συνειδητή δράση 94 (π.χ. η αποκάλυψη του νόμου της βαρύτητας έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να φτιάξει αεροπλάνο και να κατακτήσει τους ουρανούς). Ο επιστημονικός κομμουνισμός με τη μελέτη των κοινωνικών νομοτελειών, των νομοτελειών της ταξικής πάλης, δίνει επιστημονικό χαρακτήρα στην πολιτική πάλη της εργατικής τάξης για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας και την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Η νέα επαναστατική εργατική εξουσία, η δικτατορία του προλεταριάτου, πραγματοποιεί τη δυνατότητα να δομηθεί η παραγωγή και όλες οι κοινωνικές σχέσεις πάνω στην αντιστοίχηση της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής με τον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας. Αυτή είναι η νομοτέλεια που αξιοποιείται συνειδητά από την επαναστατική εξουσία για να οικοδομήσει τη νέα κοινωνία του κομμουνισμού που με αυτή την έννοια αποτελεί το «βασίλειο της ελευθερίας».

Τα όρια της πολιτικής ελευθερίας στον καπιταλισμό καθορίζονται από το σε ποιο βαθμό αυτά δεν αμφισβητούν αλλά διευκολύνουν την ανάπτυξη και διαιώνιση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στο Παρίσι της Γαλλικής Επανάστασης το πρώτο μέτρο που πάρθηκε ήταν η απαγόρευση των απεργιών. Αν αυτό συνέβαινε όταν η αστική τάξη ήταν προοδευτική κινητήρια δύναμη στην ιστορία, είναι κατανοητό πόσο αντιδραστική είναι και θα είναι η πολιτική της στις ημέρες μας που έχει ήδη εξελιχτεί σε αντιδραστική τάξη. Οσο θα οξύνονται οι αντιθέσεις του καπιταλισμού, τόσο θα περιορίζονται οι πολιτικές και νομικές ελευθερίες για την εργατική τάξη και το κίνημά της.

Από την ίδια σκοπιά η αστική δημοκρατία είναι δημοκρατία στα πλαίσια του καπιταλισμού. Είναι μορφή έκφρασης της δικτατορίας της αστικής τάξης. Η λειτουργία της αστικής δημοκρατίας αποσκοπεί στη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος και τη διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Τα λεγόμενα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες (καθολικό δικαίωμα ψήφου, ελευθερία της συνείδησης, ελευθερία του συνδικαλισμού κλπ.) που υπάρχουν στα περισσότερα αστικά συντάγματα δεν παραχωρήθηκαν γενναιόδωρα από τους αστούς στην εργατική τάξη, αλλά μετά από σκληρή ταξική πάλη και όταν η αστική τάξη απέκτησε την ικανότητα να μπορεί μέσα από τη λειτουργία αυτών των ελευθεριών να ενσωματώνει πλατιές εργατικές και λαϊκές μάζες στην πολιτική της. Η αστική τάξη δε δίστασε ούτε στιγμή να περιορίσει ή να καταργήσει τέτοιου είδους ελευθερίες όταν ένιωσε ότι αυτό είναι αναγκαίο για τη σταθεροποίηση του καπιταλιστικού συστήματος. Η γενική τάση στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού είναι ο περιορισμός τέτοιων ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Η σοσιαλιστική δημοκρατία ή η δικτατορία του προλεταριάτου αποτελεί το βασικό περιεχόμενο της εξουσίας της εργατικής τάξης μετά την επικράτηση της επανάστασης και διατηρείται μέχρι τον ανεπτυγμένο κομμουνισμό, μέχρι την εξάλειψη των ταξικών αντιθέσεων και τη φυσική απονέκρωση του κράτους ως οργάνου εξουσίας. Το καθήκον της εξουσίας της εργατικής τάξης είναι ο μετασχηματισμός των υλικών βάσεων της κοινωνίας από καπιταλιστικές σε κομμουνιστικές, η υπεράσπιση της επανάστασης από τις προσπάθειες των εκμεταλλευτριών τάξεων να ξαναπάρουν την εξουσία, να ανατρέψουν το σοσιαλισμό. Σε αυτή την κατεύθυνση, από τα πρώτα καθήκοντα της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας σε αυτά τα μέσα παραγωγής που ο καπιταλισμός τα έχει συγκεντρώσει σε τέτοιο βαθμό που υφίστανται οι προϋποθέσεις για την κοινωνικοποίησή τους και ταυτόχρονα τη συγκέντρωση και ανάπτυξη αυτών των τομέων της παραγωγής όπου επικρατεί η μικρή ατομική ιδιοκτησία στην κατεύθυνση της κοινωνικοποίησής τους. Η σοσιαλιστική δημοκρατία διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για ενσωμάτωση των αυτοαπασχολούμενων στη μεγάλη κοινωνική παραγωγή, βελτιώνοντας σταδιακά το επίπεδο ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών τους. Με αυτή την έννοια εκφράζει τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους ως συμμάχων στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Ταυτόχρονα η σοσιαλιστική δημοκρατία σημαίνει την καταπίεση των παλιών εκμεταλλευτριών τάξεων από την εξουσία της εργατικής τάξης σε συμμαχία με λαϊκά στρώματα, δηλαδή από τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Στη σοσιαλιστική δημοκρατία η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι ασκούνται στα ζητήματα οργάνωσης της παραγωγής και όλων των κοινωνικών δομών στον έλεγχο του διοικητικού μηχανισμού, στο σχεδιασμό, την υλοποίηση. Δεν περιορίζονται στην εκλογή αντιπροσώπων σε σώματα νομοθετικής εξουσίας, αλλά άμεσα συμμετέχουν στους θεσμούς και τα όργανα της λαϊκής εξουσίας (που στην ΕΣΣΔ ονομάστηκαν Σοβιέτ), δομημένα από κάτω προς τα πάνω. Βέβαια, η υλοποίηση της σοσιαλιστικής δημοκρατίας δεν είναι έργο μονόπρακτο, είναι πορεία με αντιφάσεις, ταξικούς αγώνες σε νέες συνθήκες. Εχθρός της είναι η αντίσταση της νικημένης εκμεταλλεύτριας τάξης.

Οπως τόνιζε ο Λένιν: «Η ιστορική …αλήθεια συνίσταται στο ότι κανόνας κάθε βαθιάς επανάστασης είναι η μακρόχρονη, επίμονη, απεγνωσμένη αντίσταση των εκμεταλλευτών, που διατηρούν για πολλά χρόνια μεγάλα και ουσιαστικά πλεονεκτήματα απέναντι στους εκμεταλλευόμενους. Ποτέ – έξω από τη γλυκανάλατη φαντασία του γλυκανάλατου κουτεντέ Κάουτσκυ – οι εκμεταλλευτές δε θα υποταχθούν στην απόφαση της πλειοψηφίας των εκμεταλλευόμενων χωρίς να δοκιμάσουν σε μια σειρά μάχες, σε μια τελευταία απεγνωσμένη μάχη τα πλεονεκτήματα τους»95.

Ομως εχθρός της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, δηλαδή της ίδιας της μαζικής συμμετοχής της εργατικής τάξης στην εξουσία, είναι και άλλες επιβιώσεις του παρελθόντος, όπως το επίπεδο συνείδησής της, η μικροαστική στάση στην ιδιοκτησία, η αντίληψη της εργασίας ως μέσου επιβίωσης κι όχι ως ανάγκης. Κι από την άλλη όλα αυτά ενισχύουν τη δυνατότητα ανάπτυξης της γραφειοκρατίας, απόσπασης, ακόμα και σφετερισμού του κοινωνικού αγαθού από μετέχοντες σε διευθυντικά και διοικητικά όργανα. Στον 21ο αιώνα η διεθνής εργατική τάξη μπορεί να γίνει πιο ώριμη για την κατάκτηση, ανάπτυξη και διαφύλαξη της εργατικής εξουσίας.

Σημειώσεις

94. «Η ελευθερία δε συνίσταται στη φανταστική ανεξαρτησία από τους νόμους της φύσης, αλλά στη γνώση αυτών των νόμων και στη βασισμένη σε αυτή τη γνώση δυνατότητα να εξαναγκάζει κανείς σκόπιμα τους νόμους της φύσης να δρουν για συγκεκριμένους σκοπούς». Φρ. Ενγκελς «Αντι-Ντύρινγκ», σελ. 171, εκδόσεις «Αναγνωστίδη».

95. Β. Ι. Λένιν Απαντα, τ. 37, σελ. 264-265, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Για τη βία

Επομένως, αφού η βία είναι στοιχείο της ταξικής πάλης και εξουσίας βλέπουμε το ταξικό περιεχόμενό της, τον ταξικό της χαρακτήρα στη σοσιαλιστική επανάσταση και εξουσία: Την υπεράσπιση των γενικών συμφερόντων της πλειοψηφίας από τη βία των εκμεταλλευτών.

Οι διάφοροι αστοί όσο και οι οπορτουνιστές96 βγάζουν κηρύγματα ενάντια στη βία. Η κοινοβουλευτική μορφή της αστικής δημοκρατίας εμφανίζεται ως ένα σύστημα που βάζει τάξη ανάμεσα στις διάφορες αντικρουόμενες ομάδες της κοινωνίας, ως ευνομούμενη, ως μέσο με το οποίο υλοποιείται η θέληση της πλειοψηφίας, συγκεράζει διαφορετικά συμφέροντα κι έτσι εκφράζεται στις εκλογές. Τίποτα δεν επιβάλλεται με τη βία λένε οι αστοί. Η κυβέρνηση θα πρέπει να υλοποιήσει την πολιτική της γιατί γι’ αυτό την εξέλεξε ο λαός. Καταγγέλλουν τις διάφορες ακραίες πρακτικές, όπως ονομάζουν δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Από κοντά οι οπορτουνιστές αρνούνται τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας, αυτοαποκαλούνται θιασώτες της κοινωνίας της ανοχής και του σεβασμού της διαφορετικής άποψης, της καθαρής δημοκρατίας. Υποστηρίζουν ότι προέχει να αλλάξουν οι συνειδήσεις των ανθρώπων και μετά η κοινωνία.

Ολες αυτές οι αντιλήψεις και θεωρίες κρύβουν τη μία και μοναδική πραγματικότητα. Ο καπιταλισμός επιβάλλεται στις λαϊκές μάζες μέσω της βίας που ασκεί το αστικό κράτος με πολύμορφους μηχανισμούς που συνδυάζουν τη χειραγώγηση και την καταστολή. Πόσο, για παράδειγμα, μπορεί να είναι ελεύθερη η ψήφος στα πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όταν η εργασιακή τρομοκρατία και η απειλή της ανεργίας, οι μηχανισμοί εξαγοράς συνειδήσεων, το αστικό ιδεολογικό οπλοστάσιο μέσα από την εκπαίδευση και τόσα άλλα διαμορφώνουν θέληση ενσωμάτωσης και υποταγής στο σύστημα για το μεγαλύτερο μέρος των μισθωτών και των οικογενειών τους, διαμορφώνουν ψευδή συνείδηση υποταγής των ταξικών τους συμφερόντων στους δήθεν «υπερταξικούς» «εθνικούς στόχους» (π.χ. ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση και «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας) και οράματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ταξικού τους αντιπάλου, των καπιταλιστών;

Η άρνηση της βίας αποτελεί επί της ουσίας άρνηση στις εκμεταλλευόμενες τάξεις της δυνατότητας για ανατροπή του καπιταλισμού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Ελεγε ο Ενγκελς κάνοντας κριτική στον Ούγκεν Ντύρινγκ:

«Το ότι όμως η βία παίζει και άλλο ρόλο στην ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, το ότι δηλαδή σύμφωνα με τα λόγια του Μαρξ είναι η μαμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούργια κοινωνία, ότι αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάζει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές – για όλα αυτά δεν λέει λέξη ο κύριος Ντύρινγκ. Μόνο αναστενάζοντας και βογκώντας παραδέχεται πως ίσως για να ανατραπεί το οικονομικό σύστημα της εκμετάλλευσης μπορεί να χρειαστεί δυστυχώς η βία! Γιατί κάθε χρήση της βίας διαφθείρει εκείνον που τη χρησιμοποιεί!

Και όλα αυτά λέγονται παρά τη μεγάλη ηθική και πνευματική ανύψωση που έφεραν όλες οι νικηφόρες επαναστάσεις»97.

Η προπαγάνδα περί «ολοκληρωτισμού»

Ο όρος ολοκληρωτισμός χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από διάφορους αστούς και μικροαστούς με στόχο να ταυτίσουν το σοσιαλισμό με το φασισμό με το επιχείρημα ότι και οι δύο έχουν κοινά χαρακτηριστικά: Ενα κόμμα, μαζική οργάνωση του λαού, τρομοκρατία απέναντι στους αντιπάλους, κατάργηση του αστικού κοινοβουλευτισμού, κλπ. Ετσι παρουσιάζεται ένα σχήμα αντίθεσης της δημοκρατίας από τη μια πλευρά και του ολοκληρωτισμού από την άλλη.

Η ταύτιση αυτή δύο φαινομένων τόσο ασύμβατων μεταξύ τους, όπως ο φασισμός και ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός, γίνεται στη βάση της τοποθέτησης ως κύριου κριτηρίου των πολιτικών μορφών του κράτους, δίχως να αναλύεται (αντίθετα συσκοτίζεται) το περιεχόμενο της κρατικής εξουσίας και οι σχέσεις του με τη δομή της κοινωνίας, δηλαδή με τις κοινωνικές τάξεις και την πάλη που διεξάγεται μεταξύ τους. Η αστική ιδεολογία από τότε που περιορίστηκε στην απολογητική του καπιταλιστικού συστήματος έτσι προτιμά να βλέπει τον κόσμο, δηλαδή ως ενσάρκωση και διαπάλη κάποιων ιδεών και ιδανικών, το σημαντικότερο εκ των οποίων είναι η «αστική» δημοκρατία.

Ο φασισμός όμως αποτελεί ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα της αστικής τάξης. Η άνοδος του φασισμού σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες εξέφραζε τις ανάγκες της αστικής τάξης αυτών των χωρών στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο του Μεσοπολέμου, σε συνθήκες διαχείρισης μεγάλης οικονομικής κρίσης, πολεμικής προετοιμασίας για μοίρασμα και ξαναμοίρασμα των αγορών. Ο φασισμός ταίριαζε στην ανάγκη τους για μια γρήγορη και μαχητική ενσωμάτωση και συσπείρωση τμημάτων της εργατικής τάξης και της νεολαίας γύρω από τους «εθνικούς» (βλέπε ιμπεριαλιστικούς) στόχους της αστικής τάξης.

Τα φασιστικά κόμματα στηρίχτηκαν ανοιχτά από τα μονοπώλια της χώρας τους, αυτά που σε άλλη φάση στήριζαν τα αστικά φιλελεύθερα κόμματα.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η αστική τάξη μπορεί με ευκολία και με ευελιξία να αξιοποιεί διάφορες μορφές διακυβέρνησης, να περνάει από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία στην ανοιχτή δικτατορία της, ανάλογα με το τι επιτάσσουν τα συμφέροντά της. Οποια μορφή όμως και αν παίρνει η διακυβέρνηση, το αστικό κράτος επί της ουσίας εκφράζει τη δικτατορία της αστικής τάξης. Το αστικό κοινοβούλιο και οι εκλογικές διαδικασίες ανάδειξής του δεν παύουν να είναι θεσμοί ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης και ακόμη φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η αστική δημοκρατία προστατεύει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, τις καπιταλιστικές εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και σε αυτή την κατεύθυνση λειτουργεί συνδυάζοντας μορφές ενσωμάτωσης και καταστολής.

Οπου τα ΚΚ είναι νόμιμα, μπορούν (όσο είναι αυτό δυνατό) να εκφράζουν τις θέσεις τους, σε καμιά περίπτωση όμως δεν «αφήνονται» να τις υλοποιήσουν ακόμη και αν η εργατική τάξη το θελήσει (π.χ. Ελλάδα του 1944-1949). Είναι ευπρόσδεκτα από την αστική τάξη μόνο τα κατ’ όνομα ΚΚ που έχουν γίνει κόμματα της διαχείρισης (π.χ. κόμματα του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος, κλπ.). Ιστορικά επίσης διαμορφώνονται οι συνθήκες ανοχής ή όχι του πολιτικού συστήματος στη νόμιμη έκφραση των ΚΚ (βάζοντας πάντοτε περιορισμούς στη δράση και τη λειτουργία τους), χωρίς να εγκαταλείπεται ο στόχος της ενσωμάτωσης των ΚΚ στο αστικό πολιτικό σύστημα.

Ο πολυκομματισμός δε σημαίνει και δυνατότητα διαφορετικών επί της ουσίας επιλογών. Ας δούμε το παράδειγμα της χώρας μας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν βασικά δύο διαφορετικά κόμματα εξουσίας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), τα οποία εκφράζουν στρατηγικά τις ίδιες κατευθύνσεις, έχοντας επιμέρους, ασήμαντες για το σύστημα, διαφορές. Ταυτόχρονα, υπάρχουν μικρότερα κόμματα με κάποιες ιδεολογικο-πολιτικές διαφοροποιήσεις ως προς τα βασικά κόμματα εξουσίας (ο ΛΑ.Ο.Σ. ως προς τη ΝΔ , ο ΣΥΝ ως προς το ΠΑΣΟΚ) που δε παύουν να λειτουργούν συμπληρωματικά και δορυφορικά. Ο πολυκομματισμός λοιπόν δεν είναι δείκτης δημοκρατίας. Το αστικό πολιτικό σύστημα μπορεί να διαμορφώνεται με δύο βασικά εναλλασσόμενα κόμματα αστικής εξουσίας ή και με περισσότερα με μικρότερη κοινοβουλευτική δύναμη, ανάλογα με το εκάστοτε εκλογικό σύστημα, ανάλογα με άλλες πολιτικές συγκυρίες που οδηγούν σε μονοκομματικές κυβερνήσεις ή σε πολυκομματικά σχήματα κυβερνητικής συνεργασίας.

Η αστική δημοκρατία είναι τυπική και τότε ακόμα που βρίσκεται στο απόγειο του δημοκρατισμού της.

Η σοσιαλιστική εξουσία, αντίθετα, όποια μορφή και αν πήρε, αποτελούσε την εξουσία της εργατικής τάξης σε συνεργασία με τους συμμάχους της, με στόχο την καταπίεση των εκμεταλλευτριών τάξεων που συνεχίζουν να αντιστέκονται στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Στη σοσιαλιστική δημοκρατία η εργατική τάξη οργανώνει την παραγωγή, έχει λόγο στη διεύθυνση της οικονομίας.

Το ποιες μορφές παίρνει η εργατική εξουσία εξαρτάται από μια σειρά παράγοντες. Για παράδειγμα, δεν υπήρχε σε όλες τις χώρες ένα μόνο κόμμα, όπως στην ΕΣΣΔ. Στην Τσεχοσλοβακία, στη Βουλγαρία, στη Γερμανική ΛΔ υπήρχαν και άλλα κόμματα που εξέφραζαν κοινωνικές δυνάμεις σύμμαχες με την εργατική τάξη και επομένως αποδέχονταν το σοσιαλιστικό Σύνταγμα.

Στην ΕΣΣΔ η ύπαρξη ενός μόνο κόμματος σχετίζεται με το γεγονός ότι όλα τα υπόλοιπα κόμματα, μικροαστικά και οπορτουνιστικά, πέρασαν με το μέρος της αντεπανάστασης και διαλύθηκαν. Η ενότητα εξάλλου της εργατικής τάξης προϋποθέτει την ύπαρξη και λειτουργία ενός ΚΚ. Την ίδια όμως στιγμή υπήρχαν κοινωνικές οργανώσεις στις οποίες ήταν οργανωμένη η πλειοψηφία του λαού, συνδικάτα, οργανώσεις γυναικών, κλπ.

Το σοσιαλιστικό κράτος, υπερασπιζόμενο την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, δεν επιτρέπει να λειτουργούν κόμματα που εκφράζουν τα συμφέροντα των παλιών εκμεταλλευτριών τάξεων, που εκπροσωπούν τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και παλεύουν για την ανατροπή του σοσιαλισμού και την καπιταλιστική παλινόρθωση.

Σημειώσεις

96. Ομιλία Αλαβάνου στην ΚΠΕ του ΣΥΝ 22.01.2005: «Εμείς από φιλοσοφία και αξίες είμαστε αντίθετοι και καταδικάζουμε τη χρήση ακραίων μορφών βίας απέναντι στη βία του συστήματος».

97. Φρ. Ενγκελς «Αντι-Ντύρινγκ», σελ. 271, εκδόσεις «Αναγνωστίδη» 

ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Το οπορτουνιστικό ρεύμα είναι αποτέλεσμα της επίδρασης της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα. Επί της ουσίας, όπου και όταν κυριαρχεί στο εργατικό κίνημα, οδηγεί στον αφοπλισμό της εργατικής τάξης από τη δυνατότητα προετοιμασίας και εκδήλωσης της σοσιαλιστικής επανάστασης: Είτε με τη μορφή του δεξιού οπορτουνισμού, δηλαδή με την προσαρμογή, τον ταξικό συμβιβασμό και κατά συνέπεια την υποταγή και ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος στα συμφέροντα του κεφαλαίου είτε με τη μορφή του αριστερού οπορτουνισμού, δηλαδή με την υποτίμηση στην πράξη των νόμων της ταξικής πάλης, την αγνόηση του ρόλου του αντικειμενικού παράγοντα, οδηγώντας στο βολονταρισμό και τον τυχοδιωκτισμό, στην απομόνωση από τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις.

Πολλές φορές στην πράξη αυτά τα δύο ρεύματα συμπίπτουν, εκφράζοντας μια συνολικότερη εχθρική στάση απέναντι στο μαρξιστικό-λενινιστικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα, στα κομμουνιστικά κόμματα.

Είδαμε άλλωστε ότι οπορτουνιστικά ρεύματα μέσα στα ΚΚ, τόσο στην ΕΣΣΔ και τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες όσο και αλλού, αξιοποιήθηκαν τόσο από την αντικομμουνιστική εκστρατεία όσο και από την αντεπανάσταση.

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα για το πώς οι οπορτουνιστές στηρίζουν τον αντικομμουνισμό, ανεξάρτητα από διαθέσεις και προθέσεις.

Οι δεξιοί οπορτουνιστές αντιμετωπίζουν ως «οικουμενικές» αξίες την ελευθερία, τη δημοκρατία, αρνούμενοι ουσιαστικά την ταξική τους φύση και υιοθετούν την αστική φιλελεύθερη άποψη γι’ αυτά. Πίσω από το σύνθημα του «σοσιαλισμού με ελευθερία και δημοκρατία», που θα έρθει σαν αποτέλεσμα της «φυσικής εξέλιξης» του καπιταλισμού, ουσιαστικά κρύβεται το ουτοπικό όραμα για έναν δίκαιο και ανθρώπινο καπιταλισμό.

Στην αντιπαράθεσή τους με την επαναστατική άποψη οι οπορτουνιστές αναμασάνε όλα τα επιχειρήματα της αστικής αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, παίρνοντας το μέρος των αστών σε σχέση με στρατηγικά ζητήματα για το εργατικό κίνημα. Η δράση τους και ο ρόλος τους έχουν κριθεί σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους, όπως είδαμε και προηγουμένως (Γερμανία 1918, μενσεβικισμός, οπορτουνιστικές ομάδες στο ΠΚΚ (μπ.) στις δεκαετίες 1920-1930, αντισταλινισμός, ευρωκομμουνισμός, περεστρόικα, κλπ.)98.

Η άρνηση του επαναστατικού δρόμου αλλαγής της κοινωνίας και ο φόβος απέναντι στην επαναστατική βία τούς οδηγεί να ταυτίζουν την επανάσταση με το πραξικόπημα, να εξωραΐζουν την αστική δημοκρατία και να τη θεωρούν μέσο αλλαγής του χαρακτήρα της εξουσίας (η θέση για «κοινοβουλευτικό πέρασμα»).

Οι αποστάσεις τους από την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης τους οδηγούν τελικά με το μέρος των αντεπαναστατικών δυνάμεων, όταν εκδηλώνεται η επανάσταση.

Η χρόνια θέση τους ανοχής στην αστική εξουσία και ενσωμάτωσης σε αυτή τους οδηγεί να αντιμετωπίζουν το κράτος της εργατικής τάξης ως «ολοκληρωτικό καθεστώς». Αυτή η θέση τους την περίοδο οικοδόμησης του σοσιαλισμού στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και της ΕΣΣΔ πήρε χαρακτήρα αντισοβιετισμού.

Τα κόμματα του παλιού οπορτουνιστικού ρεύματος αυτού της Β’ Διεθνούς99, που μετατράπηκε στο αστικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα διαχείρισης του καπιταλισμού, άσκησαν αντικομμουνιστική και αντεπαναστατική δράση από θέσεις ως κόμματα εξουσίας, τόσο ενάντια στο κομμουνιστικό κίνημα των χωρών τους όσο και πρωτοστατώντας στην αντικομμουνιστική εκστρατεία ενάντια στην ΕΣΣΔ και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη100.

Οι δεξιές οπορτουνιστικές δυνάμεις που επικράτησαν στα κυβερνώντα κόμματα στις σοσιαλιστικές χώρες, πέρα από το ότι ακολούθησαν πολιτικές που ουσιαστικά ενίσχυσαν αντεπαναστατικές δυνάμεις και ενέργειες, ενίσχυσαν και τα επιχειρήματα της αντικομμουνιστικής εκστρατείας, κυρίως με όχημα τον αντισταλινισμό.

Γι’ αυτό και οι δεξιοί οπορτουνιστές, ιδιαίτερα οι πρώην, οι μετανιωμένοι κομμουνιστές, τυγχάνουν ιδιαίτερης εκτίμησης στην αστική προπαγάνδα, ιδιαίτερης μεταχείρισης και προβολής από τα αστικά ΜΜΕ.

Στην ίδια κατεύθυνση και ιδιαίτερα στους χώρους της νεολαίας αξιοποιούνται και δρουν τροτσκιστικές και αναρχοαυτόνομες δυνάμεις, πρωταγωνιστώντας στη στήριξη της αντικομμουνιστικής εκστρατείας με «επαναστατικό» προσωπείο.

Ιδιαίτερα ο τροτσκισμός σαν οπορτουνιστικό ρεύμα συγκρούστηκε σκληρά με τη λενινιστική γραμμή σε όλη τη δεκαετία του 1920, ηττήθηκε ιδεολογικοπολιτικά, αποβλήθηκε από το κομμουνιστικό κίνημα και μετατράπηκε σε ανοιχτά αντεπαναστατικό και αντικομμουνιστικό ρεύμα. Ο αντικομμουνισμός των τροτσκιστών, παρόλο που επενδύεται με υπερεπαναστατική φρασεολογία, τους φέρνει κοντά όχι μόνο στο παλιό οπορτουνιστικό ρεύμα, στη σοσιαλδημοκρατία και στη «νέα αριστερή» οπορτουνιστική πολιτική, αλλά και προς την αντιδραστική προπαγάνδα και πρακτική. Είναι χαρακτηριστική η στάση που κράτησαν οι επίσημοι εκπρόσωποι του τροτσκισμού της λεγόμενης «4ης Διεθνούς»101 στην Ελλάδα, τόσο την περίοδο του ΕΑΜ όσο και την περίοδο του ΔΣΕ102. Η πάλη τους στράφηκε ενάντια στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, στο ΚΚΕ και στο ΔΣΕ, συκοφαντώντας τους αγώνες τους, αναπαράγοντας όλη την αντικομμουνιστική προπαγάνδα της εποχής. Στο όνομα της πάλης ενάντια στο «σταλινισμό» αρνήθηκαν ανοιχτά την αντίσταση στην ιμπεριαλιστική επέμβαση της Αγγλίας και των ΗΠΑ στη χώρα μας103 και ορισμένοι απ’ αυτούς χειροκρότησαν την ήττα του ΔΣΕ104.

Η έλλειψη συνεπούς επαναστατικής στρατηγικής στο κομμουνιστικό κίνημα τη δεκαετία του 1960, η επικράτηση δεξιών οπορτουνιστικών γνωστών και ευρωκομμουνιστικών τάσεων ενίσχυσαν τροτσκιστικά και αναρχικά ρεύματα ιδιαίτερα στη νεολαία, τον αριστερό οπορτουνισμό. Η δεκαετία του ’60 σημαδεύτηκε από τη διάσπαση στο κομμουνιστικό κίνημα, ως αποτέλεσμα της διάρρηξης των σχέσεων του ΚΚΣΕ με το ΚΚ Κίνας. Η κριτική που έκανε η ηγεσία του ΚΚ Κίνας σε ορισμένες δεξιές παρεκκλίσεις του ΚΚΣΕ στο 20ό Συνέδριό του και μετά (θέση για ειρηνική συνύπαρξη, κλπ.) – η οποία είχε σωστά στοιχεία – εξελίχθηκε σε ένα ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα στο κομμουνιστικό κίνημα, που πρόβαλε μια σειρά από αντιεπιστημονικές θέσεις και ουτοπικές εκτιμήσεις στην πολιτική του ΚΚ Κίνας, με πρακτική έκφραση τον έντονο αντισοβιετισμό, τη συνοδοιπορία με τις ΗΠΑ και την ενίσχυση αντιδραστικών κινημάτων. Τέτοιες αντιλήψεις ήταν: Ότι οι ΗΠΑ είναι χάρτινος τίγρης, η θεωρία των τριών κόσμων105,ο χαρακτηρισμός της ΕΣΣΔ ως «σοσιαλιμπεριαλιστικής δύναμης» και η ταύτισή της με τις ΗΠΑ, εθνικιστικές απόψεις και ενέργειες, λανθασμένη θεωρητική προσέγγιση του ιμπεριαλισμού, υπερεκτίμηση του ρόλου της αγροτιάς και της νεολαίας, λαθεμένες αντιλήψεις για την επανάσταση και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση που υποτιμούσαν ή αγνοούσαν τις αντικειμενικές συνθήκες. Ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων διαμόρφωσε το μαοϊσμό ως βασικό ιδεολογικό ρεύμα του αριστερού οπορτουνισμού106. Η ανοιχτή υποστήριξη του μαοϊκού ρεύματος σε αντεπαναστατικές ενέργειες, τόσο σε σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης (π.χ., Πολωνία το 1980) όσο και σε άλλες χώρες κυρίως του λεγόμενου τρίτου κόσμου (π.χ., Αγκόλα, Αφγανιστάν, κλπ.), δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την κριτική σε δεξιές παρεκκλίσεις στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

Σημειώσεις:

98. «Ο σύγχρονος δεξιός οπορτουνισμός» – συλλογή κειμένων, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

99. Β’ Διεθνής: Διεθνής Ένωση των Εργατικών Κομμάτων. Ιδρύθηκε το 1889 σαν αποτέλεσμα της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος τις δεκαετίες 1870 και 1880 και της ίδρυσης εργατικών σοσιαλιστικών κομμάτων σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Ο Φρ. Ένγκελς μέχρι το τέλος της ζωής του (1895) επέδρασε στη δράση της Β΄ Διεθνούς παίζοντας ρόλο ιδεολογικού και πολιτικού καθοδηγητή της. Στους κόλπους των κομμάτων της Β΄ Διεθνούς αναπτύχθηκε διαπάλη ανάμεσα στο συνεπές μαρξιστικό επαναστατικό ρεύμα και το δεξιό οπορτουνιστικό ρεύμα, το οποίο γεννήθηκε ως αποτέλεσμα του περάσματος στο μονοπωλιακό καπιταλισμό και τη διαμόρφωση της εργατικής αριστοκρατίας, τη σχετικά ειρηνική περίοδο του 1871-1914 και τις κοινοβουλευτικές και «μεταρρυθμιστικές» αυταπάτες που αυτή ενίσχυσε, τη διεύρυνση της εργατικής τάξης με τμήματα που προέρχονταν από μεσαία μικροαστικά στρώματα φορείς της μικροαστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα. Η υποστήριξη στις αστικές τάξεις των χωρών τους την περίοδο του πολέμου από την ηγεσία των κομμάτων της Β΄ Διεθνούς και η Οχτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία όξυναν την κρίση στη Β΄ Διεθνή και στα κόμματά της με αποτέλεσμα την αποχώρηση των μαρξιστών από αυτά τα κόμματα και τη δημιουργία Κομμουνιστικών Κομμάτων, δηλαδή Κομμάτων Νέου Τύπου, και της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς. Τα παλιά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εκφυλίστηκαν και στην πορεία εξελίχθηκαν σε αστικά κόμματα.

100. Στο βιβλίο του Π. Σβάιτσερ «Η Νίκη», σελ. 233-236 γίνεται ειδική αναφορά στο ρόλο του Σουηδού σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Ολαφ Πάλμε και στη στήριξη της σουηδικής σοσιαλδημοκρατίας στα υπονομευτικά σχέδια της CIΑ ενάντια στην ΕΣΣΔ , την Πολωνία και αλλού.

101. «4η Διεθνής»: Ονομασία που έδωσε στον εαυτό της η Διεθνής Τροτσκιστική Ένωση, η οποία ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1938. Το 1953 διασπάστηκε σε 2 τμήματα, τη Διεθνή Γραμματεία και τη Διεθνή Επιτροπή. Από τότε έχουν γίνει πάρα πολλές διασπάσεις. Σήμερα μια σειρά διεθνή τροτσκιστικά κέντρα διεκδικούν για τον εαυτό τους τον τίτλο της 4ης Διεθνούς. Το ελληνικό τμήμα της 4ης Διεθνούς υπήρξε το «Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα», που προερχόταν από το «Αρχειομαρξιστικό» ρεύμα. Δες: ΚΟΜΕΠ, τεύχος 6/2003, Α. Γκίκα: «Αρχειομαρξισμός – το κύριο ρεύμα του τροτσκισμού στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου».

102. Πολλά στοιχεία γι’ αυτό το ζήτημα προέρχονται από εισήγηση του Νίκου Ζαχαριάδη στη 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (12/2/1946) που δημοσιεύτηκε στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, 24/2/1946, με τίτλο: «Η σημερινή οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και τα προβλήματα του δημοκρατικού κινήματος και αγώνα». Αναδημοσίευση «Ριζοσπάστης» 19/12/2004, σελ. 19.

103. «Το Κόμμα (εννοεί τους τροτσκιστές) δε διεξάγει κανέναν αγώνα εναντίον των Άγγλων και για την απομάκρυνσή τους», «Ειδική έκδοση» στις 15 του Γενάρη 1946 του «Εργατικού Μετώπου», οργάνου της ΚΕ του «Διεθνιστικού Επαναστατικού Κόμματος» (τροτσκιστές – Ελληνικό Τμήμα της 4ης Διεθνούς).

104. Χαρακτηριστικό του εκφυλισμού των παλιών τροτσκιστών είναι το Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας, που προερχόταν από το Αρχειομαρξιστικό ρεύμα (με επικεφαλής τον Δημήτρη Γιωτόπουλο, έναν από τους ηγέτες των αρχειομαρξιστών). Η 3η Συνδιάσκεψή του το 1949, όντας νόμιμο κόμμα, έστειλε χαιρετιστήριο γράμμα στην κυβέρνηση για τη νίκη της επί του ΔΣΕ.

105. «Θεωρία των τριών κόσμων»: Αντιεπιστημονική θεωρία του μαοϊκού ρεύματος των δεκαετιών του 1960 και 1970. Σύμφωνα με αυτή τη «θεωρία» ο κόσμος χωριζόταν σε 3 ομάδες χωρών ανεξάρτητα από το κοινωνικοπολιτικό σύστημα αυτών των χωρών. Στην πρώτη ομάδα ανήκαν οι 2 «υπερδυνάμεις» ΗΠΑ και ΕΣΣΔ που «ηγεμόνευαν» τον κόσμο, στη δεύτερη ομάδα ανήκαν η Ιαπωνία και οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στην τρίτη ομάδα η Κίνα και όλες οι χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λ. Αμερικής ανεξάρτητα από το κοινωνικοπολιτικό τους σύστημα. Σύμφωνα με τους «μαοϊκούς» η βασική αντίθεση δεν ήταν ανάμεσα στο σοσιαλιστικό και το καπιταλιστικό σύστημα αλλά ανάμεσα στη «ηγεμονία» και την «εθνική ανεξαρτησία». Η θεωρία αυτή δικαιολογούσε την επιλογή της κινέζικης ηγεσίας για συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ (τις οποίες θεωρούσε «χάρτινη τίγρη» ) ενάντια στην ΕΣΣΔ και τη στήριξη των πιο αντιδραστικών δυνάμεων σε Ασία, Αφρική, Λ. Αμερική. Κάθε επικράτηση αντιιμπεριαλιστικών, αντιαποικιοκρατικών λαϊκών κινημάτων που είχε τη στήριξη της ΕΣΣΔ θεωρούνταν επιβουλή της εθνικής ανεξαρτησίας από τη «σοσιαλιμπεριαλιστική ΕΣΣΔ» και με αυτό το κριτήριο υποστηρίχτηκαν από τους μαοϊκούς οι ισλαμιστές Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν, η χρηματοδοτούμενη από τη CIA «Ουνιτά» στην Αγκόλα, κλπ.

106. «Ο σύγχρονος δεξιός οπορτουνισμός» – συλλογή κειμένων, η εισαγωγή σελ. 9-20, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Οταν αναφερόμαστε στον αντικομμουνισμό ως επιθετική μορφή διαστρέβλωσης και συκοφάντησης του κομμουνιστικού κινήματος, ως όπλο επίθεσης και βίας κατά του επαναστατικού εργατικού κινήματος, δεν τον ταυτίζουμε με ιδεολογικές διαφορές, με τα ιδεολογικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν μέσα στο εργατικό κίνημα ανεξάρτητα αν κάποια απ’ αυτά αντικειμενικά επικέντρωσαν την πολεμική τους ενάντια στο κομμουνιστικό κίνημα όπως και ο αστικός αντικομμουνισμός.

 Η αναφορά μας στον οπορτουνισμό έχει αυτή τη σημασία, της επισήμανσης του πώς αξιοποιείται από την αστική ιδεολογία και πολιτική.

Σήμερα το σύστημα χρειάζεται ένα ρεύμα που θα έχει στοιχεία αντικαπιταλιστικής κριτικής, αλλά θα είναι κύρια αντικομμουνιστικό, θα μηδενίζει την ιστορία και τις παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος, θα καταδικάζει την προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα, θα αρνείται τον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης, θα δουλεύει για τη διάλυση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, την εκφυλιστική μετάλλαξή τους και αντικειμενικά θα απορρίπτει την πάλη για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την κατάχτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη σε συνεργασία με τους συμμάχους της.

Ενα ρεύμα που επί της ουσίας θα ενσωματώνει στους κόλπους της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης κάθε αγωνιστική, ριζοσπαστική τάση, ιδιαίτερα στη νεολαία.

Σε αυτή την κατεύθυνση στηρίζονται άμεσα ή έμμεσα οι δυνάμεις του σύγχρονου δεξιού οπορτουνισμού της λεγόμενης «Νέας Αριστεράς», που εκφράζονται κυρίως στην Ευρώπη μέσα από τη συγκρότηση του «Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς». Στηρίζονται γιατί είναι δυνάμεις που έχουν καταδικάσει ανοιχτά την προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα107, έχουν απορρίψει τον επαναστατικό δρόμο για το σοσιαλισμό, ενώ το σύνθημά τους «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία» κάνει πιο πειστική την αστική θεώρηση περί βίας, ανελευθερίας, «ολοκληρωτισμού» στα σοσιαλιστικά κράτη. Την αστική ιδεολογία και πολιτική βολεύει η ύπαρξη μιας πολιτικής δύναμης που στο όνομα του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» νομιμοποιεί την υποταγή στο ιμπεριαλιστικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης108 προβάλλοντάς την ως αναγκαιότητα για τους εργαζομένους όπως και για το κεφάλαιο. Το ίδιο βολεύει το απατηλό σύνθημα «μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή». Εξυπηρετεί η απορρόφηση των δυσαρεστημένων εργατικών και λαϊκών δυνάμεων σε ακίνδυνες για το σύστημα συσπειρώσεις όπως των Ευρωπαϊκών και Παγκόσμιων «Κοινωνικών Φόρουμ», όπου συσπειρώνονται παλιά (σοσιαλδημοκρατικά, τροτσκιστικά, νεο-μαοϊκά, αναρχοαυτόνομα) και νέα οπορτουνιστικά ρεύματα υποστηρίζοντας ότι παλεύουν για την ανάδειξη ενός «νέου» υποκειμένου της κοινωνικής εξέλιξης και προοπτικής.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Ο ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ιστορικά στοιχεία για τον αντικομμουνισμό στην Ελλάδα

Από τα πρώτα του βήματα το κομμουνιστικό κίνημα στη χώρα μας αντιμετώπισε την άγρια και λυσσασμένη επίθεση της αστικής εξουσίας. Η επίθεση επικεντρώθηκε στο ΚΚΕ από την πρώτη μέρα της ίδρυσής του.

Ο αντικομμουνισμός στην Ελλάδα κυριάρχησε στην πολιτική της άρχουσας τάξης μετά το 1920. Εκφράστηκε με συγκεκριμένα κατασταλτικά μέτρα και αντίστοιχη προπαγάνδα. Στα ανοικτά κατασταλτικά μέτρα ενάντια στον κομμουνισμό περιλαμβάνονται:

  • Η ανοιχτή απαγόρευση της δράσης του ΚΚΕ. Στη δικτατορία Πάγκαλου, στη δικτατορία Μεταξά, στην περίοδο του ΔΣΕ και στο μετεμφυλιακό καθεστώς έως και τη δικτατορία των συνταγματαρχών (1946-1974).
  • Η διαμόρφωση ισχυρού αντικομμουνιστικού νομικού πλαισίου. Η ψήφιση του Ιδιώνυμου το 1929. Ο μεταξικός νόμος περί κατασκοπίας Ν.375/1936, το Γ’ ψήφισμα της 18/26 Ιουνίου του 1946 και ο Ν.509/1947, με τους οποίους καταδικάστηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν χιλιάδες κομμουνιστές.
  • Η οργάνωση και ενίσχυση ένοπλων αντικομμουνιστικών ομάδων την περίοδο της Κατοχής με συνεργασία αστικής τάξης – δυνάμεων κατοχής – Μ. Βρετανίας (ΕΔΕΣ109, Τάγματα Ασφαλείας110, «Χ»111 κλπ.), ομάδες που την περίοδο του Εμφυλίου αποτέλεσαν την εμπροσθοφυλακή του αστικού καθεστώτος.
  • Η ένοπλη ιμπεριαλιστική επέμβαση της Μ. Βρετανίας στην αρχή και στη συνέχεια των ΗΠΑ ενάντια στο ΚΚΕ και στο ελληνικό εργατικό λαϊκό κίνημα.
  • Η λειτουργία και δράση κρατικών – «παρακρατικών» ομάδων με διασυνδέσεις στο στρατό και στα Σώματα Ασφαλείας.
  • Η ύπαρξη μυστικών στρατιωτικο-πολιτικών σχεδίων στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και των μυστικών υπηρεσιών για την αντιμετώπιση της ανόδου της ταξικής πάλης του εργατικού λαϊκού κινήματος, όπως το σχέδιο «Περικλής»112 και η «Κόκκινη Προβιά»113.
  • Η διείσδυση στις γραμμές του Κόμματος και η δημιουργία χαφιέδικων κέντρων με στόχο το προβοκάρισμα του Κόμματος, με χαρακτηριστική την περίπτωση διαμόρφωσης τέτοιου κέντρου από στελέχη του Κόμματος που συνεργάστηκαν με τη δικτατορία του Μεταξά και της έκδοσης χαφιέδικου «Ριζοσπάστη».
  • Η κατηγοριοποίηση χιλιάδων Ελλήνων και Ελληνίδων ως μιασμάτων, με την καθιέρωση του «Πιστοποιητικού Κοινωνικών Φρονημάτων». Οι πολιτικές και κοινωνικές διακρίσεις σε βάρος τους αποτέλεσαν επίσης σημαντικά «όπλα» στην αντικομμουνιστική εκστρατεία, στη βία που ασκήθηκε ενάντια στους κομμουνιστές και στο εργατικό κίνημα.

Τα μέτρα άγριας καταστολής του κομμουνιστικού κινήματος από τις αστικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα επιβάλλονταν από μια σειρά παράγοντες που σχετίζονταν με την ίδια τη σταθεροποίηση και ανάπτυξη του καπιταλισμού στη χώρα, τη στρατηγική της θέση στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού συστήματος.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

107. «Σε ανεπιφύλακτη αντιδιαστολή με αντιδημοκρατικές, σταλινικές πρακτικές που βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση με τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά ιδανικά» («Καταστατικό Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς» – Προοίμιο) … «Η απόρριψη του σταλινισμού ανήκει στην πολιτική μας ταυτότητα… δεν έχει τίποτα να κάνει με το παρελθόν μας… Αυτό που αρνούμαστε με απόλυτο τρόπο είναι η ίδια η ιδέα της εξουσίας που συνδέεται με το σταλινισμό. Ξεκινώντας από εκεί μπορούμε να αρχίσουμε να φανταζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία. Χωρίς αυτή την απόρριψη, δε θα είμαστε σε θέση να φανταστούμε τη δικιά μας ιδέα για το σοσιαλισμό» («Σχετικά με το γράμμα του ΚΚ Βοημίας – Μοραβίας», συζήτηση στην ΕΕ του ΕΑΚ, Βερολίνο, 8 του Γενάρη 2005).

108. «Πιστεύουμε ακλόνητα στην ιστορική ανάγκη για την οικοδόμηση της Ενωμένης Ευρώπης και είμαστε πεπεισμένοι ευρωπαϊστές» (Πρόταση της Εκτελεστικής Επιτροπής στο 1ο Συνέδριο του ΚΕΑ), σελ. 16.

109. ΕΔΕΣ: Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος. Αντικομμουνιστική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 1941 με στόχο να αποτελέσει αντίβαρο της δράσης του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Η ιδέα της ίδρυσης ανήκε στον παλιό βενιζελικό πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα. Αρχηγός του ΕΔΕΣ ήταν ο βενιζελικός συνταγματάρχης και όργανο των Βρετανών Ναπολέων Ζέρβας. Το καταστατικό ίδρυσης του ΕΔΕΣ δεν ανέφερε πουθενά το ζήτημα της πάλης ενάντια στους καταχτητές. Σε όλη τη διάρκεια της δράσης του συντονιζόταν με το βρετανικό επιτελείο με στόχο τον έλεγχο του ΕΛΑΣ, ενώ δε δίστασε να συνεργαστεί και με τους ναζί. ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ συνεπλάκησαν πολεμικά το 1943 και το 1944 στην Ηπειρο.

110. Τάγματα Ασφαλείας: Ιδρύθηκαν στις αρχές Οκτώβρη του 1943 στην Αθήνα από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη. Σκοπός των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν η από κοινού με τους ναζί αντιμετώπιση της δράσης του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Με την ίδρυση των ΤΑ συμφώνησαν σχεδόν το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου αλλά και η Αγγλία. Τα Τάγματα Ασφαλείας ευθύνονται για πολλά εγκλήματα σε βάρος του ελληνικού λαού. Οι αξιωματικοί, τα στελέχη και τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας αξιοποιήθηκαν μετά την απελευθέρωση από την αστική τάξη στην αντιμετώπιση του ΚΚΕ και του λαϊκού κινήματος.

111. «Χ»: Αντικομμουνιστική οργάνωση που ιδρύθηκε την περίοδο της Κατοχής από φιλομοναρχικούς με επικεφαλής τον Γεώργιο Γρίβα. Η «Χ» είχε τρομοκρατική δράση, ιδιαίτερα στην Αθήνα, ενάντια σε στελέχη του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Ιδιαίτερη τρομοκρατική δράση ανέπτυξε κατά τη διάρκεια της μάχης του Δεκέμβρη του 1944 αλλά και μετά τη Βάρκιζα.

112. «Σχέδιο Περικλής»: Σχέδιο συντονισμένο από το αστικό κράτος και στηριζόμενο στους μηχανισμούς της Γενικής Ασφάλειας, της Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, της χωροφυλακής σε συνεργασία με διάφορες αντικομμουνιστικές ομάδες, με στόχο την αλλοίωση του αποτελέσματος των εκλογών της 29ης του Οκτώβρη του 1961, γνωστές ως «εκλογές βίας και νοθείας». Στόχος ήταν να καταγραφεί μείωση της επιρροής της ΕΔΑ που συμμετείχε στις εκλογές με τα ψηφοδέλτια του Πανδημοκρατικού Αγροτικού Μετώπου (ΠΑΜΕ – Συνεργασία της ΕΔΑ με το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα). Στις προηγούμενες εκλογές, του 1958, η ΕΔΑ ήρθε δεύτερο κόμμα με ποσοστό 24,42%. Για να αντιμετωπιστεί η πιθανότητα καταγραφής μιας αυξημένης επιρροής της ΕΔΑ ενώθηκαν τα κόμματα του λεγόμενου «Κέντρου» στην «Ενωση Κέντρου» υπό τον Γ. Παπανδρέου. Ταυτόχρονα, ο Κ. Καραμανλής είχε συγκροτήσει τη λεγόμενη «επιτροπή των 10», που καθοδηγούσε πολιτικά τον αντικομμουνιστικό αγώνα (μέλος της επιτροπής ήταν ο μετέπειτα αρχι-πραξικοπηματίας Γ. Παπαδόπουλος). Το αποτέλεσμα του σχεδίου «Περικλής» ήταν μια εκτεταμένη βία και νοθεία σε όλη την Ελλάδα ενάντια σε στελέχη υποψηφίους του ΠΑΜΕ (κατά την οποία δολοφονήθηκαν και 2 μέλη της νεολαίας ΕΔΑ). Το ΠΑΜΕ συγκέντρωσε 14,63% (Πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 23/01/2000 και 27/10/2002).

113. «Κόκκινη Προβιά»: Κωδικό όνομα του ελληνικού παρακλαδιού ενός πανευρωπαϊκού αντικομμουνιστικού δικτύου οργανωμένου από το ΝΑΤΟ και τη CIA με τη συμμετοχή των κυβερνήσεων των καπιταλιστικών κρατών της Ευρώπης με το κωδικό όνομα «Stay Behind» στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Στην Ιταλία ονομάστηκε «Γκλάντιο», στη Βρετανία «Stay Behind operation», κλπ. Η Ελλάδα εντάχθηκε σε αυτό το δίκτυο το 1955 μετά από συμφωνία της κυβέρνησης Παπάγου με το ΝΑΤΟ. Στόχος αυτού του δικτύου ήταν η αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος και πρώτα απ’ όλα των κομμουνιστικών κομμάτων. Στη δράση του συμπεριλαμβάνονταν: Δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες και άλλες προβοκάτσιες με στόχο να αποδίδονται στους κομμουνιστές. Γι’ αυτό το σκοπό αξιοποιούνταν η δράση ακροδεξιών συμμοριών, η διείσδυση σε αριστερίστικες οργανώσεις, η δράση ένοπλων κρατικών-«παρακρατικών» ομάδων, κ.ά. Στην Ελλάδα αποκαλύφθηκε ότι: Πάνω από 800 κρύπτες με όπλα, ασυρμάτους, εξοπλισμό υπήρχαν σε σπηλιές, δημόσια κτίρια, ακόμα και κάτω από ορθόδοξες εκκλησίες στην επαρχία. Η μυστική ομάδα που υποστηριζόταν από αυτό το υλικό αριθμούσε 1.500 και σε περίπτωση πολέμου θα έφτανε τις 3.500 μέλη. Ενδείξεις για τη δράση της «Κόκκινης Προβιάς» μπορούμε να βρούμε στη δολοφονία του Λαμπράκη και την περίφημη οργάνωση «καρφίτσα», στην υπόθεση της «νάρκης του Γοργοπόταμου», όπου έχασαν τη ζωή τους 13 άτομα, και αλλού. (Πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 11/08/2002 και 13-14/01/2006).

Η άσκηση βίας ενάντια στο κομμουνιστικό κίνημα επενδυόταν ιδεολογικά με μια σειρά ιδεολογήματα από την αστική προπαγάνδα, η οποία συγκέντρωνε τα πυρά της επίθεσής της σε βασικές θεμελιώδεις αρχές του Κόμματος, όπως είναι ο προλεταριακός διεθνισμός, η ταξική πάλη, η αταλάντευτη υπεράσπιση του υπαρκτού σοσιαλισμού και της ΕΣΣΔ από τις πολύμορφες επεμβάσεις του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, η αντίθεση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κλπ., διαστρεβλώνοντας το νόημά τους. 

Ορισμένα από αυτά τα ζητήματα είναι τα εξής:

  • «Το ΚΚΕ είναι ο υποκινητής των κινητοποιήσεων ο δημιουργός κοινωνικών αναταραχών».

Ηδη από τη δεκαετία του1920 κάθε απεργιακή κινητοποίηση, κάθε αγωνιστική δράση του εργατικού κινήματος χαρακτηριζόταν κομμουνιστικός δάκτυλος και οι πρωτεργάτες τους διώκονταν ως κομμουνιστές. Η κατηγορία αυτή αποτελεί βασικό στοιχείο της επίθεσης ενάντια στο Κόμμα μέχρι σήμερα. Στόχος, να χτυπήσουν τον πρωτοπόρο ρόλο των κομμουνιστών στην οργάνωση του εργατικού κινήματος και των αγώνων του, στην προσπάθεια να βαθαίνει ο αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός αυτής της πάλης.

  • «Το ΚΚΕ είναι αντεθνικό κόμμα».

Το ΚΚΕ δε στήριξε ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο όνομα «εθνικών συμφερόντων», γι’ αυτό και αντιτάχθηκε π.χ. στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Πρωτοστάτησε όμως έμπρακτα ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο εναντίον της Ελλάδας και ξένη κατοχή. Η αντίθεση του ΚΚΕ στα σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των σοβινιστικών κύκλων των αστικών τάξεων της περιοχής των Βαλκανίων μπήκε στο στόχαστρο της ελληνικής άρχουσας τάξης που προωθούσε τα τυχοδιωκτικά αυτά σχέδια. Σε αυτό αξιοποιήθηκαν και παραλείψεις, καθυστερήσεις και λάθη στη διατύπωση θέσεων γύρω από ορισμένα ζητήματα, όπως το Μακεδονικό. 114

  • «Το ΚΚΕ είναι κόμμα – πράκτορας της ΕΣΣΔ».

Η κατηγορία αυτή διατυπωνόταν και τη δεκαετία του 1930, αφού το ΚΚΕ ως μέλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς θεωρήθηκε ως μέρος «διεθνούς κομμουνιστικής συνωμοσίας». Η κορύφωση της ταξικής πάλης στη χώρα μας, που πήρε μορφή εμφυλίου πολέμου, παρουσιάστηκε σαν επέμβαση της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών χωρών στην Ελλάδα, με στόχο την απόσπαση της Μακεδονίας. Η κατηγορία αυτή συνεχίστηκε και τα μετεμφυλιακά χρόνια, αξιοποιώντας το κλίμα του ψυχρού πολέμου. Στόχευε στο χτύπημα της έκφρασης της διεθνούς ενότητας της εργατικής τάξης απέναντι στον κοινό ταξικό της αντίπαλο, τη διεθνή τάξη του κεφαλαίου. Επίσης, όπως ήδη αναφέρθηκε, στην αποδυνάμωση του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων με απομόνωση της ΕΣΣΔ και των άλλων χωρών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης από το διεθνές επαναστατικό εργατικό κίνημα, την έμπρακτη έκφραση της αλληλεγγύης μεταξύ των διαφορετικής εθνικότητας τμημάτων του. Οι μετέπειτα εξελίξεις στο ΚΚΣΕ και στην ΕΣΣΔ δε δικαιώνουν την αντισοβιετική στάση πολλών ΚΚ της Ευρώπης, του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, που συνέδραμε στα περί εξάρτησης του ΚΚΕ από το ΚΚΣΕ. Η οπορτουνιστική και εκφυλιστική πορεία του ΚΚΣΕ ήταν ίδιας κατεύθυνσης πορεία με αυτήν του ευρωκομμουνισμού με τις φανερές πλέον συνέπειές τους για το εργατικό κίνημα.

  • «Ο συμμοριτοπόλεμος», η άποψη δηλαδή ότι το 1946 – 1949 δεν ήταν εμφύλιος πόλεμος, αλλά πόλεμος ενάντια σε συμμορίες αποτελούμενες από ληστές που λεηλατούσαν τα χωριά, έκλεβαν τα παιδιά και τα έστελναν στις σοσιαλιστικές χώρες όπου υποβάλλονταν σε πλύση εγκεφάλου κ.λπ. Η άποψη αυτή αποσκοπούσε να συσκοτίσει το χαρακτήρα της αντιπαράθεσης του εμφυλίου πολέμου, να θεωρήσει «νόμιμη» άμυνα τη δράση του Εθνικού Στρατού και των ένοπλων φασιστικών συμμοριών, να δικαιολογήσει το μαζικό βίαιο ξερίζωμα αγροτικών πληθυσμών από περιοχές της Β. Ελλάδας που εξυπηρετούσε και άμεσους στρατιωτικούς στόχους (αποκοπή ΔΣΕ από εφεδρείες), αλλά και τη διαμόρφωση ενός φτηνού εργατικού δυναμικού, αναγκαίου για την καπιταλιστική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη στην Ελλάδα, με το στοίβαγμα εκατοντάδων χιλιάδων ξεριζωμένων αγροτών στα αστικά κέντρα. Οπως αποδείχτηκε με αδιάσειστα στοιχεία τα επόμενα χρόνια, το αληθινό «παιδομάζωμα» ήταν αυτό που πραγματοποιούσε ο Εθνικός Στρατός με την ευλογία του Παλατιού και της Εκκλησίας.
  • Ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Πρόκειται για βασικό δόγμα της αστικής τάξης, τόσο πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και της μετεμφυλιακής Ελλάδας, με το οποίο δικαιολογούνταν τα αντιδραστικά κατασταλτικά μέτρα ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα την επιβολή δικτατοριών. Αποκαλύπτονταν δήθεν συνωμοσίες του ΚΚΕ για την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας. Διάφορες προβοκάτσιες στήθηκαν για να δικαιολογηθεί αυτή η άποψη από αντικομμουνιστικές οργανώσεις μέσα στο στρατό.
  • Ο «από βορρά κίνδυνος». Αυτό το επιχείρημα ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια της άποψης ότι απειλείται η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας από τις σοσιαλιστικές χώρες με τις οποίες γειτόνευε και ιδιαίτερα από Βουλγαρία και Αλβανία. Σε αυτό το πλαίσιο συντηρούνταν ένα ψυχροπολεμικό κλίμα με αυτές τις χώρες, η Ελλάδα διατηρούσε την εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία (η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στην Αλβανία μετά την ιταλική επίθεση από αλβανικού εδάφους το 1940) και δικαιολογούσε την ένταξή της στο «αμυντικό δόγμα» του ΝΑΤΟ, τη διάταξη των στρατευμάτων της σε γραμμή δήθεν υπεράσπισής της από επίθεση γειτονικών χωρών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα υπήρξε προκεχωρημένο φυλάκιο του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος απέναντι στη συμμαχία των κρατών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (Σύμφωνο της Βαρσοβίας).115

Πρέπει να τονίσουμε ότι σημαντικά εργαλεία στη διάδοση αυτής της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας αποτέλεσαν τα μαθήματα Ιστορίας στα σχολεία, η Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση που γινόταν στο στρατό, καθώς και η εκκλησία. Η τελευταία πρωτοστάτησε στην αντικομμουνιστική εκστρατεία σε όλες τις φάσεις της ιστορίας της. «Ευλόγησε» τις πιο βάρβαρες επιθέσεις ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, πέταξε από τις γραμμές της τους ιερωμένους που συντάχτηκαν με το λαϊκό κίνημα. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο δημιούργησε αντικομμουνιστικές παραεκκλησιαστικές οργανώσεις (π.χ. «Ζωή» κ.λπ.) που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διάδοση του αντικομμουνισμού στη νεολαία.

Η «λαθολογία»

Η παρουσίαση του ΚΚΕ ως ένα κόμμα λαθών και προδοσίας είναι βασικό στοιχείο της επίθεσης στο Κόμμα. Βασικό ρόλο παίζουν τα κατά καιρούς αποχωρήσαντα από το ΚΚΕ στελέχη, ιδιαίτερα με την αναθεωρητική ομάδα και διάσπαση του 1968 και τη διάσπαση του 1991. Αυτό το επιχείρημα έχει αξιοποιηθεί πολλαπλά από το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Αυτή η άποψη αντλεί το υλικό της από πραγματικά γεγονότα στην Ιστορία του Κόμματος (π.χ. Συμφωνία της Βάρκιζας, υπόθεση Αρη Βελουχιώτη, υπόθεση Πλουμπίδη, υπόθεση Ζαχαριάδη κλπ.). Απομονώνει όμως τα λάθη από τις ιστορικές συνθήκες που διαπράχτηκαν, από τις αποδεδειγμένες προθέσεις και κυρίως από το εργατικό ταξικό κριτήριο ερμηνείας τους. Ετσι διαστρεβλώνει τις αιτίες και την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στα όποια λάθη έχουν γίνει.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, αξιοποιούνται και εκτιμήσεις ντοκουμέντων στην Ιστορία του Κόμματος που προσωποποιούσαν τα προβλήματα για λάθη, παραλείψεις και στρεβλώσεις, χωρίς να αναδεικνύουν πάντα με σαφήνεια το χαρακτήρα και την αιτία των προβλημάτων.

Στο μεγάλο βιβλιογραφικό και αρθρογραφικό υλικό που υπάρχει με τέτοιο χαρακτήρα επί της ουσίας προβάλλεται το σχήμα αντιπαράθεσης ηγεσίας – βάσης, διαμορφώνεται μια σκοτεινή ατμόσφαιρα δολοπλοκιών και βυζαντινολογίας στην ηγεσία του Κόμματος, η άποψη ότι το Κόμμα τρώει τα παιδιά του.

Αυτή η επιχείρηση είναι βρώμικη, αλλά και επικίνδυνη, γιατί απευθύνεται στο συναίσθημα και στην ανεπεξέργαστη εμπειρία των οπαδών, των μελών ακόμα και των στελεχών μέσα στις γραμμές του Κόμματος, προσπαθώντας να ενισχύσει ένα στενά συναισθηματικό κριτήριο για την εκτίμηση της Ιστορίας του Κόμματος, να ενισχύσει υποκειμενισμούς.

Η επιλεκτική παράθεση των γεγονότων αποσπασμένων από το ιστορικό τους πλαίσιο στοχεύει στη θεμελίωση της συκοφαντικής άποψης ότι η ιδεολογία του ΚΚΕ και οι οργανωτικές του αρχές είναι αυτές που το καταδικάζουν σε λάθη και προδοσίες. Οι υποστηρικτές αυτής της θέσης οδηγούνται σε αντιφάσεις θέσεων που προκύπτουν από το γεγονός ότι δεν ενδιαφέρονται για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, αλλά για να θεμελιώσουν με κάθε τρόπο πολεμική απέναντι στο ΚΚΕ. Ιδιαίτερα ορισμένοι εκπρόσωποι του αναθεωρητισμού στην Ελλάδα παρουσιάζουν την εξής αντίφαση: Από τη μια να καταδικάζεται το ΚΚΕ και η τότε ηγεσία του για την καθαίρεση και διαγραφή του Αρη Βελουχιώτη. Από την άλλη να θεωρούν τυχοδιωκτική τη μη συμμετοχή του ΚΚΕ στις νόθες εκλογές του 1946 και την απόφαση για ένοπλη πάλη, θέσεις που υποστήριζε ο Αρης Βελουχιώτης. Ταυτόχρονα, αφορίζουν τον ηρωικό αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας .116 Λαθολογούν σχετικά με τις σχετικές αποφάσεις του ΚΚΕ , θέλοντας να συσκοτίσουν τις πραγματικές αιτίες όξυνσης της ταξικής πάλης που ήταν τα σχέδια της αστικής τάξης στην Ελλάδα και των ξένων συμμάχων της για τη βίαιη ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος της εδραίωσης του αστικού κράτους.

Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που έχει κάνει δημόσια αυτοκριτική για τα λάθη του και τις παραλείψεις του κατά τη διάρκεια της δράσης του. Λάθη και παραλείψεις που έχουν συγκεκριμένα αίτια, έγιναν σε συγκεκριμένα ιστορικά πλαίσια, αλλά σε κάθε περίπτωση σε συνθήκες σκληρής ταξικής πάλης. Η κριτική και αυτοκριτική, η ιστορική αποτίμηση των λαθών είναι υποχρέωση του Κόμματος απέναντι στον εαυτό του και την επαναστατική πορεία, απέναντι στην εργατική τάξη και τις νέες γενιές. Η αποτίμηση της ιστορικής πείρας είναι αναγκαία για να αναπτυχθεί η ωριμότητα και η ικανότητα του Κόμματος να ανταποκριθεί σε σύνθετες συνθήκες με επάρκεια στο καθήκον οργάνωσης της εργατικής τάξης, σφυρηλάτησης της συμμαχίας της με τα λαϊκά στρώματα στη γραμμή του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης για την κοινωνική απελευθέρωση, για το σοσιαλισμό.

Σημειώσεις

114. Στην 6η Συνδιάσκεψη της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας και στη συνέχεια στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1924) υιοθετήθηκε το σύνθημα «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη». Το σύνθημα αυτό ήταν λανθασμένο, γιατί δεν έπαιρνε υπόψη του ότι δεν υπήρχε εθνικά διαμορφωμένο Μακεδονικό έθνος, καθώς και το γεγονός ότι η εθνολογική σύνθεση στην περιοχή είχε αλλάξει λόγω της ανταλλαγής των πληθυσμών. Αυτή η θέση, παρ’ όλο που διορθώθηκε με απόφαση της 3ης Ολομέλειας της ΚΕ τον Απρίλη του 1935 (απόφαση που επικυρώθηκε στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ το Δεκέμβρη του 1935), αξιοποιήθηκε για την επίθεση στο ΚΚΕ σαν αντεθνικό κόμμα.

115. «Σύμφωνο της Βαρσοβίας»: Σύμφωνο συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας που υπογράφτηκε στις 14 Μαΐου 1955 από τις εξής χώρες: Αλβανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, ΛΔ Γερμανίας, Πολωνία, Ρουμανία, Τσεχοσλοβακία και ΕΣΣΔ. Την υπογραφή του Συμφώνου της Βαρσοβίας προκάλεσε η ίδρυση της Δυτικοευρωπαϊκής Ενωσης, η επαναστρατιωτικοποίηση της Δυτικής Γερμανίας και η ένταξή της στο ΝΑΤΟ (Πηγή: Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια).

116. Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ): Ιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 1946. Ενοπλη έκφραση του ελληνικού λαϊκού κινήματος με επικεφαλής το ΚΚΕ την περίοδο 1946 – 1949. Η ίδρυση του ΔΣΕ έγινε με απόφαση του ΚΚΕ και στηρίχτηκε στις ομάδες αυτοάμυνας που είχαν οργανώσει διωκόμενοι από το αστικό κράτος αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Ο ηρωικός αγώνας του ΔΣΕ αποτελεί ένδοξη σελίδα στην Ιστορία του λαϊκού κινήματος και του ΚΚΕ.

Τελευταίο μέρος

Σύγχρονα στοιχεία της επίθεσης στο ΚΚΕ

 Οι νέες συνθήκες μετά τη μεταπολίτευση απαιτούσαν μια πιο προσαρμοσμένη επίθεση στο ΚΚΕ σε σχέση με παλιότερα. Ο αντικομμουνισμός έγινε πιο ύπουλος, πήρε το χαρακτήρα επιθέσεων φιλίας από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, συνδέθηκε με προσπάθειες ενσωμάτωσης τμημάτων της εργατικής τάξης, του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, έγινε πιο λεπτός και πιο διεισδυτικός. Τη δεκαετία του 1980 στην αντιΚΚΕ εκστρατεία πρωτοστάτησαν οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ που έχουν αναλάβει εργολαβικά το ζήτημα της ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της ενσωμάτωσης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του συστήματος, την απομόνωση της ταξικής γραμμής και των κομμουνιστών μέσα στο εργατικό κίνημα.

Με κύριο εργαλείο τον τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ «δεξιών» από τη μία και «δημοκρατικών δυνάμεων» από την άλλη, με την αξιοποίηση «αντιδεξιών συνδρόμων» της μετεμφυλιακής περιόδου, αξιοποιώντας και αδυναμίες στην εκτίμηση του ΚΚΕ για την άνοδο του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1970 και την κατάχτηση της διακυβέρνησης το 1980, συσκοτίστηκε η ουσία της αντιλαϊκής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, η προώθηση καπιταλιστικών εκσυγχρονισμών, η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, η μεγαλύτερη ενσωμάτωση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Το σοσιαλδημοκρατικό προφίλ του ΠΑΣΟΚ παράγει και αναπαράγει τις πιέσεις προς το ΚΚΕ για ενσωμάτωση, για μετατροπή του σε εξάρτημα της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του συστήματος. 

Μετά τις αντεπαναστατικές εξελίξεις στην ΕΣΣΔ και τις χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης η επίθεση στο ΚΚΕ παίρνει νέα χαρακτηριστικά, που υπαγορεύονται από τη στρατηγική του ιμπεριαλισμού στις νέες συνθήκες. Η προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ενεργητική προσαρμογή στο αναδομημένο ΝΑΤΟ, η στήριξη ιμπεριαλιστικών πολέμων στην περιοχή, η ενίσχυση των ιμπεριαλιστικών χαρακτηριστικών του ελληνικού καπιταλισμού επιβάλλουν προσαρμογή και στην επίθεση ενάντια στο ΚΚΕ, η οποία επικεντρώνεται στα εξής ζητήματα:

  • Στην πολιτική του ΚΚΕ ενάντια στην ΕΕ. Η αντίθεση του Κόμματος στην ένταξη της χώρας μας αρχικά στην ΕΟΚ και στη συνέχεια στην ΕΕ, αναδεικνύοντας τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα τους, χαρακτηρίστηκε ως δογματική θέση απομόνωσης της χώρας μας από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό το επιχείρημα έχει ως στόχο να καλλιεργήσει την ιδεολογική τρομοκρατία ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος έξω από την ΕΕ, ότι ο δρόμος αυτός είναι κοινό συμφέρον για εργαζόμενους και κεφαλαιοκράτες, γι’ αυτό συμφωνούσαν εργαζόμενοι άλλων κρατών ότι η προοπτική της ΕΕ είναι ανεπίστρεπτη. Η ζωή γρήγορα αποκάλυψε το ψευδές αυτών των επιχειρημάτων και σήμερα δεν έχουν τον ίδιο βαθμό πειστικότητας όπως πριν 5-10 χρόνια. Ωστόσο, παραμένει η επίδραση των διλημμάτων περί απομόνωσης, κυρίως από την επίδραση των σύγχρονων οπορτουνιστών της «νέας αριστεράς». Ορισμένες φορές μάλιστα προβάλλεται και σαν αντεθνική θέση, δεδομένου ότι η βαθύτερη ένταξη της χώρας στην ΕΕ αποτελεί «εθνικό στόχο» για το ελληνικό κεφάλαιο, στόχος ο οποίος επιδιώκεται να υιοθετείται ως τέτοιος από την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της χώρας μας. Πλάι στην επίσημη αστική άποψη προβάλλονται και οι απόψεις διαφόρων οπορτουνιστικών δυνάμεων, που αντιμετωπίζουν την ΕΕ και γενικότερα τις λεγόμενες καπιταλιστικές ολοκληρώσεις σαν μια αντικειμενική διαδικασία στην εξέλιξη του καπιταλισμού. Αυτές οι οπορτουνιστικές θέσεις ενισχύουν τα αστικά ιδεολογήματα, που προβάλλουν τα συμφέροντα των Ελλήνων μεγαλοβιομήχανων και τραπεζιτών ως «εθνικά» συμφέροντα.
  • Στην πολιτική συμμαχιών, την πολιτική για το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο. Η προσπάθεια του Κόμματος για συγκέντρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή γραμμή με στόχους τη Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία, η δυνατότητα η πολιτική του Μετώπου να απεγκλωβίσει λαϊκές δυνάμεις από την πολιτική των αστικών κομμάτων, το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν εντάσσεται σε σχέδια εναλλακτικών εκδοχών διαχείρισης του συστήματος προκαλούν την ανησυχία και την αντίδραση της άρχουσας τάξης και των πολιτικών της εκφραστών. Η επίθεση για απομονωμένο ΚΚΕ, που αρνείται τις συμμαχίες, συνοδεύεται και με συγκεκριμένα μέτρα. Τέτοια μέτρα αφορούν στην προσπάθεια με διάφορες αφορμές να προβοκάρουν την πολιτική συμμαχιών του Κόμματος, να πιέσουν κομματικές δυνάμεις για υποχωρήσεις στο όνομα τοπικών ιδιαιτεροτήτων και ιδιομορφιών (χαρακτηριστικές είναι τέτοιου είδους προσπάθειες στις τοπικές εκλογές, σε αρχαιρεσίες, κλπ.). Σημαντικό «εργαλείο» σε αυτή την προσπάθεια αποτελεί η τακτική του οπορτουνισμού που με όχημα την «ενότητα της αριστεράς» αποτελεί βασικό φορέα της επίθεσης απέναντι στην πολιτική συμμαχιών του Κόμματος.
  • Στη στάση του ΚΚΕ απέναντι στη στρατηγική του κεφαλαίου, όπως εκφράζεται με την πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.

Το ΚΚΕ αντιπαρατίθεται στη στρατηγική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, αποκαλύπτοντας την ταξική τους ουσία, τη σχέση τους με τις σύγχρονες ανάγκες του καπιταλιστικού συστήματος. Προβάλλει ένα συνεκτικό πλαίσιο πάλης και διεκδικήσεων που βάζει στο επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε αντιπαράθεση με τη συνολική στρατηγική του κεφαλαίου. Γι’ αυτό προκαλεί την αντίδραση των διαφόρων πολιτικών εκπροσώπων της αστικής τάξης, αφού αυτή χρειάζεται την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα συναινετικά προς μια στρατηγική ξένη προς τα συμφέροντά τους. Μπορεί να γίνει ανεκτή η όποια συζήτηση για τους ρυθμούς, τις μορφές και τον τρόπο προώθησής της, όχι όμως αμφισβήτηση της ουσίας της. Η μαζική απόρριψη της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων από πλατιά τμήματα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων συμβάλλει στη διαμόρφωση αντικαπιταλιστικής συνείδησης. Γι’ αυτό οι στόχοι που προβάλλει το ΚΚΕ στο κίνημα κριτικάρονται ως μαξιμαλιστικοί, ουτοπικοί, ανεφάρμοστοι.

  • Στις προσπάθειές του για την ενίσχυση του ταξικού ρεύματος στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μέσα από το ΠΑΜΕ. Η επιλογή αυτή χαρακτηρίζεται διασπαστική τακτική, επαναστατικός τυχοδιωκτισμός, επαναστατική γυμναστική. Το ΚΚΕ χαρακτηρίζεται για άλλη μια φορά ως υποκινητής των «κοινωνικών εντάσεων», όπως χαρακτηρίζονται οι αγώνες. Εδώ βρίσκεται και η ουσία της αστικής επίθεσης: Η προσπάθεια παρεμπόδισης των ταξικών αγώνων, η διατήρηση του λεγόμενου κλίματος «κοινωνικής συνεργασίας», δηλαδή συνεργασίας μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης. Όμως, η αστική τάξη «θυμάται» τη συνεργασία όταν πρόκειται για θυσίες και όχι όταν καρπώνεται τον ιδρώτα των εργαζομένων και τον μετατρέπει σε κέρδη. Η αντιπαράθεση με τις συμβιβασμένες δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, η ενδυνάμωση των ταξικών δυνάμεων που εκφράζονται στο ΠΑΜΕ είναι όρος ώστε να προωθείται η χειραφέτηση της εργατικής τάξης από την κυρίαρχη πολιτική, να απεγκλωβίζονται δυνάμεις από το συμβιβασμό και την ενσωμάτωση. Φοβίζει η δυνατότητα διαμόρφωσης ενός ισχυρού ρεύματος αντεπίθεσης στη σημερινή επιθετικότητα του κεφαλαίου, που θα βάζει βάσεις για την αγωνιστική συμμαχία της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, για την οικοδόμηση του Μετώπου, του οποίου η εργατική τάξη και το ταξικό της κίνημα θα πρέπει να αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά.
  • Στη στάση του απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η παρέμβαση και η συμβολή του ΚΚΕ στο αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα χαρακτηρίζεται επικίνδυνη γιατί εκθέτει την Ελλάδα στους συμμάχους της, δηλαδή στους ιμπεριαλιστές, γιατί έτσι βάζει σε κίνδυνο τα «εθνικά θέματα», το ενδεχόμενο απομόνωσης της Ελλάδας, κλπ. Ήδη αναφερθήκαμε στα κριτήρια με τα οποία αντιμετωπίζει το ΚΚΕ τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, απορρίπτοντας τα ιμπεριαλιστικά προσχήματα και δικαιολογίες. Η αποκάλυψη από το ΚΚΕ του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του πολέμου έχει συμβάλει ώστε σημαντικά τμήματα του ελληνικού λαού και της νεολαίας να αντιστέκονται στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Οι πραγματικοί κίνδυνοι για τον ελληνικό, όπως και για κάθε λαό, προέρχονται από την εμπλοκή της χώρας σε παλιές και νέες εστίες πολέμου, ιδιαίτερα στην κρίσιμη περιοχή του τόξου Κασπία – Βόσπορος – Αιγαίο – Μέση Ανατολή.
  • Στην υπεράσπιση του σοσιαλισμού, στην προβολή της ρεαλιστικότητας και αναγκαιότητάς του σήμερα. Το ΚΚΕ κατηγορείται ως απολογητής αυταρχικών και αντιδημοκρατικών αποτυχημένων καθεστώτων που κατέρρευσαν, ως υποστηρικτής μιας ουτοπίας που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως κόμμα συντηρητικό, προσηλωμένο σε παρωχημένα μοντέλα. Αν ιστορικά απορρίφθηκε η προοπτική του σοσιαλισμού τότε γιατί υπάρχει τόση πάλη εναντίον του; Η καπιταλιστική εξουσία δεν έδειξε το ίδιο μένος στην πραγματικά παρωχημένη φεουδαρχία και στα κατάλοιπά της στις κοινωνικές σχέσεις και τους θεσμούς. Και βεβαίως ούτε οι αστοί αλλά ούτε οι συμβιβασμένοι οπορτουνιστές ενδιαφέρονται για την αποκόμιση πείρας από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα, τη διαμόρφωση θεωρίας από τη σκοπιά του επιστημονικού κομμουνισμού. Το ΚΚΕ δεν περιορίζεται σε μια ανώδυνη αντικαπιταλιστική κριτική, αλλά προβάλλει την αναγκαιότητα και τη ρεαλιστικότητα με βάση σύγχρονα στοιχεία και αναλύσεις για τη δυνατότητα της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, της αναγκαιότητας για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την αναγκαιότητα η εργατική τάξη να κυριεύσει την εξουσία. Με βάση την ανάλυση ότι η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.

ΤΟ «ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ.

Το «αντικομουνιστικό μνημόνιο», που εγκρίθηκε με ισχνή πλειοψηφία από την Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης το Γενάρη του 2006, αποκάλυψε μια επεξεργασμένη ευέλικτη γραμμή καταδίκης όχι γενικά της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλά μιας ολόκληρης περιόδου στην ιστορία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, στην οποία κρίθηκε το «ποιος ποιον», κρίθηκε η ταξική πάλη προς όφελος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Η αντικομμουνιστική εκστρατεία ουσιαστικά ολοκληρώνει και συνενώνει τα επιμέρους στοιχεία που συνθέτουν την πολιτική αντιδραστικοποίηση – χαρακτηριστικό της εποχής του ιμπεριαλισμού – με μέτρα που παίρνονται προκειμένου να ενισχυθούν η καταστολή και η τρομοκρατία, η πίεση για προσαρμογή των κομμουνιστικών κομμάτων. Οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί διαπλέκονται με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς σε εθνοκρατικό επίπεδο, με το πολιτικό σύστημα του κάθε κράτους, για να λειτουργήσουν ενιαία και αποτελεσματικά ενάντια στο βασικό αντίπαλο, που είναι το κομμουνιστικό κίνημα.

Το ζήτημα προφανώς ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με το «αντικομουνιστικό μνημόνιο». Υπήρξαν και παλιότερες προσπάθειες. Ήδη σε ορισμένα κράτη στη Βαλτική και στην Κεντρική Ευρώπη ο αντικομμουνισμός εκδηλώνεται ως κύρια κατεύθυνση της κρατικής πολιτικής. Η επίθεση φαίνεται να στρέφεται στο παρελθόν, στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, στην ιστορία του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα και ειδικότερα στα πρώτα πενήντα χρόνια του, όμως χτυπάει το παρόν για να καθορίσει το μέλλον.

Είναι σε γνώση των επιτελείων του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, του σύγχρονου καπιταλισμού ότι οι εσωτερικές κοινωνικές αντιθέσεις αλλά και οι ενδοϊμπεριαλιστικές θα οξύνονται.

Υπάρχουν δείγματα αφύπνισης με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, διαμορφώνονται αντικειμενικά οι δυνατότητες το κομμουνιστικό κίνημα να κερδίσει έδαφος μέσα στην εργατική τάξη, στο λαό και κυρίως στη νεολαία.

Η αστική τάξη, συσσωρεύοντας χρόνια πολιτικής πείρας, δεν εφησυχάζει ούτε από το σημερινό αρνητικό – για τους λαούς – συσχετισμό δύναμης ούτε από την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ενίσχυση του αντικομμουνισμού είναι επιλογή στρατηγικής σημασίας για τη διεθνή τάξη του κεφαλαίου και δεν αφορά μόνο σε κάποιες λεγόμενες «ακραίες» φωνές ούτε μόνο όσους ανοιχτά εμφανίζονται ως υπέρμαχοι της αντικομμουνιστικής εκστρατείας.

Ο ίδιος ο Μπους έδωσε το στίγμα λέγοντας ότι το πρόβλημα σήμερα δεν είναι τόσο η τρομοκρατία αλλά η ριζοσπαστική ιδεολογία.

Χρειάζεται εδώ να τονίσουμε τον ειδικό και καθοριστικό ρόλο που έπαιξαν τα κόμματα του διεθνούς και ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού οπορτουνισμού, τα οποία μνημονεύονται στο κείμενο του Συμβουλίου της Ευρώπης ως κόμματα που έχουν συμβάλει στη θεμελίωση της αστικής δημοκρατίας στην Ευρώπη. Πριν από το αντικομμουνιστικό μνημόνιο είχαν ανοιχτά απορρίψει όλη την ιστορία του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη, καταδικάζοντας τα «εγκλήματα του σταλινισμού», είχαν αποκηρύξει την επαναστατική βία και την ταξική πάλη. Παρά τις πρόσφατες τοποθετήσεις τους ενάντια στο μνημόνιο, επί της ουσίας έχουν ρίξει πολύ νερό στο μύλο του αντικομμουνισμού, έχουν συμβάλει με καθοριστικό τρόπο στη διαμόρφωση αντικομμουνιστικής ατμόσφαιρας στις χώρες τους. Η καταδίκη του μνημονίου από αυτές τις δυνάμεις είναι τακτική επιλογή, γιατί αλλιώς δε θα μπορούσαν να παίξουν το ρόλο τους ως οπορτουνιστών μέσα στο εργατικό κίνημα. Ασκούν κριτική στο μνημόνιο, τονίζοντας ότι αποτελεί στρέβλωση και παρέκκλιση από τη δημοκρατία και ταυτόχρονα δηλώνουν ότι η κριτική τους δε συνεπάγεται ταύτισή τους με τα «εγκλήματα» του «σταλινισμού» και του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Οι εξελίξεις δυσκολεύουν τον οπορτουνισμό να λειτουργήσει όπως τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τον αναγκάζουν να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα, να διατυπώσει με άλλα λόγια τις χρεοκοπημένες μέσα στην ίδια τη ζωή αντιλήψεις, να εμφανίζει νέα συμβιβαστικά και ηττοπαθή επιχειρήματα, προκειμένου να ανανεώνει την επιρροή του στις μάζες, των οποίων η πείρα έρχεται σε αντίθεση με τα οπορτουνιστικά δόγματα.

Σε αυτές τις συνθήκες έχει ιδιαίτερη σημασία η διαπίστωση του ΚΚΕ ότι το αντικομουνιστικό μνημόνιο στοχεύει στο να παρθούν μέτρα για το μέλλον.

Ας δούμε ορισμένες πλευρές του τι ακριβώς σημαίνει αυτό.

Αυτή η εξέλιξη δίνει άμεσα τη δυνατότητα στις αστικές τάξεις των χωρών της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, της πρώην ΕΣΣΔ, να χτυπήσουν το κομμουνιστικό κίνημα σε αυτές τις χώρες, που ήδη αντιμετωπίζει δυσκολίες και απαγορεύσεις και γενικά δε βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση.

Ακόμα και τα μικρά ημιπαράνομα ΚΚ θεωρούνται επικίνδυνα για τη σταθεροποίηση του καπιταλισμού σε αυτές τις χώρες, σε συνθήκες που περνά σε νέα φάση η επίθεση στα δικαιώματα στα πλαίσια των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθούνται. Αυτό αφορά ιδιαίτερα σε αυτά τα κράτη που πρόσφατα εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδεικνύοντας ότι η ένταξη όχι μόνο δεν μπόρεσε να φέρει περισσότερη «δημοκρατία», αλλά, αντίθετα, ενίσχυσε τα αντιδραστικά στοιχεία στο πολιτικό σύστημα. Ανησυχούν για τις εμφανιζόμενες λαϊκές αντιδράσεις και το λεγόμενο «ρεύμα νοσταλγίας» για το σοσιαλισμό του 20ού αιώνα που αναπτύσσεται σε αυτές τις χώρες. Επίσης, όπου δεν είναι εύκολο το ανοιχτό χτύπημα των ΚΚ, χρησιμοποιούνται μορφές πίεσης και τρομοκρατίας σε συνδυασμό με μορφές ενσωμάτωσης, αξιοποιώντας την τακτική του μαστιγίου και του καρότου για προσαρμογή των ΚΚ στο αστικό πολιτικό σύστημα. Πιέζουν για ανοιχτές δηλώσεις και πράξεις που θα απορρίπτουν το παρελθόν, θα αναθεωρούν τις θεμελιακές αρχές της κομμουνιστικής ιδεολογίας, την ταξική πάλη, την επανάσταση, τη δικτατορία του προλεταριάτου, κλπ.

Ακόμη αξιοποιείται ο οικονομικός αποκλεισμός σε κράτη όπου τα ΚΚ βρίσκονται στην εξουσία και παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό, όπως Κούβα. Προετοιμάζουν ιδεολογικά νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αφού το πρόσχημα της τρομοκρατίας δεν πείθει πια, τη μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική διείσδυση σε ορισμένες από αυτές τις χώρες, στις οποίες υπάρχουν και αναπτύσσονται και καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Ενισχύονται αντικειμενικά τα αναθεωρητικά και οπορτουνιστικά ρεύματα στο διεθνές κίνημα, ειδικά στη Δυτική Ευρώπη, οι δεξιές οπορτουνιστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα που εκφράζονται στο ΚΕΑ, οι δυνάμεις του «αριστερού» αντικομμουνισμού (τροτσκιστές, αναρχοαυτόνομοι), που μπορούν να αποτελέσουν ανώδυνο και εύκολα ελεγχόμενο κανάλι διοχέτευσης της όποιας κοινωνικής δυσαρέσκειας και δύναμη προβοκαρίσματος και χτυπήματος του εργατικού κινήματος.

Ο μαζικός χαρακτήρας που πήρε η καταδίκη του μνημονίου στη χώρα μας είχε σημαντική επίδραση στη διαμόρφωση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο κινήματος ενάντια στον αντικομμουνισμό, που έπαιξε σημαντικό ρόλο ώστε η υπερψήφιση του μνημονίου να μην κατοχυρωθεί τυπικά.

Ορισμένες αστικές δυνάμεις – ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας – δηλώνουν αντίθετες στο αντικομουνιστικό μνημόνιο. Αυτό δεν πρέπει να μας οδηγεί σε συγχύσεις και αυταπάτες. Δεν είναι μόνο οι ιστορικές ιδιαιτερότητες στην Ελλάδα, οι δεσμοί του ΚΚΕ μέσα στο λαό, η ιστορική αναγνώρισή του, η μαζική καταδίκη του αντικομμουνισμού στη συνείδηση του λαού. Η στάση αυτή αστικών πολιτικών και κομμάτων θα πρέπει να ερμηνευθεί και με βάση το γεγονός ότι ο αντικομμουνισμός δε λειτουργεί μόνο με άμεσο αλλά και με έμμεσο τρόπο. Με αφορμή το αντικομμουνιστικό μνημόνιο επιδιώχτηκε να τεθούν νέοι όροι για παραχωρήσεις, για υποχώρηση των Κομμουνιστικών Κομμάτων από την επαναστατική θεωρία και πράξη, στο όνομα της αντιμετώπισης του αντικομμουνισμού. Σε ορισμένες δηλώσεις εκπροσώπων αστικών κομμάτων της Ελλάδας, που καταδίκασαν το αντικομουνιστικό μνημόνιο, διαφάνηκαν τέτοιες τάσεις και προθέσεις.

Άλλωστε, το κομμουνιστικό κίνημα έχει ανάλογη τέτοια πείρα από την περίοδο του Μεσοπολέμου και μετεμφυλιακά στην Ελλάδα.

Η ετοιμότητά μας να αντιπαρατεθούμε με αυτές τις προσπάθειες θα κριθεί από την ολόπλευρη πολιτική-ιδεολογική, οργανωτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ, ως αναγκαίου όρου για την οικοδόμηση του Μετώπου και την ανάπτυξη του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού αγώνα, που μπορεί κάτω από προϋποθέσεις να οδηγήσει στην κατάχτηση της λαϊκής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Αυτό ιδιαίτερα για τη νεολαία σημαίνει ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση στο νεολαιίστικο κίνημα, ώστε μέσα από την αντιπαράθεση με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις να συνειδητοποιεί την αναγκαιότητα της αντιιμπεριαλιστικής αντιμονοπωλιακής πάλης, να κατανοεί το αδιέξοδο του καπιταλισμού, να πείθεται για την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού. Αυτή η προσπάθεια στις σημερινές συνθήκες απαιτεί ικανότητα στις δυνάμεις μας να κάνουν πλατιά ιδεολογική δουλειά στη νεολαία.

Τέλος

 
Αρέσει σε %d bloggers: